Κατά τη διάρκεια μιας επανδρωμένης αποστολής στον Άρη, ο αστροναύτης Μαρκ Γουάτνι θεωρείται νεκρός μετά από μια σφοδρή καταιγίδα και εγκαταλείπεται από το υπόλοιπο πλήρωμα. Αλλά ο Γουάτνι είναι ακόμη ζωντανός και ξαφνικά βρίσκεται μόνος σε έναν αφιλόξενο πλανήτη. Το “Castaway” συναντά το “Gravity” στο προσεγμένο πόνημα του Σκοτ ο οποίος δείχνει να βγαίνει από μια μακρόχρονη γκίνια κι ένα σερί μετριότατων ταινιών για να μας θυμίσει ότι είναι ένας δημιουργός που έχει επαναπροσδιορίσει τουλάχιστον δύο φορές το είδος της επιστημονικής φαντασίας με τα “Alien” και “Blade Runner”. Το “The Martian” (που βγήκε σε ένα διόλου τυχαίο εκπληκτικό timing με την ανακοίνωση της NASA για ανακάλυψη νερού στον Άρη) συνδυάζει επιστημονική τεκμηρίωση, εικασίες, ένταση, ανθρώπινο δράμα, συγκίνηση, χιούμορ και εκείνες τις ας-τον-φέρουμε-σπίτι αμερικανιές που καταλήγουν συνήθως στις οικείες σκηνές με ξέφρενους πανηγυρισμούς και high fives στην αίθουσα ελέγχου της NASA. Το φιλμ του Σκοτ δεν είναι η light χολιγουντιανή επιστημονική φαντασία του Μάικλ Μπέι, συγγενεύει περισσότερο με τη “sci fi του σκεπτόμενου” τύπου “Gravity” και “Interstellar” (με το οποίο μάλιστα μοιράζεται τους Ματ Ντέιμον και Τζέσικα Τσάστεϊν) αν και συγκρινόμενο με το θεωρητικό μεγαθήριο του Κρίστοφερ Νόλαν μοιάζει ελαφρύ σαν μπαλόνι με ήλιο. Πέρα από τον επιστημονικό ρεαλισμό (και υπάρχει άφθονος) το “The Martian” είναι βασικά το να παρακολουθείς χαρισματικούς ανθρώπους να λύνουν φαινομενικά άλυτα προβλήματα. Είναι ο θρίαμβος της θέλησης, του ανθρώπινου πνεύματος, της παγκόσμιας συνεργασίας και άμιλλας. Έχει βέβαια και τα βαρίδιά του, κάπου το παρακάνει με τις θεωρίες, κάποιοι β’ ρόλοι δεν έχουν σοβαρό λόγο ύπαρξης και θα μπορούσε άνετα να ήταν κανένα 20λεπτο μικρότερο σε διάρκεια, όμως αναμφίβολα το “The Martian” είναι η καλύτερη ταινία του Σκοτ εδώ και χρόνια. Μ.Ν.
 
9:05 ΜΜ OMEGA
ΕΠ. ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ (ΗΠΑ – Βρετανία, 2015)
Σκηνοθεσία: Ρίντλεϊ Σκοτ
Παίζουν: Ματ Ντέιμον, Τζέσικα Τσάστεϊν, Κρίστεν Γουίγκ, Τζεφ Ντάνιελς
Διάρκεια: 135’