To Top
16:19 Τετάρτη
26 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Προς υπεράσπιση του Αρχιεπισκόπου
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Προς υπεράσπιση του Αρχιεπισκόπου
Τελευταία Ενημέρωση: 19 Ιανουαρίου 2020, 2:15 μμ
Ακόμη ένα τσουνάμι επικρίσεων και πίεσης εναντίον του Αρχιεπισκόπου έχει προκύψει εσχάτως από την κοινωνία, τον τύπο, τα κόμματα και κυρίως από τη δικτατορία του επάρατου «τρολεταριάτου», αυτή τη μάστιγα της εποχής μας. Κι αυτό με αφορμή την τελεσίδικη απόφασή του να αλλάξει το καθεστώς του Αρχοντικού Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου. Εγώ λοιπόν λέω αυτή τη φορά να κάνω την ανατροπή και να τον υποστηρίξω. Για την ακρίβεια, όχι να υπερασπιστώ τον επικεφαλής της αυτοκέφαλης εκκλησίας μας, αλλά τον άνθρωπο που έχει θρονιαστεί εκεί, τον Χρυσόστομο Β’, κατά κόσμον Ηρόδοτο Δημητρίου.
 
Αφενός δυσκολεύομαι να διαφωνήσω και κάθετα με όσους καγχάζουν διατεινόμενοι πως είναι ζήτημα αν οι μισοί απ’ αυτούς που οιμώζουν για το σπίτι του δραγουμάνου το είχαν επισκεφθεί έστω μια φορά. Όπως δεν είναι λάθος και η παρατήρηση ότι στα θετικά της κρίσης με τον τυφώνα Χρυσόστομο, που θέλει ντε και καλά να μετατρέψει σε εκκλησιαστικό κράτος εν κράτει την περιοχή της Αρχιεπισκοπής, συγκαταλέγεται η αναθέρμανση του ενδιαφέροντος για τον συγκεκριμένο χώρο. Ακόμη κι αυτοί που άκουσαν για πρώτη φορά αυτές τις μέρες για το διώροφο πετρόχτιστο σπίτι, ξέρουν πλέον να σου πουν ότι πρόκειται για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα κυπριακής αστικής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα, για τον οντά, το προστώο, την εσωτερική αυλή, τη δομή σε σχήμα Π, το ότι τιμήθηκε με βραβείο Europa Nostra. Να τα λέμε τα καλά.

Μολαταύτα, δεν είναι γι’ αυτό τον λόγο που θέλω να υπερασπιστώ τον Προκαθήμενο. Η ένστασή μου έγκειται στο ότι δεν τον θεωρώ ούτε παράλογο, ούτε αφύσικο, ούτε ανίκανο, όπως διατείνονται πολλοί. Δεν έχει το ακαταλόγιστο. Είναι απολύτως ικανός καταλογισμού. Ικανότατος. Και κάθε άλλο παρά φιλάργυρος είναι όπως συχνά του αποδίδεται. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που κοντεύει τα 80, καταπονημένο από μια σοβαρή ασθένεια, με εξασφαλισμένα τα προς το ζην (και ευ ζην) σε ό,τι έχει να κάνει με τον ίδιο και δεν έχει βιολογικά παιδιά να προικίσει. Ακόμη κι εκείνο το υδρομασάζ πόσο ακριβό να είναι πια; Αν ήταν έτσι, θα έπρεπε να μιλάμε για κότερα, ιδιωτικά αεροπλάνα, εξωφρενικές γαστριμαργικές απολαύσεις, ταξίδια σε κοσμοπολίτικα θέρετρα κ.ο.κ.
 
Δεν τα βάζει στην τσέπη. Ο επιχειρηματικός οίστρος και η διεκδικητικότητα σχετικά με τα ακίνητα και την αξία τους επισυμβαίνουν στο όνομα της Εκκλησίας. Η καρέκλα κάνει τον άνθρωπο και στην προκειμένη περίπτωση το σχήμα. Το ύφος και η δράση του προδίδει ότι έχει ταυτιστεί απόλυτα με τον ρόλο του, όντας ο ανώτατος σε αξίωμα εκπρόσωπος της κυρίαρχης θρησκευτικής ομάδας του κράτους μας. Βασικά, αυτό που θέλω να πω –για να μην το κουράζω- είναι ότι αυτός τη δουλειά του κάνει. Και μάλιστα αποτελεσματικά. Και είναι μια ζόρικη δουλειά με τεράστια ευθύνη. Στην περίπτωση της Κύπρου, εκτός από τον ρόλο της θρησκευτικής και πνευματικής καθοδήγησης, η θέση αυτή συνεπάγεται παραδοσιακά και θεόρατη πολιτική ισχύ. Αυτό είναι ευχή και κατάρα.

Από τη στιγμή που κάθισες στον προσωποπαγή αυτόν θρόνο η υπόλοιπη ζωή σου είναι μια άνιση μάχη με την έπαρση και τον ναρκισσισμό. Έχοντας να διαχειριστείς αυτό το εκρηκτικό μείγμα εξουσίας και ευθύνης συχνά διαχωρίζεις τον εαυτό σου από τους άλλους, αντιμετωπίζεις το ποίμνιο ως ενιαίο σύνολο, ως στατιστική αποτύπωση ενός (1) προσώπου. Εγώ κι αυτοί, σου λέει. Και κατά βάθος «αυτοί» βρίσκονται πάντα απέναντι. Πολλώ δε μάλλον, έτσι αντιμετωπίζεις τους επικριτές σου.

Το κύριο ζητούμενο, λοιπόν, είναι να αποδυναμώσουμε την ισχύ και τη βαρύτητα της Εκκλησίας στα κοινά. Δεν έχει κανένα νόημα να τα βάζουμε με τον εκάστοτε εκπρόσωπό της. Κι όσο πιο αποκρουστικός φαντάζει αυτός, τόσο πιο ελπιδοφόρο είναι αυτό. Μάλιστα, ελπιδοφόρο. Εκλαμβάνεται ως θετικό μήνυμα. Ως σαφές σήμα ότι η κοινωνία μας ίσως τελικά προχωρά, εκσυγχρονίζεται, προσπαθεί έστω και ασθμαίνοντας να εκκοσμικευτεί, να απαλλαγεί από την τοξική επιρροή της Εκκλησίας.
 
Ναι, ίσως είναι θετικό ότι συχνά βγαίνουμε από τα ρούχα μας καθώς λουζόμαστε το δεσποτικό - BFYTW για τους γνωρίζοντες- υφάκι του Αρχιεπισκόπου. Το τουπέ του δραγουμάνου μεταξύ Γης και Ουρανού. Είναι καλό ότι τον ακούμε και αισθανόμαστε ότι ζούμε στο Μεσαίωνα κι ότι τελικά ολόκληρη η Κύπρος μάς φαίνεται ώρες- ώρες σαν ένα εκκλησιαστικό κράτος εν κράτει. Είναι σημάδι αντίδρασης και ενηλικίωσης. Ωριμάζουμε. Αργά κι επώδυνα, αλλά ωριμάζουμε.
 
Φιλελεύθερα, 19/1/2020.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...