Μακριά από τα φώτα, με κλειστές κάμερες και μονάχα ένα μικρό δημοσιογραφικό κασετόφωνο να αναβοσβήνει στα level της φωνής μας. Κάποτε σε έντονο ύφος κι άλλοτε σε πολύ ήρεμο και χαλαρό, εκπέμπει θετική ενέργεια. Ήρεμη, συνειδητοποιημένη και κυρίως πιο ώριμη μετά την κυκλοφορία του τρίτου βιβλίου της με τίτλο, «Άλλαξε ζωή και σώμα σε 42 ημέρες». Τι σου δίνει χαρά στις μέρες μας, τη ρωτώ. «Ο αθλητισμός», μου απαντά με αφοπλιστικό τρόπο. «Μου έδινε, μου δίνει και θα μου δίνει αρκετή χαρά, αρτιότητα, εκτόνωση και ολοκλήρωση». Τι άλλο; «Να βλέπω χαρούμενους ανθρώπους γύρω μου. Να κάνω κουβέντες με ευφυείς και πνευματικούς ανθρώπους που θα με εξελίξουν ως άνθρωπο». Με χαμηλωμένο το βλέμμα, σκεφτική και τα χέρια σταυρωμένα συνεχίζει και λέει «Μια πολύ φιλοσοφημένη φίλη μου μού είπε ότι τα συναισθήματά μας έρχονται για να μας δώσουν μία πληροφορία. Δεν έρχονται έτσι τυχαία και πρέπει να έχουμε τη δύναμη να τα διαβάσουμε σωστά. Είναι μια πληροφορία, ένα σήμα, ότι κάτι δεν πάει καλά. Όταν το συναίσθημα είναι αρνητικό σημαίνει ότι έχω κάποια αρνητική στάση απέναντι στον εαυτό μου κι ότι μέσα μου κυριαρχεί μια σκέψη φόβου κι όχι αγάπης. Πρέπει να ερμηνεύω έγκαιρα τις πληροφορίες των συναισθημάτων μου, γιατί αυτά θέλουν να με προστατέψουν».
Από τι;
Από κάθε τι αρνητικό που με περιβάλλει.
Ποια είναι η τελευταία πληροφορία που σου έχουν δώσει;
Όταν νιώθω πόνο, σημαίνει ότι έχω εχθρότητα εαυτού.
Δεν αγαπάς, δηλαδή, τον εαυτό σου;
Άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια. Τον ταλαιπώρησα πάρα πολύ το τελευταίο διάστημα και με κάθε τρόπο.
Δηλαδή;
Σε όλα τα θέματα. Πάντα ήμουν ο άνθρωπος που έδινε τα περισσότερα και δεν έπαιρνε αξιώσεις. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι αυτό είναι μια στάση που δεν βοηθά.
Βρέθηκες ποτέ σε αδιέξοδο;
Ναι, το έχω νιώσει. Σε αυτά τα στάδια που περνάμε όλοι κατά καιρούς και όχι μια φορά στη ζωή μας χρειάζεται να γίνουμε παρατηρητές. Να κάνουμε στην άκρη τον εγωιστικό εαυτό μας και να δούμε τα πράγματα με μία διαφορετική προσέγγιση ότι αυτό, δηλαδή, για κάποιο λόγο γίνεται. Θέλει ηρεμία, αποστασιοποίηση από τη μικρή καθημερινότητα και μία ολιστική προσέγγιση της κατάστασης. Αν το δούμε έτσι θα βρούμε και τη λύση.
Τα βρήκες με τον εαυτό σου ή υπάρχουν θέματα ακόμη σε εκκρεμότητα;
Η σχέση με τον εαυτό μας είναι σε μία διαρκή εξέλιξη. Ποτέ δεν τα βρίσκεις ολοκληρωτικά μαζί του. Χρειάζεται πάντα μία επαναδιαπραγμάτευση κι ένας επανακαθορισμός. Κάθε φορά, όμως, αυτή η σχέση γίνεται καλύτερη κι αυτό έχει σημασία. Όταν αποδεχθούμε και αγαπήσουμε τον εαυτό μας για ό,τι μπορεί να φτάσει κι ό,τι μπορεί να είναι, τότε θα καλυτερεύσουν τα πράγματα.
Έχουν καλυτερεύσει τα πράγματα για σένα; Κάνεις πράγματα που αγαπάς;
Κάνω πολλά πράγματα που αγαπώ και κυρίως τα κάνω για μένα. Μου δίνουν χαρά κι συμβάλλουν στην αυτοβελτίωση, που είναι το πρωταρχικό στάδιο του αυτοσεβασμού. Είναι πολύ σημαντικό πράγμα να διαθέτεις χρόνο στον εαυτό σου για να μπορέσεις να εξελιχθείς.
