To Top
23:59 Τετάρτη
1 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Κάτι σαν χώρα…
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Κάτι σαν χώρα…
Τελευταία Ενημέρωση: 12 Μαρτίου 2018, 2:04 μμ

Οκ, έχουμε το χαλούμι, έναν άξιο πρεσβευτή της χώρας μας. Έχουμε τον ήλιο και τις φυσικές ομορφιές του νησιού που δεν έχουν τσαλαπατηθεί ακόμα από τις «χούφτες» των ντιβέλοπερ και των ξενοδόχων. Έχουμε και την ανθρωπιά, όση μας περισσεύει και ενίοτε επιστρατεύεται για να στηρίξει τον διπλανό μας. Παρακάτω;
 

Με τις εκλογές στην πλάτη και τη μετεκλογική σκόνη να έχει καταλαγιάσει – εξαιρουμένης της βαλίτσας των ΔΗΚΟ που καραντί θα πάει μακριά – μπορούμε, χωρίς φόβο και πάθος, να καταγράψουμε με μια μεζούρα χιούμορ αυτά που μας ενοχλούν διαχρονικά και αφορούν την μακάρια νήσο - άλλως «Lost» - και αποτελούν το συνονθύλευμα πράξεων και παραλείψεων όλων των κυβερνήσεων, οι οποίες, έχοντας το γενικό πρόσταγμα, απογοήτευσαν οικτρά τους «ιθαγενείς», που αντιστρόφως (θα έπρεπε να) κουβαλούν τις δικές τους ενοχές για το τελικό άθροισμα. Γιατί εν τέλει η Κύπρος δεν είναι χώρα, είναι κάτι σαν χώρα. Και η μεταπολεμική κατάθλιψη δεν πουλάει πια ως δικαιολογία.  Για όλα τα πιο κάτω ασφαλώς, εξαιρούνται οι… εξαιρέσεις.
 
Είναι κάτι σαν χώρα, λοιπόν, γιατί από το 2004 και εντεύθεν αυτο-προσδιοριζόμαστε ως λαός και ως άτομα από ένα «ναι» και ένα «όχι». Αντί να πάμε πάρα κάτω μονιασμένοι να δούμε τι θα κάνουμε, έχουμε αναγάγει το δημοψήφισμα σε χρόνιο σύνδρομο. «Μάμα, εν ναινέκος, τουρκόσπορος. Τι κοπελλούθκια θα κάμουμεν;».  «Παπά, εν οχιά. Αν είναι κολλητικό; Ξέρεις κανένα καλό γιατρό;». Κάπως έτσι.
 
Πήρε εκατομμύρια χρόνια για να αφανιστούν οι δεινόσαυροι και ξέρεις ότι η χώρα σου είναι κάτι σαν χώρα γιατί κάποια πράγματα δεν θα εκλείψουν ποτέ. Όπως το ρουσφέτι. Το γλείψιμο και το μέσον μαρτυρούν την ποιότητα μιας κοινωνίας που αδυνατεί να σταθεί στα πόδια της, ψάχνει συνεχώς το βόλεμα και τις εύκολες λύσεις, εκδηλώνοντας αποστροφή στον κόπο, τη δημιουργικότητα και την εφευρετικότητα. Ναι, έχουμε μέσον γι’ αυτό είμαστε καταδικασμένοι σε αιώνια μετριότητα. Τ-Rex Vs Kourkoutosavors Rex σημειώσατε 2.
 
