Η νίκη του Εμανουέλ Μακρόν στις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία έγινε δεκτή με μεγάλη ικανοποίηση από όλους τους ευρωπαϊκούς κύκλους. Η προοπτική να κερδίσει η Μαρίν Λεπέν, ειδικά στη συγκυρία που βρίσκεται ο πλανήτης τώρα μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, είχε τρομοκρατήσει πολλούς. Στα ηνία, όμως, της Γαλλίας για τα επόμενα πέντε χρόνια δεν θα βρίσκεται η ακροδεξιά πολιτικός, αλλά ο Εμανουέλ Μακρόν, ένας φανατικός φιλοευρωπαίος πολιτικός, που φιλοδοξεί να καταστήσει τόσο τη χώρα του όσο και την Ευρωπαϊκή Ένωση ισχυρούς πόλους στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό.
Η κρίση στην Ουκρανία αποδεικνύεται σε καταλυτικό παράγοντα, όπως εξήγησε στην συνέντευξή του στον «Φιλελεύθερο», ο Αlexandre Negrus πρόεδρος του Ινστιτούτου Institut d’ Études de Géopolitique Appliquée στο Παρίσι. Όμως, εξήγησε, ο πόλεμος δυνητικά μπορεί να διαρκέσει για μεγάλο διάστημα, γεγονός που θα απαιτήσει ακόμη μεγαλύτερη εμπλοκή της ΕΕ αλλά και της Γαλλίας, που επιδιώκει να επιβεβαιώσει τον ηγετικό της ρόλο στον ευρωπαϊκό χώρο. Ήδη στους δύο μήνες που διαρκεί η κρίση βλέπουμε πόσο έχουν δοκιμαστεί οι σχέσεις των κρατών μεταξύ τους, αλλά και μέσα στο ευρωπαϊκό μπλοκ. Όπως είπε, ο Εμανουέλ Μακρόν θα κινηθεί και θα ενεργήσει, ώστε να ενδυναμωθεί η ΕΕ, προκειμένου να καταστεί ένας διεθνής παίκτης, ικανός να συμβιώσει μέσα σε ένα σκληρά ανταγωνιστικό κλίμα.
Το επόμενο διάστημα θα δούμε να καταγράφονται ακόμη μεγαλύτερες αλλαγές. Όπως επεσήμανε ο Γάλλος ειδικός, η ουκρανική κρίση επιβεβαίωσε τον ρόλο που μπορεί και που πλέον επιδιώκει να παίξει το ΝΑΤΟ, διαμορφώνοντας νέες ισορροπίες στις ευρωατλαντικές σχέσεις. Η Ρωσία σήμερα είναι ένας επιθετικός παίκτης, γεγονός που φοβίζει τους Ευρωπαίους για την ασφάλειά τους, ακόμη και αυτούς που μέχρι πρόσφατα είχαν πιο μετριοπαθή στάση απέναντί της. Το γεγονός αυτό δεν αφήνει πολλά περιθώρια στους Ευρωπαίους και παράλληλα δοκιμάζει την ενότητα και τις αντοχές της ΕΕ.
Την ίδια στιγμή, σε μία περίοδο έντονων γεωπολιτικών αλλαγών, Γαλλία και Κύπρος επιδιώκουν να ενισχύσουν τη συνεργασία τους και να αντιμετωπίσουν κοινές προκλήσεις και κινδύνους. Οι δύο χώρες έχουν κτίσει μία πολύ καλή συνεργασία σε πάρα πολλά ζητήματα. Ο Εμανουέλ Μακρόν στη δεύτερη θητεία του θα επιδιώξει να κτίσει πάνω σε αυτή τη σχέση, για να ισχυροποιήσει την παρουσία της Γαλλίας στην Ανατολική Μεσόγειο, μία περιοχή που τόσο η Ρωσία όσο και η Τουρκία θέτουν τις δικές τους διεκδικήσεις.
