Με τη βοήθεια μιας χαριτωμένης καουμπόισσας, ένας Βρετανός υπάλληλος μουσείου προσπαθεί να πείσει το επηρμένο αφεντικό του, και πλούσιο συλλέκτη έργων τέχνης, να αγοράσει έναν πλαστό πίνακα του Μονέ. Αυτό το μάλλον αχρείαστο remake ενός όχι-και-τόσο-γνωστού heist movie του 1966 είχε όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε κάτι απείρως πιο ψυχαγωγικό αφού διαθέτει τους αδελφούς Κοέν στο σενάριο κι ένα ελκυστικό καστ να το στηρίξει. Αντ’ αυτού, μάς χαρίζει κανα-δυο χαριτωμένες στιγμές και στη συνέχεια αναλώνεται σε σλάπστικ καταστάσεις που θυμίζουν τις χειρότερες στιγμές του συχωρεμένου του Μπλέικ Έντουαρντς. Είναι ολοφάνερη η σύγχυση του Μάικλ Χόφμαν που έχοντας στα χέρια του ένα από τα πλέον ανέμπνευστα σενάρια που έχουν γράψει ποτέ οι τρομεροί αδελφοί, δεν ξέρει τι να κάνει ακριβώς μαζί του: φάρσα; ταινία ληστείας; κομεντί; Αναγκαστικά κάνει «λίγο απ’ όλα» και δεν του βγαίνει «τίποτα απ’ όλα». Η σύγκρουση πολιτισμών ανάμεσα στο φλεγματικό Λονδίνο και το χωρκάτικο Τέξας έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον αλλά εξαντλείται πολύ γρήγορα, το «μεγάλο κόλπο» της ιστορίας είναι απλό και χωρίς ιδιαίτερη ίντριγκα ή σασπένς και οι χαρακτήρες είναι τόσο συγχυσμένοι που δεν βγάζεις ασφαλές συμπέρασμα για κανέναν τους – όχι πως σε νοιάζει κιόλας να πω την αλήθεια. Το μόνο που μένει είναι μερικές στιγμές εμπνευσμένου «διακριτικού» χιούμορ και δεν αναφέρομαι στην «τραβηγμένη» σε διάρκεια (αλλά και «από τα μαλλιά») σκηνή με τον ξεβράκωτο Φερθ να κόβει βόλτες στα περβάζια του Savoy που μοιάζει να μονταρίστηκε εκεί από κάποια ξεχασμένη κωμωδία με τον Πίτερ Σέλερς. Εκεί όμως σταματά κάθε ομοιότητα. Μ.Ν.
Αστυνομική κωμωδία (ΗΠΑ, 2012)
Σκηνοθεσία: Μάικλ Χόφμαν
Παίζουν: Κόλιν Φερθ, Κάμερον Ντίαζ, Άλαν Ρίκμαν.
Διάρκεια: 89’
11.10 μ.μ. MEGAONE