Αισθάνθηκες ποτέ ότι ήσουν κάποια άλλη;
Κάθε μέρα είμαι μια άλλη Βίκυ. Δεν είμαι η ίδια με χθες. Είμαι άλλη. Αλίμονο εάν ήμουν η ίδια με χθες. Κι αλίμονο αν θα είμαι η ίδια αύριο. Σήμερα έχω την εμπειρία του χθες. Κι αύριο θα έχω την εμπειρία του σήμερα. Ποτέ δεν θα είμαι η ίδια.
Πόσο μεγάλο όπλο είναι η αλήθεια για σένα;
Διαρκές και ισχυρό, τεράστιο μπορώ να πω. Στη ζωή μου είναι μόνιμο όπλο.
Και ποιους πολεμάς με αυτό; Ανακρίβειες και κακεντρεχή δημοσιεύματα;
Δεν ασχολούμαι ποτέ με αυτά κι ούτε με νοιάζει να πυροβολήσω κανένα.
Τότε, πες μου ένα μύθο για τη δημοσιότητα.
Δεν έχω κανένα μύθο να πω ή να εξιστορήσω. Έχω απομυθοποιήσει πλήρως τη δημοσιότητα στο μυαλό μου, γι’ αυτό είμαι μια χαρά. Όταν περπατώ στον δρόμο δεν νιώθω ότι κουβαλώ κάτι διαφορετικό μαζί μου ή επάνω μου.
Δεν νιώθεις, δηλαδή, όλα εκείνα τα περίεργα βλέμματα που σε καρφώνουν;
Όταν με σταματά ο κόσμος για να μου μιλήσει ή μου ζητά να βγούμε μαζί φωτογραφία, τότε, θυμάμαι ότι είμαι άνθρωπος της τηλεόρασης. Διαφορετικά είμαι όπως όλοι οι άνθρωποι. Αλλιώς μπορείς να τρελαθείς με αυτό.
Έχασες ποτέ τον έλεγχο;
Ποτέ. Δεν διαφέρω από έναν καθημερινό άνθρωπο που θα βγει στον δρόμο να κάνει τις δουλειές του, να πάει για ψώνια, για καφέ. Γιατί να νιώσω ότι είμαι κάτι άλλο;
Ούτε η επιτυχία σε έχει κάνει να αισθανθείς κάτι διαφορετικό;
Το γεγονός ότι παρουσιάζω μία επιτυχημένη εκπομπή δεν σημαίνει ότι είμαι μια άλλη απ’ ότι είμαι στην καθημερινότητά μου. Ο κόσμος ορίζει στις μέρες μας το τι θα πει επιτυχία.
Τι είναι επιτυχία; Έδωσες ποτέ απάντηση σε αυτό το ερώτημα;
Να πραγματοποιείς το όνειρα και τις επιθυμίες των ανθρώπων. Να είσαι εσύ ο συνδετικός κρίκος που θα ενώσει μαζί δύο καταστάσεις. Να χαρίζεις χαμόγελα. Αυτό δεν είναι επιτυχία;
Πώς είσαι στην καθημερινότητά σου;
Θα μαγειρέψω για την οικογένειά μου, θα σε σερβίρω, θα στρώσω το κρεβάτι μου, θα συμμαζέψω την κουζίνα, θ’ ασχοληθώ με τα social media μου, την εκπομπή μου κι όλα τα σχετικά που αφορούν την κυκλοφορία του νέου βιβλίο μου.
Κάποια στιγμή, σε μια παλιότερη συνέντευξή σου, χαρακτήρισες νοσηρό το περιβάλλον της τηλεόρασης. Εξακολουθείς να έχεις την ίδια άποψη;
Φυσικά, δεν υπάρχουν trash εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση; Υπάρχει πολλή νοσηρότητα όπως όλες οι δουλειές του κόσμου. Έχει νοσηρότητα αλλά κι ευλογία. Γι’ αυτό επιλέγεις με το τηλεκοντρόλ σου σε ποια πλευρά της όχθη θα σταθείς.
Κι εσύ ποια επιλέγεις;
Στη διδακτική πλευρά. Σ’ εκείνη που θα εξελίξει τις γνώσεις μου. Που θα μου μάθει πράγματα και θα διευρύνει τους ορίζοντές μου.
Ποιες μνήμες σου ζωντανεύουν οι γιορτές των Χριστουγέννων;
Και γλυκές και πικρές μνήμες. Τα Χριστούγεννα ήταν πάντα συνδεδεμένα με την παρουσία του μπαμπά, που τώρα είναι μια ηχηρή απουσία, αλλά πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις απουσίες. Δεν μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό. Να είμαστε γεροί και να αγαπάμε τη στιγμή. Και κυρίως να αγαπάμε τον εαυτό μας. Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου μην περιμένεις να νιώσεις καλά μέσα από την αποδοχή κάποιου άλλου. Πρέπει να νιώσεις καλά με σένα. Αν περιμένεις να σε κάνει ο άλλος να νιώσεις καλά δεν θα σε κάνει ποτέ.