-Τι καινούριο θα φέρει η δεύτερη θητεία του Εμανουέλ Μακρόν στην εξωτερική πολιτική της Γαλλίας; Συμφωνείτε με όσους λένε πως θα είναι πιο δυναμικός λαμβάνοντας υπόψη πως δεν θα έχει να ανησυχεί για την επανεκλογή του;
-Βραχυπρόθεσμα, η επανεκλογή του Εμανουέλ Μακρόν θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη συνέχεια στη γαλλική εξωτερική πολιτική σε ό,τι αφορά στη γαλλική προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ένας από τους μεγαλύτερους άγνωστους παράγοντες στην εξωτερική πολιτική είναι η ουκρανική κρίση. Ειδικοί έχουν παρουσιάσει διάφορα πιθανά σενάρια για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η κατάσταση. Ο πόλεμος δυνητικά μπορεί να διαρκέσει για μεγάλο διάστημα, γεγονός που θα απαιτήσει ακόμη μεγαλύτερη εμπλοκή της ΕΕ αλλά και της Γαλλίας, που επιδιώκει να επιβεβαιώσει τον ηγετικό της ρόλο στον ευρωπαϊκό χώρο.
Πράγματι, ο πόλεμος στην Ουκρανία επιβράδυνε την είσοδο του Εμανουέλ Μακρόν στην προεκλογική εκστρατεία, η οποία στην αρχή βασίστηκε στην ουκρανική κρίση. Τώρα, το κλίμα στη Γαλλία είναι διαφορετικό, καθώς ο νεοεκλεγείς πρόεδρος έχει στρέψει την προσοχή τους στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές. Προσωπικά, δεν πιστεύω πως αυτή η εκλογική αναμέτρηση θα επηρεάσει τη γαλλική εξωτερική πολιτική, καθώς βασίζεται σε ένα διαφορετικό εκλογικό σύστημα. Παραδοσιακά, η εξωτερική πολιτική είναι αποκλειστικό συνταγματικό δικαίωμα της εκτελεστικής εξουσίας.
-Επομένως ποιες προκλήσεις θα έχει να αντιμετωπίσει ο Εμανουέλ Μακρόν τα επόμενα πέντε χρόνια;
-Ο Εμανουέλ Μακρόν έχει να αντιμετωπίσει πολλές προκλήσεις στην εξωτερική πολιτική του στα επόμενα πέντε χρόνια. Κέρδισε προτάσσοντας μία πιο ισχυρή και κυρίαρχη Ευρώπη, την ίδια ώρα που η Μαρίν Λεπέν ενσάρκωσε έναν ευρωσκεπτικισμό, αν και οι θέσεις της τελευταίας για την Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν μετριαστεί σε σχέση με τις εκλογές το 2017. Μετά τη νίκη του, συμβολικά, εισήλθε στο Champs-de-Mars υπό τους ήχους της Ωδής της Χαράς, τον ύμνο δηλαδή της ΕΕ, όπως έκανε και πριν από πέντε χρόνια. Αυτό αποτελεί μία μεγάλη ένδειξη των προτεραιοτήτων του για το πώς θα κινηθεί και στο ότι σκοπεύει να ενεργήσει ώστε να ενδυναμωθεί η ΕΕ, προκειμένου να καταστεί ένας διεθνής παίκτης, ικανός να συμβιώσει μέσα σε ένα σκληρά ανταγωνιστικό κλίμα.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Είμαι πάντα δύσπιστος σε ισχυρισμούς πως ένας υποψήφιος που δεν χρειάζεται να κάνει εκστρατεία για επανεκλογή, είναι πιο δυναμικός. Ο Εμανουέλ Μακρόν, μέχρι το τέλος της δεύτερης πενταετούς θητείας του, θα είναι ακόμα μία πολύ νέα πολιτική προσωπικότητα. Αν και δεν γνωρίζουμε τα μελλοντικά του σχέδια, να είστε σίγουροι ότι δεν θα αποσυρθεί από τη γαλλική δημόσια ζωή. Επιπλέον, το να αναρωτιέμαι αν θα είναι πιο δυναμικός σημαίνει ότι υπονοώ πως δεν ήταν από το 2017 έως το 2022. Ωστόσο, πιστεύω ότι, ακόμη κι αν δεν πέτυχε όλους τους στόχους του, εντούτοις κατάφερε να μετατρέψει τη Γαλλία σε δύναμη που μετράει.
