Μια νευρωτική 30χρονη Βρετανίδα βλέπει τη ζωή να περνά και την ίδια να μένει χωρίς σύντροφο. Αποφασίζει να αδυνατίσει, να ντύνεται πιο προκλητικά, να περιορίσει το κάπνισμα, το ποτό και τη φλυαρία, και βρίσκεται πολιορκημένη από το γοητευτικό εργοδότη της και έναν παλιό οικογενειακό φίλο. Το «Bridget Jones’s Diary» ξεκίνησε ως σειρά ευθυμογραφημάτων της δημοσιογράφου Χέλεν Φίλντινγκ στην εφημερίδα «Independent» και γρήγορα απέκτησε ένα πολυπληθές και φανατικό (γυναικείο κυρίως) κοινό. Μετά βγήκε το βιβλίο που πιο ελεύθερα και με άφθονο σαρκασμό έδωσε την εικόνα του να είσαι μια 30άρα, με περιττά κιλά και χωρίς άντρα σε ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον που προβάλλει τα διάφορα πρότυπα ομορφιάς και τελειότητας. Η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου ευλογήθηκε από ένα καλογραμμένο σενάριο με απολαυστικούς διαλόγους και την τροφαντούλα Ρενέ Ζελβέγκερ (που μοιάζει να γεννήθηκε γι’ αυτό το ρόλο ενώ απέσπασε και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ) να έχει να διαλέξει ανάμεσα στον ακαταμάχητο (αλλά τελείως μαλάκα) Χιου Γκραντ και τον πιο ασφαλή (αλλά λιγότερο cool) Κόλιν Φερθ. Το μήνυμα: Αν τα πετάξεις όλα έξω ενώ παράλληλα κόψεις τα αντροδιωκτικά ποτά, κάπνισμα και φλυαρία… βρίσκεις γκόμενο (και δύο να μη σου πω). Αν προσπεράσεις την (εκνευριστική ώρες-ώρες) εμμονή στις διάφορες γυναικείες νευρώσεις και ανασφάλειες, θα απολαύσεις μια αρκετά ευχάριστη κομεντί της βρετανικής σχολής που μας έδωσε διαμάντια όπως τα «Four Weddings and a Funeral» και «Notting Hill» ( είναι από τους ίδιους παραγωγούς!). Ακολουθήθηκε από το κατώτερο «Edge of Reason» (2004) και το συμπαθητικό «Bridget Jones’s Baby» (2016). M.N.
Κομεντί (Βρετανία – Γαλλία, 2001)
Σκηνοθεσία: Σάρον Μαγκουάιαρ
Παίζουν: Ρενέ Ζελβέγκερ, Κόλιν Φερθ, Χιου Γκραντ, Τζέμα Τζόουνς.
Διάρκεια: 93’
3.00 π.μ. CAPITAL
