O εικαστικός Σάββας Χριστοδουλίδης γράφει τις εντυπώσεις του από την πρώτη ατομική έκθεση του καλλιτέχνη Αντρέα Καρούσιου.
Είχα την τύχη και συνάμα τη χαρά να δω, στην γκαλερί Γκλόρια, την πρώτη ατομική έκθεση του καλλιτέχνη Αντρέα Καρούσιου η οποία μου προκάλεσε ισχυρή εντύπωση. Ακολούθησαν και άλλες εκθέσεις με το ίδιο δυνατό στίγμα. Για ποιό στίγμα, για ποιό στοιχειώδες ιδίωμα, για ποια πρωτογενή εντύπωση κάνω λόγο;
Ο Καρούσιος ζωγραφίζει με διάθεση αντιπαλότητας και συνθηκολόγησης συνάμα πασκίζοντας για το μέτρο. Εγγράφει στην επιφάνεια του την αγωνία για το μέτρο όπως ο Martin Heidegger το ορίζει σε διάλεξη που εκφώνησε η δεκαετία του ’50 με τίτλο “Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος”. Σύμφωνα με τον Γερμανό φιλόσοφο αν ο άνθρωπος είναι ικανός να αντιληφθεί την “ενδιάμεση διάσταση”, να καταμετρήσει δηλαδή (μεταφορικά) την απόσταση ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, τότε μπορεί να αντιληφθεί και την ουσία του ιδίου του Είναι. Σε αυτή τη θεωρητική βάση τοποθετώ τη ζωγραφική του Αντρέα Καρούσιου. Κάθε έργο του αποτελεί, θα έλεγα, σύζευξη της ουράνιας με την επίγεια ζώνη, του πραγματικού με το φανταστικό, του στερεού και συμπαγούς με το ρευστό και εύπλαστο, του χαοτικού με το απτό. Πρόκειται για μια ζωγραφική που δεν αφηγείται αλλά καλεί τον θεατή να μυηθεί σε μια συνθήκη εικονιστική που εγγυάται αναμφίβολα πάγιες εικαστικές αξίες από τη μια και στοχαστικά επιτεύγματα από την άλλη.
Ο καλλιτέχνης αναζητά το μέτρο και σίγουρα το βρίσκει. Το μαρτυρούν η πληρότητα της επιφάνειας, άλλοτε νηφάλια και άλλοτε υπέρμετρα θυελλώδης. Στην παρούσα ενότητα το χρώμα έχει εκδιωχθεί προς όφελος της τονικότητας. Ρευστότητα, διαφάνεια, άπνοες και επίπεδες χρωματικές επικαλύψεις, πηγαίες χειρονομιακές διατυπώσεις, αίσθηση συνθετικής αποπεράτωσης, σχεδιαστικές κλιμακώσεις, εξισορροπήσεις και παραβάσεις συνιστούν μεταξύ άλλων την υφολογική ταυτότητα των έργων.
Το έργο του Καρούσιου αποτελεί κεφάλαιο στη ιστορία της ζωγραφικής του τόπου. Μαζί με λίγους άλλους σύγχρονους του, διακηρύττει με σθένος και εκφράζει με προσήλωση την ιερότητα της πρακτικής που λέγεται ζωγραφική. Την υπηρετεί με τόση ευθύνη, που οποιαδήποτε τεχνική ή ιδεολογική συμβατικότητα από μέρους του, θα τον καθιστούσε αμήχανο. Ζωγραφίζει με γνώμονα το συναίσθημα. Αποζητά και οδηγείται σε μια περιπλοκότητα που θα μπορούσε να θεωρηθεί το πρώτιστο ιδίωμα του έργου του. έχω την εντύπωση ότι αποπερατώνει το έργο του πριν καλά-καλά εμπλακεί στην έναρξη του. Το αποτέλεσμα δεν αποτελεί για τον ίδιο στόχευση αλλά μέσο και δίοδο προς μια χωρίς προμελέτη αποπεράτωση.
Η ιστορία της ζωγραφικής στην Κύπρο γράφτηκε και εξακολουθεί να γράφεται σ’ αυτήν εδώ την γκαλερί. Διαμαντής, Κάνθος, Κισσονέργης, Οικονόμου, Φουκαράς, Ολύμπιος, Νικοδήμου, Μίχλης, Σκαπούλη και τόσοι άλλοι όπως και ο Αντρέας Καρούσιος, μας υπενθυμίζουν ότι η τέχνη του ποείν είναι συνυφασμένη με την ανάγκη του ανθρώπου να αντιληφθεί την ουσία της ύπαρξης του μέσα από την καταγωγή του, το μέτρο του, τη δική του αλήθεια.
Ελεύθερα, 4.12.2022.