-Και μία υποθετική ερώτηση. Με ποιο τρόπο νίκη της Μαρίν Λεπέν θα μπορούσε να αλλάξει τη Γαλλία αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση;
-Νίκη της Μαρίν Λεπέν θα άλλαζε πολλά πράγματα. Ιστορικά βρίσκεται πιο κοντά στα ρωσικά δίκτυα και μέχρι τώρα δείχνει μία ανυπακοή προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους δυτικούς συμμάχους. Οι θέσεις της αναφορικά με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ είναι διαμετρικά αντίθετες με τα συμφέροντα της Γαλλίας και καθενός από αυτούς τους οργανισμούς. Εκλογή της, επομένως, θα ισοδυναμούσε με έναν πραγματικό, πολιτικό σεισμό.
-Έχετε πει πως στόχος του Γάλλου προέδρου είναι η κυρίαρχη Ευρώπη. Πώς μπορεί αυτό το όραμα να γίνει πραγματικότητα;
-Μετά τις προεδρικές εκλογές, η Γαλλία θα παραμείνει η χώρα που προεδρεύει του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπάρχουν πολλά σημαντικά που πρέπει να γίνουν, λαμβάνοντας υπόψη και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Είναι μία απάνθρωπη, ωμή σύγκρουση μεγάλης έντασης. Πρόκειται επομένως για έναν παράγοντα αποσταθεροποίησης, αλλά την ίδια στιγμή και μία ευκαιρία να εδραιωθούν ορισμένα επιτεύγματα και, στη συνέχεια, να σημειωθεί πρόοδος σε ζητήματα που θα είχαν παραμείνει κολλημένα στο status quo. Η ΕΕ πρέπει να σκεφτεί για το μέλλον της μακροπρόθεσμα και πώς να καταστεί ένας αυτόνομος παίκτης, που καθορίζει μόνη της τον δρόμο της, χωρίς να εξαρτάται από άλλους. Η Κίνα έχει ξεπεράσει την ΕΕ ως η δεύτερη μεγαλύτερη, παγκόσμια οικονομία και έβαλε στόχο την κορυφή. Βλέπουμε ότι υπάρχει έντονος στρατηγικός ανταγωνισμός ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και το Πεκίνο. Οι Βρυξέλλες πρέπει να βρουν τη θέση τους σε αυτό τον ανταγωνισμό υπερασπιζόμενες τα δικά τους συμφέροντα.
Η Ρωσία σήμερα είναι ένας επιθετικός παίκτης, γεγονός που φοβίζει τους Ευρωπαίους για την ασφάλειά τους, ακόμη και αυτούς που μέχρι πρόσφατα είχαν πιο μετριοπαθή στάση απέναντί της. Πέρα από αυτά, είναι απαραίτητο να αναλύσουμε με πραγματιστικό τρόπο την κατάσταση των διεθνών σχέσεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Η συγκρότηση των μπλοκ πρέπει να τηρηθεί, τηρώντας απόσταση μεταξύ των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών από τη μία πλευρά και των αυταρχικών κρατών που υπερασπίζονται το δικό τους σύστημα από την άλλη. Πίσω από αυτά τα μπλοκ, τα κράτη συνάπτουν συμμαχίες με το ένα ή το άλλο σύμφωνα με τα στρατηγικά τους συμφέροντα. Οι διεθνείς σχέσεις έχουν γίνει μία ζούγκλα, όπου ο ισχυρότερος θα συντρίψει τον πιο αδύνατο και όπου ο μικρότερος θα αναζητήσει την προστασία του μεγαλύτερου.
