Αναγνώστης με την υπογραφή Θανάσης Νανόπουλος σχολιάζει την πολιτική κατάσταση στην Κύπρο.
Είναι η πρώτη φορά που τολμώ να γράψω κάτι αντίστοιχο. Κάτι πολιτικό. Κι αυτό γιατί πάντοτε μου ήταν δύσκολο να ξεχωρίσω «τις κουβέντες για τα πολιτικά» από τις «κουβέντες του καφενέ». Για αυτό και δεν έχω πρόθεση να ανοίξω διάλογο. Μόνο μονό-λογο. Είναι μια από εκείνες τις στιγμές που νιώθεις την ανάγκη να σε ακούσει και κάποιος άλλος πέρα από τη γυναίκα σου… «Γιατί να μην τολμήσω κι εγώ να πω το μακρύ και το κοντό μου, όπως κάνουν τόσοι και τόσοι άλλοι;», ανα-ρωτήθηκα. «Εδώ ο Χριστόφιας τόλμησε και χωρίς καν να ανα-ρωτηθεί, έγινε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γιατί να κολλήσω εγώ που έχω δυο πτυχία κι ένα μεταπτυχιακό;». (Από κανονικά πανεπιστήμια, σημειώστε). 
Ας τολμήσω λοιπόν να σας «εξηγήσω», όπως ακριβώς θα «εξηγούσα» και στη συν-ζυγό μου την ώρα που θα παρακολουθούσε το Shopping Star (με τη Βίκυ Καγιά και την οποία ποτέ δεν συμπάθησα), πως δυο είναι οι επιλογές για το Κυπριακό (άλυτο) πρόβλημα: 
38% Κατοχή
100% Κατοχή (Θα προηγηθεί η «Λύση») 
Δεν χρειάζεται να είσαι μαθηματικός για να κατανοήσεις πως το 38% δεν ισούται με το 100%. Ούτε πως το 18% δεν μπορεί να εξ-ισωθεί με το 82%. Κι αν πολύ περισσότερο ανακατέψεις τα 80 εκατομμύρια με το 1 εκατομμύριο, πάλι στρογγυλά με 80 εκατομμύρια θα καταλήξεις… Για να φτιάξεις κάτι λειτουργικό και δίκαιο, τα συστατικά που θα χρησιμοποιήσεις επιβάλλεται να είναι ισόποσα. Δυο μισά κάνουν ένα ολόκληρο. Και στην περίπτωσή μας, μόνο η Κύπρος είναι η μισή. Να σας το πω και με χρώματα: αν προσθέσεις μαύρο χρώμα και λευκό χρώμα, γκρίζο χρώμα θα προκύψει μόνο αν είναι ίσες οι αναλογίες των χρωμάτων. Αλλιώς, αν το μαύρο υπερτερεί, πάλι μαύρο θα προκύψει. Ολό-μαυρο. Σκοτάδι. Κι αν παραδόξως προκύψει γκρίζο, τότε ψάξε για τους λύκους και τις τρεις ημισελήνους…  
Απλή λογική, απλή αριθμητική, απλά μαθηματικά. Μήπως μαζί με τόσους και τόσους που εργοδοτούνται στο Προεδρικό, θα ήταν καλό να προσλάβουν και κανένα Μαθηματικό; Είναι γνωστή άλλωστε η διαφορά μεταξύ Πολιτικών και Μαθηματικών: οι Πολιτικοί ανακαλύπτουν στο τέλος πως το πρόβλημα είναι δύσκολο ίσως και άλυτο, οι Μαθηματικοί το έχουν δηλώσει απ’ την αρχή. Και μην μου πείτε πως υπάρχει πρόβλημα με τις θέσεις στο προεδρικό, γιατί «θέσεις υπάρχουν». Κι αν δεν υπάρχουν, να τις κατασκευάσουν. (Όπως τις θέσεις που κατασκευάζουν, όταν πρόκειται για κανένα ταλέντο που ξεπηδά από τα φυτώρια – ακαδημίες του ΔΗΚΟ για να παίξει στη μεγάλη ομάδα του ΔΗΣΥ…). 