Ο θάνατος του πατέρα σου, προσθέτει πόνο στη ζωή σου;
Εννοείται. Έχει μαλακώσει μέσα μου αυτή η κατάσταση, γιατί έχω αποδεχθεί την απώλεια.
Ήταν εύκολο να αποδεχθείς την απώλειά του;
Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Μου πήρε πάρα πολλά χρόνια κι ακόμη δεν νιώθω πλήρως θεραπευμένη από αυτό.
Τι σου λείπει περισσότερο;
Η σοφή του στάση στη ζωή. Η δωρική του προσέγγιση. Τον κουβαλώ μέσα μου. Με έχει καθορίσει ως άνθρωπο.
Αναπολείς στιγμές μαζί του;
Τις φέρνω στο μυαλό μου και παίρνω δύναμη από αυτές. Είναι εικόνες που δεν βγαίνουν ποτέ από μέσα σου. Θυμάμαι, τα Χριστούγεννα, που ζωγράφιζα τις πετσέτες στο γιορτινό τραπέζι κι έγραφα πάνω τα ονόματα του καθενός μας. Και τώρα που δεν γράφω το όνομα του μπαμπά μου, Βασίλης, μου κοστίζει.
Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια;
Πολύ όμορφα και ιδιαίτερα. Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και ζούσαμε εκεί μέχρι την ηλικία των τεσσάρων. Επειδή ο πατέρας μου, όμως, είχε ξενοδοχείο στο Κιλκίς μετακομίσαμε εκεί όλη η οικογένεια. Δεν είχε πολλά πράγματα για να εκτονωθώ κι έτσι έμαθα από μόνη μου να παίζω κιθάρα, να ζωγραφίζω, να κάνω ενόργανη. Ήμουν πολύ εύκολο παιδάκι. Όλη μέρα χωμένη στα βιβλία μου, ήμουν πρώτη μαθήτρια, δεν τους είχα στενοχωρήσει ποτέ. Πάντα χαρά έφερνα στο σπίτι, πότε δεν έχω φέρει ζόρι ή στεναχώρια.
Πρώτη μαθήτρια σε όλα;
Τελείωσα το λύκειο με άριστα, στις παρελάσεις σημαιοφόρος, πέρασα και τελείωσα το πανεπιστήμιο με υποτροφία.
Πώς ήσουν στην εφηβεία;
Πολύ μοναχική και δύσκολη. Μικρό μέρος το Κιλκίς, ελάχιστες δυνατότητες δραστηριότητας και ήμουν πολύ δραστήριο παιδί κι είχα ανάγκη εκτόνωσης.
Είχες φίλους;
Οι φίλες που είχα από τότε, τις έχω ακόμη.
Αδέλφια;
Έχω έναν αδελφό μικρότερο, με τον οποίο έχω πάρα πολύ καλές σχέσεις.
Τι αναπολείς περισσότερο από εκείνες τις εποχές στο Κιλκίς;
Αυτό που αναπολώ περισσότερο είναι όλες εκείνες τις στιγμές που έβγαινα με τα παιδιά της γειτονιάς και ήμασταν όλη μέρα στον δρόμο και παίζαμε, παραβγαίναμε στο τρέξιμο και στο μήκος, κρυφτό, κυνηγητό. Δεν σταματούσα το παιχνίδι.
Σκανδαλιές;
Γενικά, ήμουν ήσυχο παιδάκι. Δεν έχω κάνει καμία ιδιαίτερη σκανδαλιά, αλλά εκείνο που θυμάμαι πολύ έντονα, είναι που σε πολύ μικρή ηλικία έφυγα από το σπίτι, τεσσάρων χρονών, τρεις φορές. Μάζεψα κάτι εσώρουχα σε μια πλαστική σακούλα κι έφυγα. Τριγυρνούσα στη γειτονιά. Με είχε μαλώσει η μαμά μου, θεώρησα ότι ήταν άδικη μαζί μου σε κάποια ζήτημα κι έτσι πήρα τη μεγάλη απόφαση να φύγω από το σπίτι. Κλασική Υδροχόος. Χωρίς την αίσθηση του κινδύνου, χωρίς τίποτα.
Πώς αντέδρασε η μητέρα σου;
Ήταν πάρα πολύ ήρεμη. Πού θα πάει, λέει, θα γυρίσει. Έκανα τις γύρες μου στη γειτονιά κι αφού νύχτωσε πήγα στο ξενοδοχείο του μπαμπά. Ήξερε, ότι εκεί θα κατέληγα. Ήταν το καταφύγιο μου.
Επαναστάτρια μια ζωή.
Ήμουν ένα παιδί που διεκδικούσε το δίκαιό του. Δεν ήμουν το πιο βολικό και ήσυχο παιδάκι. Ήμουν ένα κορίτσι με έντονη προσωπικότητα, πολύ δραστήριο και με άποψη, την οποία διατηρώ μέχρι σήμερα.