Η Γαλλία υπερασπίστηκε εδώ και καιρό την ιδέα της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας. Είναι μια έννοια που δεν απολαμβάνει ομόφωνης υποστήριξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω διαφορετικών στρατηγικών και διαφορετικών γεωγραφικών συμφερόντων. Ωστόσο, ο πόλεμος στην Ουκρανία ανακατασκευάζει αυτές τις θέσεις, αν και η σχέση μεταξύ της ΕΕ και του ΝΑΤΟ θα συνεχίσει να αποτελεί αντικείμενο πολλών συζητήσεων. Ένα από τα μαθήματα που μπορούμε να αντλήσουμε από τον πόλεμο στην Ουκρανία σε αυτό το στάδιο είναι ότι η ανάπτυξη της ΕΕ δεν εμποδίζει την ανάπτυξη του ΝΑΤΟ και το αντίστροφο. Η ανάπτυξη του ενός δεν συνεπάγεται την αποδυνάμωση του άλλου. Υπάρχει επομένως μία ευκαιρία να οικοδομήσουμε προς το συμφέρον όλων, με μία έξυπνη συμβίωση.
Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει συγκατοίκηση
-Έχετε αναφερθεί στις βουλευτικές εκλογές. Θα επιμένω με το ερώτημα αν θα μπορούσε ένα εχθρικό κοινοβούλιο να παραλύσει τη γαλλική εξωτερική πολιτική. Ποιες για παράδειγμα θα είναι οι συνέπειες μιας διαφωνίας ανάμεσα στον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό;
-Η πιθανότητα πιστεύω να έχουμε έναν πρωθυπουργό από τα κόμματα της αντιπολίτευσης παραμένει μικρή, καθώς το γαλλικό πολιτικό σύστημα είναι σχεδιασμένο για να αποφεύγεται ένα τέτοιο σενάριο. Η προεδρική, προεκλογική εκστρατεία έχει αφήσει το σημάδι της, γιατί τα άκρα κατάφεραν να πετύχουν καλά αποτελέσματα στο βαθμό που τα παραδοσιακά κόμματα έχουν σχεδόν τεθεί εκτός παιχνιδιού, μια τάση που ξεκίνησε από το 2017. Αν και πολλοί βλέπουν μια μελλοντική συμβίωση, παραμένω δύσπιστος ως προς αυτή την προοπτική, αφού το σύστημα ψηφοφορίας για τις γαλλικές βουλευτικές εκλογές είναι συγκεκριμένο για το τι μπορεί να γίνει. Επίσης, πρέπει να προσθέσω πως στη Γαλλία η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής παραμένει στα χέρια του προέδρου. Ωστόσο, ξεκάθαρα μια συγκατοίκηση θα είναι ένα αρνητικό αποτέλεσμα, καθώς η Γαλλία δεν θα μιλούσε με ενιαία φωνή σε ορισμένα ζητήματα, αν και στο τέλος της ημέρας, ο πρόεδρος είναι αυτός που θα λαμβάνει τις αποφάσεις.
Παίκτης κλειδί η Γερμανία
-Μέχρι σήμερα η Γερμανία διαδραματίζει ηγεμονικό ρόλο στην ΕΕ. Μήπως τώρα είναι η σειρά της Γαλλίας να αποκτήσει το πάνω χέρι;
-Η Γερμανία θα συνεχίσει να παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο γιατί παραμένει ένας κεντρικός παίκτης στην ΕΕ. Ο πόλεμος στην Ουκρανία το απέδειξε ξανά. Ακόμη και η Γαλλία να πάρει τα ηνία σε διπλωματικό επίπεδο, τα μακροπρόθεσμα κλειδιά για την ευρωπαϊκή ενεργειακή ανεξαρτησία θα συνεχίσουν να βρίσκονται στα χέρια των γερμανικών αρχών. Σήμερα το Βερολίνο είναι βαθιά εξαρτώμενο από το ρωσικό φυσικό αέριο, γεγονός που αποτελεί ένα μεγάλο σημείο τριβής στο δυτικό στρατόπεδο. Επομένως, η Γερμανία θα παραμείνει ένας παίκτης κλειδί και τα υπόλοιπα κράτη μέλη τη χρειάζονται για να χτίσουν μία δυνατή Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρόλα αυτά, η Γαλλία είναι ένα κράτος μέλος που μετρά και έχει μία σημαντική φωνή. Είναι το μόνο κράτος μέλος που έχει μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας με δικαίωμα βέτο και είναι μία πυρηνική δύναμη, που αναλαμβάνει τις ευθύνες της στις διεθνείς σχέσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει να προχωρεί μπροστά αν Γαλλία και Γερμανία παραμένουν ενωμένες, δυνατές και δημιουργικές.
