To Top
07:52 Δευτέρα
6 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Πότε ήμασταν κοντά σε λύση;
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Πότε ήμασταν κοντά σε λύση;
Τελευταία Ενημέρωση: 25 Φεβρουαρίου 2020, 9:23 πμ
Το θέμα της Αμμοχώστου και οι αντιλήψεις γύρω από αυτό είναι ιδανικά για να καταδειχθεί η κυριαρχία της πολιτικής της ήττας στην τουρκοκρατούμενη Κύπρο. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, προτάσσεται –για πολλοστή φορά– η επιπόλαιη «ανάλυση» περί άρνησης των Ελληνοκυπρίων να δεχτούν την Αμμόχωστο. Αυτή η «ανάλυση», κοντόφθαλμη και παράλογη, επαναλαμβάνεται ως φάρσα για να επεξηγηθεί ο λόγος για τον οποίο οι Τούρκοι ετοιμάζονται να εποικίσουν την περίκλειστη πόλη. Από τους κλειδοκράτορες της όποιας λύσης δεν επισημαίνονται ούτε ως παρένθεση η τουρκική επεκτατική πολιτική, τα σχέδια για εποικισμό της Αμμοχώστου (από το 1974), ο ιμπεριαλισμός, ο εθνικισμός, το… στρατηγικό βάθος.

Μια «ανάλυση» που πιάστηκε σαν χαζό πουλί στα ξόβεργα του κατοχικού καθεστώτος περί επιστροφής – κατά το παράδειγμα των χαρτών στα (όποια) σχέδια λύσης. «Σε εκατό μέρες θα ήμασταν στο Βαρώσι», διαλαλούν για το απορριφθέν και θανατηφόρο σχέδιο Ανάν, αγνοώντας τις δεκάδες συμφωνίες επί εδαφών που έγιναν με την Τουρκία και άλλες χώρες και δεν έτυχαν σεβασμού (βλ. Λωζάννη). Σε ένα άνευ τέλους αυτομαστίγωμα, συντηρούν την ψευδαίσθηση της επιστροφής μερικών εδαφών για να αναδειχθεί η… μεγαλοψυχία της Τουρκίας και του ψευδοκράτους, που, ρε διάολε, παρανόμως κατέχουν το 37% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μέσα σ’ όλα αυτά, οι αρνητές της κατοχής (ως επανάληψη της ιστορίας με το Ολοκαύτωμα) επαναλαμβάνουν κουραστικά τον δρόμο του συμβιβασμού, γιατί –κατά τον Ιρλανδό Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω– «Ελευθερία σημαίνει υπευθυνότητα. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι τη φοβούνται». Περί αυτού δεν πρόκειται; Χωνεύτηκε σχεδόν ακαριαία ότι λύση του Κυπριακού σημαίνει τουρκικός χάρτης, θάψιμο της Κερύνειας, παιγνίδι με την Αμμόχωστο, συμβιβασμός και κυριαρχία των ηττημένων μυαλών. Χωνεύτηκε, επίσης, η διαπραγμάτευση υπό την απειλή κανονιοφόρων και επί ίσοις όροις με το παράνομο κατοχικό καθεστώς. Κακοχαρακτηρίστηκε, πάλι σχεδόν ακαριαία, η οποιαδήποτε έκφραση περί απελευθέρωσης όλων των εδαφών και επιστροφής όλων των προσφύγων, ως να επρόκειτο για την επαχθέστερη μορφή σοβινισμού. 

Στο διά ταύτα, πότε ήμασταν κοντά σε λύση; Ποτέ. Και σημειώνεται τούτο, με αφορμή και με τις εξελίξεις στο Βαρώσι, καθώς επαναλαμβάνεται ο θανατόπνοος οδυνηρός συμβιβασμός της τουρκικής λογικής, της ΔΔΟ – «σε εκατό μέρες θα ήμασταν στο Βαρώσι». Αλαλαγμοί μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε πανικό και βυθισμένη στην πολιτική της ήττας, που αποφασίστηκε λίγους μήνες μετά την τραγωδία. Καμιά διάθεση να προστατευτεί, τουλάχιστον, η αλήθεια. Η αλήθεια που επιμένει πως η Μόρφου, η Κερύνεια, η Αμμόχωστος, η Καρπασία, η Μεσαορία, η Λευκωσία είναι τουρκοκρατούμενα εδάφη. Θα μας τα δώσει ο Ακιντζί;
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...