Είναι κάτι σαν χώρα, όταν επισκέπτεσαι κυβερνητική υπηρεσία και σε βάζουν σε αναμονή, γιατί 1) Η αγενέστατη κυράτσα που φοράει δασύ τρικό με πορτοκαλιά ζιγκ ζαγκ μοτίβα (you are too cute) επιστρατεύει όλη την αγένειά της για να σου εξηγήσει ότι δεν πρέπει να βιάζεσαι και ότι τα άλλα δύο «παραθυράκια» πήγαν για μπούκωμα. 2) Στο άδειο γραφείο που σε έστειλαν έχει τρία κομπιούτερ, μάλλον αγορασμένα από αντικερί, σκεπασμένα με θήκες και οι «μεσοδαχτυλιές» των πληκτρολογίων είναι γεμάτες κολλούδες με σημειώσεις. Και 3) Όταν πας στο διπλανό γραφείο για σημασία, οι δύο τύπου παίζουν candy crash αγνοώντας σε επιδεικτικά. True stories παρεμπιπτόντως, αλλά κάτι μου λέει πως αυτό δεν σας σοκάρει. Ζήτω η ηλεκτρονική διακυβέρνηση! Ζήτω η μεταρρύθμιση! Υπάρχει κάποιος που μπορεί να δώσει μια λογική εξήγηση γιατί δεν απολύεται ποτέ και κανένας από τη δημόσια υπηρεσία με αποτέλεσμα τα πιο πάνω φαινόμενα; Προφανώς είναι όλοι Άριστοι των Αρίστων, έτσι κύριες και κύριοι συνδικαλιστές;
 
Στο μεταξύ, στον ιδιωτικό τομέα γίνεται σφαγή: Απολύσεις, μειώσεις μισθών πάνω στις μειώσεις μισθών, εξευτελιστικές αμοιβές για τους νέους που εισέρχονται στην αγορά εργασίας, εξοντωτικά ωράρια, απειλές, ταπεινωτικές συμπεριφορές, ανασφάλεια που προκαλεί κατάθλιψη και ψυχολογικά, διογκωμένα χρέη και πάει λέγοντας και κλαίγοντας. Επειδή η νήσος των αγίων είναι κάτι σαν χώρα. Πρόταση: Τουλάχιστον ένα άτομο σε κάθε οικογένεια να εργοδοτείται είτε στη δημόσια υπηρεσία είτε σε τράπεζα. Να δείτε πώς και πόσα προβλήματα θα λυθούν. Αλλά πού!
 
Είναι κάτι σαν χώρα, όταν ο μαμωνάς (ελληνιστί χρήμα) μπαίνει πάνω από την υγεία. Τόση λύσσα να φάνε το ΓΕΣΥ για να διαφυλάξουν τα «μαύρα» τους με πλάτες μάλιστα πολιτικών, ούτε για τον κατακτητή δεν έχουμε δει. Ο καθένας όμως έχει, και προσκυνά τον θεό του. Ήμουν παιδί όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία. Τώρα τα μαλλιά μου έχουν γκριζάρει. Όπως και η ελπίδα για την καλύτερη δυνατή περίθαλψη με το χαμηλότερο δυνατό κόστος για όλους ανεξαιρέτως. «Αιρετικές, φιλελεύθερες απόψεις, κύριε!». Και μια είδηση της τελευταίας στιγμής από το Newsweek. Οι γιατροί στον Καναδά ξεσηκώθηκαν διαμαρτυρόμενοι για τις αυξήσεις που τους έχουν δοθεί. Ζήτησαν τα λεφτά να πάνε στους νοσηλευτές και στην καλύτερη φροντίδα των ασθενών. Αυτά.
 
Είναι κάτι σαν χώρα, όταν η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε κράτος και Εκκλησία είναι τόσο θολή που σχεδόν δεν διακρίνεται. Αντί για κοινωνικό και πνευματικό έργο, η Εκκλησία ασχολείται με επενδύσεις και παρεμβαίνει στην παιδεία, ενίοτε με σκοταδιστικές προτάσεις. Οι όποιοι πεφωτισμένοι ιερωμένοι και μοναχοί – και υπάρχουν πολλές μονάδες – συνθλίβονται ανάμεσα σε μια «κοσμική» Εκκλησία και ένα ψευδο-πουριτανικό κράτος. Αντί να λάμψει το φως τους, αυτοεξορίζονται σε σκοτεινές «σπηλιές». Καιρός να χωρίσουμε τα… οικόπεδα. Τέρμα η Ευρώπη α λα καρτ. Και ο κάθε πολίτης ας κάνει αυτό που αισθάνεται. Και τοις εν τοις χρήμασι ζωή χαρισάμενοι. Αμήν.
 