Ενισχύεται ο ρόλος του ΝΑΤΟ με τον πόλεμο
-Η Ευρώπη βιώνει κάτι που μέχρι πρότινος θεωρείτο αδιανόητο, έναω πόλεμο στο έδαφός της. Ο πρόεδρος Μακρόν επαινέθηκε για τον διαμεσολαβητικό του ρόλο. Μπορεί να κάνει κάτι άλλο για να τερματιστεί η σύρραξη;
-Η Γαλλία ανέλαβε διπλωματικό ρόλο από την αρχή του πολέμου και έχουμε δει τον Γάλλο πρόεδρο να είναι ιδιαίτερα ενεργός. Πέρα από τους επαίνους είναι σημαντικό να δούμε ότι έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει για να κρατήσει ανοικτό έναν διάλογο με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και πριν και μετά την εισβολή της 24ης Φεβρουαρίου. Είναι σημαντικό να διατηρήσουμε κανάλι επικοινωνίας γιατί αργά ή γρήγορα θα έχουμε να καθίσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ωστόσο, είναι κατανοητό πως ο τερματισμός του πολέμου δεν βρίσκεται στα χέρια της Γαλλίας. Ο πόλεμος είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και είναι ένα μείγμα διαφορετικών θεμάτων.
Σήμερα, οι ΗΠΑ, αποδεικνύεται, ότι σε μεγάλο βαθμό συνεχίζουν να αναλαμβάνουν τον ρόλο τους, ως ηγετική δύναμη στον κόσμο και δείχνουν μια εμπλοκή που κάποιοι δεν μπορούσαν καν να φανταστούν. Ενώ τα πιο σημαντικά στρατηγικά τους συμφέροντα παραμένουν στην περιοχή Ινδο-Ειρηνικού, οι ΗΠΑ δείχνουν τώρα ότι μπορούν να παίξουν και στις δύο κλίμακες: να συνεχίσουν να συμβάλλουν στην ασφάλεια της ευρωπαϊκής ηπείρου, και να έχουν την ίδια στιγμή και τα μάτια τους στην Ασία. Αυτό που θέλω να πω είναι πως κανένας αρχηγός κράτους δεν θα μπορούσε να τερματίσει τον πόλεμο, καθώς θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες.
