Killer Flood: The Day the Dam Broke

Ένας αρχιτέκτονας που έχει απολυθεί από την κατασκευάστρια εταιρεία κάποιου φράγματος επιστρέφει στην περιοχή, προκειμένου να ειδοποιήσει τους κατοίκους ότι κινδυνεύουν σε περίπτωση κατάρρευσης του γιγάντιου αυτού έργου. Αφήστε να μαντέψω: κανείς δεν τον πιστεύει. Ή όταν το κάνουν είναι ήδη πολύ αργά. Ναι, είναι η “κλείστε τις παραλίες” ρουτίνα του “Jaws” που ΑΚΟΜΑ βρίσκει τον δρόμο της προς τις απελπιστικά φτηνιάρικες και φορμουλαϊκές τηλεταινίες καταστροφής με τις οποίες μας έχει… χμμ.. πλημμυρίσει ο Capital. Όμως πιστέψτε με, η έλλειψη πρωτοτυπίας είναι το μικρότερο από τα προβλήματα της αποψινής που μαστίζεται από στάνταρντ βλακώδη πλοκή, τυπικά ανυπόφορες (ακόμα και για τα ήδη χαμηλά τηλεοπτικά επίπεδα) ερμηνείες και -φυσικά- το “σήμα κατατεθέν” ολόκληρου σχεδόν του συφερτού: τα κακομοίρικα εφέ. Όταν τα ορμητικά νερά κατακλύζουν την πόλη το θέαμα μοιάζει με κάτι που θα δημιουργούσε ένα 5χρονο σε φουσκωτή πισίνα που πλατσουρίζει, κάνει κύματα και βουλιάζει τα παιχνίδια του. Ή με το να ρίξεις έναν κουβά νερό στην πόλη από Lego που μόλις έφτιαξε το εν λόγω 5χρονο. Μόνο η σκηνή όπου το νερό περνάει πάνω από το φράγμα δείχνει ρεαλιστική κι αυτό γιατί ξεσηκώθηκε αυτούσια από το “Dante’s Peak”. Σας προκαλώ να μην κυλιστείτε στο πάτωμα από τα γέλια με την τύπισσα και τον σκύλο που γλιτώνουν από πλημμύρα που ισοπεδώνει κτίρια, χωμένοι μέσα σε κάδο ανακύκλωσης! Τι; Νομίζετε ότι τα βγάζω απ’ το μυαλό μου; Τουλάχιστον οι πραγματικά ΚΑΚΕΣ ταινίες καταστροφής των 70s διέθεταν αυτογνωσία ή έστω έναν σταρ της προκοπής (Ροκ Χάντσον στο “Avalanche”, Πολ Νιούμαν στο “When Time Ran Out” κ.ά.), οι περισσότερες από τις δήθεν σύγχρονες είναι τόσο άθλιες που δεν αξίζουν ούτε τον χλευασμό σας. Μ.Ν.