Anchorman: The Legend of Ron Burgundy

Δημοφιλής παρουσιαστής ενός τοπικού σταθμού του Σαν Ντιέγκο των 70s, βλέπει την θέση του και τον ανδρισμό του να απειλούνται από την άφιξη ωραίας νεαράς δημοσιογράφου. Το βασικό πρόβλημα με την κωμωδία του Ανταμ ΜακΚέϊ είναι ότι προσπαθεί να γίνει αστεία συστήνοντάς μας μια σειρά από εκνευριστικούς χαρακτήρες, (ανάμεσά τους και ο Στιβ Καρέλ) που κάνουν (ή ξεστομίζουν) ότι μπορούν για να σου σπάσουν τα νεύρα – αυτό μπορεί να ξετρελαίνει τα αμερικανάκια αλλά στον υπόλοιπο κόσμο τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά. Το πρώτο μισό είναι βαρετό μέχρι θανάτου, με όλα τα –υποτιθέμενα- αστεία να σκάνε σαν αμπούλες βρώμας, με το καστ να αναλώνεται σε λεκτικές –κυρίως- χοντράδες που περιέχουν τόση εξυπνάδα όσο και τα μυαλά των υποστηρικτών του Ντόναλντ Τραμπ! Κι εκεί που σκέφτεσαι να αλλάξεις κανάλι, η ταινία παίρνει μια σχεδόν… σουρεαλιστική στροφή και καταφέρνει να βγάλει κανα-δυό χαμόγελα (από το να σου τη δίνει στα νεύρα, σαφώς προτιμότερο). Ο Γουίλ Φερέλ είναι τον-λατρεύεις-ή-τον-μισείς ενώ η Κριστίνα Άπλγκεϊτ (η κόρη των Bundies στο «Married with children») είναι το μοναδικό προσόν της ταινίας (υποκριτικό και… φυσικό). Στα –λιγοστά- συν επίσης η πειστική αναπαράσταση των τρελών 70s και μία –ξεκάρφωτη- σκηνή όπου πετάγονται όλα τα φιλαράκια του Φερέλ (Λουκ Γουίλσον, Βινς Βον, Τιμ Ρόμπινς, Μπεν Στίλερ και Τζακ Μπλακ). M.N.