Μιλώντας για οικόπεδα, τι γίνεται με την ΑΟΖ; Όλα καλά; Όταν ξεκινάς πριν δεκαετίες για να βρεις φυσικό αέριο γνωρίζοντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και η προληπτική σου πολιτική είναι τα δεκανίκια άλλων, εν ναι, είσαι κάτι σαν χώρα.
 
Η Κύπρος είναι κάτι σαν χώρα, όταν η προσέγγιση στην παιδεία παραμένει αναλλοίωτη από καταβολής κράτους. Το να πειράζεις κατά καιρούς την ύλη ή να αλλάζεις βιβλία ή κάποιες μεθόδους, ΔΕΝ αποτελούν ουσιαστική μεταρρύθμιση που να συμβαδίζει με την εποχή. Τα σχολεία μας, σε όλες τις βαθμίδες, είναι φτιαγμένα για ΕΝΑ είδος μαθητή, για ΕΝΑ μοντέλο προσωπικότητας. Οποιοδήποτε παιδί λειτουργεί έξω από το κουτί, είναι ανάθεμα. Οι ιδιαιτερότητές του ισοπεδώνονται και εν τέλει αναγκάζεται να στοιχηθεί στη γραμμή με τους υπόλοιπους φλατ συνομήλικούς του. Λιγότερη δουλειά για τους παιδοψυχολόγους και περισσότερη χαρά για τους εκπαιδευτικούς. Όλα καλά. Αλλιώς, θα πάρει τον κατήφορο μέχρι να γίνει τίτλος σε ιστοσελίδα δεύτερης διαλογής γιατί, ξέρω ‘γω, ξυλοφόρτωσε τα παιδιά του ή έκλεψε περίπτερο με ψεύτικη καραμπίνα. Επειδή βλάπτει να βγούμε από το κύτταρό μας για να δούμε τον καλύτερό μας, βλάπτει να αντιγράψουμε χώρες όπως η Φιλανδία όπου στις τάξεις υπάρχουν λίγα παιδιά, όπου το μάθημα διδάσκεται εμπειρικά, όπου ΔΕΝ υπάρχει κατ’ οίκον εργασία, όπου δίνεται έμφαση στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και της μοναδικότητας. Ακούει κανείς; Τι; Τετράμηνα; Ναι, ναι. Συγγνώμη για την ενόχληση.
 
Είναι κάτι σαν χώρα, όταν μέχρι να διανύσεις απόσταση δέκα λεπτών με το αυτοκίνητο, έχεις δει να καταπατείται κατά συρροή ολόκληρος ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας. Δεν υπάρχει περίπτωση, μέσα σ’ αυτό το μικρό παράθυρο χρόνου, να μην πέσεις πάνω χμ… σε οδηγό που παραβιάζει το κόκκινο, τις διαβάσεις πεζών στα φώτα και ασφαλώς την ταχύτητα (αλλά η αλήθεια είναι ότι σε πολλούς δρόμους είναι αδικαιολόγητα χαμηλό το όριο). Ταυτόχρονα, η Τροχαία στήνει ραντάρ σε άσχετες τοποθεσίες όπως κοντά στο Αρχηγείο Αστυνομίας, ναι, γιατί εκεί γίνεται… μακελειό κάθε μέρα από τα θανατηφόρα. Τις ώρες αιχμής που οι ουρές ξεκινούν από τον Καλησπέρα και τελειώνουν στο Woolworth (σόρι, κόλλησα εκεί), μην το είδατε το όργανο για να διευκολύνει τον κόσμο που εγκαταλείπει την πρωτεύουσα. Η κάθε πόλη, βέβαια, έχει τη δική της ιστορία. Άσχετο αλλά, γιατί σε… κούχου κούχου… συγκεκριμένη πόλη όλοι οδηγούν χωρίς ζώνη και κανείς δεν ασχολείται;
 
