The Shack

Ένας άντρας που βιώνει μια βαριά απώλεια λαμβάνει ένα μυστηριώδες σημείωμα που τον καλεί σε μια απομονωμένη ορεινή καλύβα για να συναντήσει τον… θεό. Όμως Το “The Shack” δεν έχει καμία σχέση με legit θρησκευτικά δράματα όπως το “The Passion of the Christ”. Το αντίθετο μάλιστα, είναι μια παραφουσκωμένη, αφελής, φλύαρη και θανάσιμα ανιαρή παραγωγή επιπέδου τηλεταινίας του Lifetime με ελάχιστα μεγαλύτερο budget που θα δοκιμάσει νεύρα, αντοχές και -σωστά μαντέψατε- την πίστη σας (για την ακρίβεια θα σας τη βγάλει με την 132λεπτη διάρκειά της). Παρά το γεγονός ότι ο Ύψιστος έχει πολλά στο κεφάλι του (ας πούμε να σταματήσει πολέμους, λιμούς, θεομηνίες, το ISIS ξέρω γω) εστιάζει πάνω στο δράμα του Μακ και το πως θα τον κάνει να ξεπεράσει τη θλίψη του μέσω της συγχώρεσης. Βέβαια το Υπέρτατο Ον θα μπορούσε θα μας γλίτωνε όλους από αυτό το 132λεπτο μαρτύριο εάν δεν άφηνε να δολοφονηθεί η μικρή εξ αρχής παρά να τρέχει
μετά να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, όμως αυτή είναι μια συζήτηση εκ προοιμίου χαμένη με όποιον πιστεύει ότι ο Θεός από τη μία βοηθάει ελληνικές ομάδες ποδοσφαίρου να νικούν κι από την άλλη επιτρέπει να σε βρέφη να βρίσκουν μαρτυρικό θάνατο από οβίδες, λευχαιμία ή παιδεραστές φονιάδες. Το πρόβλημα είναι πως το φιλμ παίρνει ως δεδομένο το ότι πιστεύεις για να σου πασάρει όχι μόνο το γεγονός ότι ένας τύπος περνάει το γουίκεντ μαγειρεύοντας με τον Θεό ή περπατώντας πάνω στο νερό της λίμνης παρέα με τον Ιησού αλλά και συγκαταβατικά μηνύματα αγάπης, λύτρωσης και διαχείρισης θυμού που θα ταίριαζαν περισσότερο σε κατηχητικό. Παρά τις αγνές προθέσεις, το “The Shack” καταλήγει το κιν/φικό αντίστοιχο ενός post στο Facebook από το pareaki με εκκλησάκια, παναγίτσες, ηλιοβασιλέματα και corny τσιτάτα τύπου “όταν εστιάζεις στον πόνο χάνεις τον Θεό” (αληθινή ατάκα της ταινίας). Μ.Ν.