Η ΔΔΟ δεν είναι λύση. Ποιος άραγε από εμάς τους αδαείς με την πολιτική, κατανοεί τις διαφορές της Δικυνοτικής Διζωνικής Ομοιοσπονδίας (ούτε να το γράψω σωστά δεν ξέρω…), από οποιοδήποτε άλλο σχέδιο, πρότυπο ή φόρμα λύσης; Το τι πολίτευμα θα έχουμε αφού «λυθεί» (στα γέλια κάποιων και στα κλάματα κάποιων άλλων) το Κυπριακό, μόνο στη λειτουργία του θα το δούμε (αρκεί να εξακολουθούμε να βρισκόμαστε εδώ…). Τότε θα του δώσουμε και όνομα. Υπάρχει κάποιος που έχει πειστεί πως αυτοί που μας κυβερνούν/κυβέρνησαν, είναι διορατικά τόσο ικανοί για μελλοντικό σχεδιασμό σε θέματα λειτουργίας κράτους, παιδείας, δικαιοσύνης, θρησκείας κ.λπ., όταν ο ένας έταιρος είναι η πληθυσμιακή και η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας και ο άλλος έταιρος είναι η Κύπρος («εταίρα», αφού είναι γένους θηλυκού, με τις όποιες παρ-ερμηνείες). Για αυτό, μια και μόνο μια είναι η ελπίδα μας: η μητέρα Τουρκία. Όσο η Τουρκία αρνείται τις προτάσεις μας τόσο πιο ασφαλής νιώθω. Γιατί, για τους παροικούντες στην Κύπρο, ο Λίκος (το λάθος γράμμα δεν είναι το «ί»), βρίσκεται μέσα στο μαντρί. Εντός της Πύλας… 
Υ.Γ.1: Για όσους έχασαν τις περιουσίες του το 1974, δεν είναι εύκολο να τους λες «ξέχασέ το». Ποιος όμως μπορεί να τους εγγυηθεί πως ό,τι έχασαν τότε θα το πάρουν πίσω τώρα με την (όποια) «Λύση»; Πόσοι μετανάστες έζησαν με τον καημό της επιστροφής και μόλις επέστρεψαν συνειδητοποίησαν με πίκρα πως «τίποτα δεν είναι όπως ήταν…». Και πόσο αφελής μπορεί να είναι κάποιος να πιστέψει πως ό,τι η Τουρκία κέρδισε με αίμα και με πόλεμο, ακολουθώντας μακροχρόνιο σχεδιασμό, θα το επιστρέψει στο τραπέζι των συνομιλιών; Στον πόλεμο του ‘74 ήμασταν οι χαμένοι… Κι αφού ηττηθήκαμε δεν έχουμε παρά να υποστούμε τις συνέπειες…
Κι αφού εκτός από το ΕΛΑΜ δεν υπάρχει κάποιος που θα πάρει τα όπλα για να τους διώξει, συνεχίζουμε να ζούμε με προσδοκίες ρεαλιστικές, σε έναν κόσμο που κυριαρχεί ο πιο ισχυρός, χωρίς να σημαίνει ότι ο ανίσχυρος εξαφανίζεται. Είμαστε δεμένοι σε μια άμαξα που τρέχει και δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε, παρά να τρέξουμε μαζί της. Αλλιώς η άμαξα θα μας παρα-σύρει αν δεν μας στραγγαλίσει… Παθητικό; Μπορεί. Ίσως και συνετό, όταν μπορείς να διακρίνεις πότε έχεις την πολυτέλεια της δοκιμής και πότε στην έχουν στημένη οι συνέπειες της πλάνης… 
Υ.Γ.2: Δεν έχω ιδέα αν αληθεύει η θεωρία του κατά πόσο οι Τουρκοκύπριοι είναι εξισλαμισμένα «αδέλφια μας» που χάθηκαν στον χρόνο… Έχω όμως την αίσθηση πως πρόκειται για ακόμα ένα παραμύθι, όπως τα παραμύθια που διηγούμαι στον γιο μου μέχρι να τον πάρει ο ύπνος… (Μετά ξυπνά εν τω μέσω της νυκτός από ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό αν όχι από κανένα εφι-άλτη…). «Αδέλφια μας οι Τουρκοκύπριοι», γιατί όχι «αδέλφια μας κι οι εποικοκύπριοι;». Σας προκαλώ να κάνετε μια βόλτα ένα κυριακάτικο απόγευμα σε κάποιο γήπεδο, για να διαπιστώσετε πως «αδέλφια μας» δεν είναι ούτε καν οι Λεμεσιανοί για τους Λευκωσιάτες. (Οι Παφίτες κι οι Λαρνακείς, ήταν πάντοτε οι μακρινοί συγγενείς). Και μην μου πείτε πως «τους συγγενείς σου δεν τους επιλέγεις», γιατί αυτό σημαίνει πως τους συγγενείς σου, σου τους επιβάλλουν… Κι έτσι έρχεστε στα λόγια μου…