Είναι κάτι σαν χώρα, λοιπόν, γιατί η κακογουστιά και η ακαλαισθησία σε περιμένουν σε κάθε καντούνι. Από τους μπάστακες γίγαντες που βιδώθηκαν πάνω στη θάλασσα μπλοκάροντας τον ήλιο, μέχρι τα γραφικά χωριά που διακόπτονται από «ριπές» τσιμεντένιων μπλοκ, επειδή δεν δέησε μια κυβέρνηση να βάλει κανόνες (βλέπε ελληνικά νησιά) ούτως ώστε όλα τα κτήρια να ανεγείρονται με τοπικά υλικά, διατηρώντας το χαρακτήρα του χωριού ή/και της αστικής συνοικίας. Ας βγάλει κάποιος μια navtex.
 
Από την άλλη, είναι κάτι σαν χώρα όταν αντιστεκόμαστε μπροστά σε κάθε είδους ανάπτυξη, επένδυση, αναδιάρθρωση, ιδιωτικοποίηση, γιατί είναι εύκολο και ανέξοδο να λαϊκίζουμε στις τηλεοράσεις, παρά να βασανιζόμαστε ακροθιγώς έτσι ώστε να βρούμε εκείνη την ισορροπία που θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, χωρίς να ισοπεδώνουμε την αίσθηση του γούστου, το φυσικό περιβάλλον και τα εγκεφαλικά κύτταρα επισκεπτών, ντόπιων και όλων των ενδιάμεσων. Μεγάλη ευθύνη φέρουν τα συνδικάτα, που παρόλα τα σπουδαία που έχουν πετύχει, συχνά πυκνά προβάλλουν αντίσταση στην πρόοδο για να διασφαλίσουν τα μέλη τους ή τους μισθούς τους, κόντρα στο γενικότερο καλό.
 
Στο ίδιο τέμπο, είναι κάτι σαν χώρα όταν περπατάς στα σοκάκια της παλιάς Λευκωσίας και βλέπεις μουντζουρωμένα, πάνω στην υπέροχη και μοναδική ανά το παγκόσμιο πουρόπετρα, συνθήματα ΑΠΟΕΛιιστών, ή Ομονοιατών, ή Αναρχοαριστερών, ή Εθνικισταριών που τάχα αγαπούν τη χώρα τους καταστρέφοντάς την ένα τενεκεδάκι σπρέι μετά το άλλο. Η παιδεία και η σωστή ανατροφή ξεχειλίζει προφανώς από τα μπατζάκια μας. Και τι; Βλέποντας τα συνθήματα θα γίνω ως δια μαγείας ΑΠΟΕΛίστας ή Ομονοιάτης; Θα τρυπήσω τη μύτη μου και θα διαβάζω Μπακούνιν; Ή θ’ αρχίσω να βαράω ξένους; Άσε μας κουκλίτσα μου.
 
Τέλος – και έχοντας αφήσει πίσω άλλα τόσα - κλείνω μ’ ένα αγαπημένο. Είναι κάτι σαν χώρα, όταν έχουμε βιώσει τη μεγαλύτερη σφαγή μετά το ’74 ελέω τραπεζών κι ακόμα ψάχνουμε το λάθος λες κι έγιναν όλα μόνα τους. Τα golden boys, οι γιάπηδες με τα λευκά κολάρα, μας τσάκισαν εν μία νυκτί. Και ποιος πληρώνει τη νύφη; Τι κάνει νιάου νιάου στο υπερχρεωμένο νοικοκυριό; Και αντί οι τράπεζες να μοιραστούν το βάρος με τον λαουτζίκο, ψάχνουν τρόπους να τον γονατίσουν για να καλύψουν τις τρύπες τους. Μέχρι να βγάλει άκρη με τα ΜΕΔ, ο πολίτης της διπλανής πόρτας θα έχει όντως καλύψει την τρύπα… έξι πόδια κάτω από τη γη.
 
Είναι κάτι σαν χώρα…. δικό σας……
 

Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...