-Αν και ο Εμανουέλ Μακρόν χαρακτήρισε το ΝΑΤΟ κλινικά νεκρό, εντούτοις η Συμμαχία αποδείχτηκε πως είναι ζωντανή. Ποιο ρόλο μπορεί να παίξει η Γαλλία, καθώς το ΝΑΤΟ ενδυναμώνει την παρουσία του στην Ευρώπη;
-Είναι αλήθεια πως στη διάρκεια της πρώτης του θητείας ο Εμανουέλ Μακρόν είπε πως το ΝΑΤΟ είναι νεκρό. Πιστεύω, πως ήταν μια άστοχη τοποθέτηση, που δεν αντανακλούσε την πραγματικότητα. Το ΝΑΤΟ είναι ένας οργανισμός που συνεχίζει να είναι ενεργός, καθορίζοντας νέες στρατηγικές προτεραιότητες και συμμετέχοντας σε ζητήματα ζωτικής σημασίας, όπως η ανθεκτικότητα των κρατών απέναντι σε πολύπλευρες απειλές, η κυβερνοασφάλεια και πολλά άλλα. Σήμερα, το ΝΑΤΟ ενισχύεται από τον πόλεμο στην Ουκρανία με πολύ μεγαλύτερη αμερικανική εμπλοκή από την αναμενόμενη. Τα κράτη μέλη καταφέρνουν τώρα να φανταστούν με συγκεκριμένο τρόπο πώς να συνδέσουν την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής άμυνας με το ΝΑΤΟ. Η Γαλλία έχει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο για να δείξει στους Ευρωπαίους ότι είναι δυνατό να το πράξουν, με ακριβή κατανομή καθηκόντων και αρμοδιοτήτων, έτσι ώστε κάθε οργανισμός να ενισχυθεί για χάρη της ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Ενισχύεται ο ρόλος του ΝΑΤΟ με τον πόλεμο
-Η Γαλλία έχει αναδειχθεί σε έναν ισχυρό σύμμαχο για την Κύπρο. Ποιες είναι οι προοπτικές για τις διμερείς σχέσεις στη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Εμανουέλ Μακρόν;
-Η Γαλλία είναι στ’ αλήθεια ένας αξιόπιστος σύμμαχος για την Κύπρο. Στη διάρκεια της πρώτης θητείας του Μακρόν υπήρξε έντονη διπλωματική δραστηριότητα ανάμεσα στις δύο χώρες. Καταγράφηκε μεγάλη διπλωματική κινητικότητα μεταξύ των δύο χωρών, αφού τόσο οι πρόεδροι των δύο χωρών όσο και άλλοι κρατικοί αξιωματούχοι αντάλλαξαν επισκέψεις τα τελευταία χρόνια. Οι δύο χώρες συνεργάζονται και σε ζητήματα άμυνας. Στις αρχές του 2016 υπέγραψαν στρατηγική ατζέντα, υπογραμμίζοντας τις κοινές τους αξίες και τα ενδιαφέροντα. Στη δεύτερη του θητεία ο Εμανουέλ Μακρόν θα κτίσει πάνω σε αυτή τη σχέση.
-Εκτός από τη γεωπολιτική, υπάρχει και η στρατιωτική προοπτική που φαίνεται να δυναμώνει, με τη Γαλλία και την Κύπρο να διεξάγουν όλο και περισσότερες κοινές ασκήσεις. Ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της Γαλλίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου;
-Στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου διακυβεύονται σημαντικές και στρατηγικές προκλήσεις. Κατά την πρώτη του θητεία, ο Εμανουέλ Μακρόν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μια διπλωματική κρίση με την Τουρκία (η Γαλλία ανέπτυξε δύο μαχητικά αεροσκάφη Rafale στην Κρήτη και δύο πολεμικά πλοία στην Ανατολική Μεσόγειο το 2020). Αν και οι περισσότεροι έχουν συχνά υπόψη τους την Τουρκία, δεν πρέπει να ξεχνούν και τη Ρωσία, η οποία έχει ισχυροποιήσει τη θέση της στην περιοχή. Ξεχωρίζει ο άξονας Μόσχας-Δαμασκού-Τεχεράνης, γεγονός που εξηγεί γιατί η Γαλλία ενισχύει την παρουσία της αναπτύσσοντας τακτικά στρατιωτικά πλοία στη θαλάσσια περιοχή Κύπρου – Συρίας, παρακολουθώντας τις κυπριακές ακτές από τη μια και τις ακτές της Συρίας, του Λιβάνου και του Ισραήλ από την άλλη. Στόχος του Παρισιού είναι πάνω απ’ όλα να είναι σε εγρήγορση, να συλλέγει πληροφορίες, να παρακολουθεί τις περιφερειακές δυνάμεις και προβλέπει τυχόν ανατρεπτικές ενέργειες. Επιπλέον, επιδιώκει να προστατεύσει την κυριαρχία της Ελλάδας και της Κύπρου από την τουρκική ηγεμονία. Έτσι, αναλαμβάνει έναν στρατηγικό ρόλο στην περιοχή και δεν διστάζει να απαντήσει στις σχέσεις ισχύος της Ρωσίας και της Τουρκίας.
