To Top
02:31 Κυριακή
26 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Πώς οδηγείται ο πολίτης σε απάθεια;
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Πώς οδηγείται ο πολίτης σε απάθεια;
  04 Δεκεμβρίου 2019, 10:35 πμ  
Η απάντηση θα μπορούσε να είναι με τρεις μόνο λέξεις: «Ζώντας στην Κύπρο». Αν ο πολίτης νιώθει να τον φτύνουν καθημερινά, να του λένε ψέματα χωρίς καν να τηρούνται τα προσχήματα, η διαπλοκή, τα βολέματα και η διαφθορά να είναι πλέον τόσο εξόφθαλμα, κανείς να μην αναλαμβάνει ευθύνη για τίποτα… δεν του μένει παρά να κλειστεί στο καβούκι του. Ή να επανασταστήσει. Στην Κύπρο όμως δεν γίνονται εύκολα τέτοια πράγματα. Οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται από μία απύθμενη στωικότητα που προφανώς έχει την εξήγησή της σε ιστορικά γεγονότα, πολλών χρόνων υποδούλωσης και καταπίεσης που διέπλασαν χαρακτήρες που μπορούν να επιβιώνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χωρίς να επηρεάζονται από τις εκάστοτε περιρρέουσες ατμόσφαιρες. 

Του είπανε του πολίτη «εσύ θα είσαι το παν». Δεσμεύτηκαν κι υπόγραψαν μπροστά του. Πίστεψε πως θα τον κυβερνήσουν οι άριστοι των αρίστων. Ήλπιζε σε ένα διαφορετικό τοπίο, σε ένα σύγχρονο, ευέλικτο σύστημα, καλά οργανωμένο που θα δουλεύει διευκολύνοντας τη ζωή του και εμπνέοντάς τον για το καλύτερο. Αντί αυτού όμως είδε ένα πισωγύρισμα σε άλλες εποχές όπου οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες είναι το παν. Η ελπίδα επανένωσης του νησιού χλόμιασε κι αυτή.  

Οι νέοι σπουδάζουν και οι μισοί δεν επιστρέφουν πίσω. Μετά από τεράστιες επενδύσεις των γονιών τους, αλλά και του ίδιου του κράτους, παραμένουν στις χώρες που σπουδάζουν στελεχώνοντας τις δικές τους επιχειρήσεις και υπηρεσίες. Όσοι επιστρέφουν περιέρχονται σύντομα στην ίδια απάθεια με τους υπόλοιπους, ηττημένοι από το σύστημα. Η μόνη αντίδρασή τους προς αυτό είναι να γυρίσουν την πλάτη αρνούμενοι να ψηφίσουν. Πράγμα που ωστόσο ευνοεί αντί να ασκεί πίεση στο σύστημα. 

Ο ανασχηματισμός του Προέδρου ήταν ένα (ακόμα) απροκάλυπτο χαστούκι στους πολίτες, οι οποίοι είδαν ακόμα ένα κομματικό παίγνιο να εξελίσσεται μπροστά τους. Μια παρτίδα σκάκι με τα πιόνια να κινούνται στρατηγικά για να ικανοποιηθούν κομματικές ανάγκες. Σε ένα κατακερματισμένο νησί αυξάνεται το αίσθημα του τοπικισμού διορίζοντας υπουργούς βάσει της καταγωγής τους και στέλνοντας το μήνυμα πως ο υπουργός δεν είναι εκεί που είναι για να μεριμνά για όλους τους πολίτες αλλά για να συγκρατεί τους ψηφοφόρους της επαρχίας του. Ούτε στη δεκαετία του ’60 όταν το κράτος έκανε τα πρώτα του βήματα δεν επικρατούσαν τέτοιες αντιλήψεις. 
 
Ο πολίτης, λοιπόν, απομακρύνεται από το ενδιαφέρον για τα κοινά κι οδηγείται σε απάθεια. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να διασώσει τον εαυτό του. Απλά τον εαυτό του όμως. Τίποτα άλλο. 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...