Ο Α. Χατζηαντώνης, πρόσφυγας που δεν ξεχνά, αναπολεί τους ανθρώπους της Κερύνειας.
Βρήκα χθες στο γραμματοκιβώτιό μου μια πρόσκληση από το Δημοτικό Συμβούλιο Κερύνειας: «Σας προσκαλούμε στο Χριστουγεννιάτικο Συναπάντημα Αγάπης στη Λεμεσό». Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου 2017, ώρα 16.00, Atlantica Miramare, Limassol.. Για όσους ενδιαφέρονται. Εγώ, αν και συχνά δέχομαι τέτοιες προσκλήσεις, το μόνο που κάνω είναι να τις απορρίπτω αμέσως. Γιατί να πάω σε ένα τέτοιο συναπάντημα; Για να δω φίλους και γνωστούς, που έχω ίσως και πάνω από 43 χρόνια να τους συναντήσω; Όχι, δεν χρειάζεται… Προτιμώ να κρατάω στο μυαλό, στη μνήμη, τη μορφή τους όπως ήταν -όπως ήμασταν τότε- 15χρονοι, νεαρά παιδάκια, χωρίς έγνοιες, χωρίς προβλήματα ή άλλες σκοτούρες. Είχα πριν 2-3 χρόνια συναντήσει έναν Κερυνειώτη συμμαθητή, κάπου σε ένα καφενείο στα Λατσιά. Εδιατηρείτο πολύ καλύτερα από μένα, παρόλο που, όπως μου ‘πε, έπαθε ένα ελαφρύ καρδιακό ενώ ήτο στον καναπέ του και από τότε παίρνει χάπια για πίεση και χοληστερίνη… 40 χρόνια είχα να τον δω. Ασφαλώς και χάρηκα πάρα πολύ που τον είδα. Ήμασταν και γείτονες. Αλλά, να πάω, να δω τι; 60ντάρηδες, με παχάκια, κοιλίτσες και γκρίζα μαλλιά; Κυρίες που έχουν τώρα ρυτίδες, βαμμένα μαλλιά και είναι γιαγιάδες; Όχι, δεν μου ταιριάζουν αυτά! Προτιμώ να τους θυμάμαι έτσι όπως ήμασταν τότε. Τον Ντίνο, που ήταν φοβερός καλαθοσφαιριστής και θαύμαζε τον γνωστό μπασκετμπολίστα της ΠΑΕΚ τότε, τον Ερμή Χριστοδούλου; Τον Σούλλη τον Σταυρίδη, που μου δάνεισε κάποτε το ποδήλατό του και έχασα την ισορροπία μου και έπεσα κάτω, κάπου στην Πάνω Τζερύνεια έξω απ’ τον φούρνο του Προδρομή Τσουλούπα; Χα! Θυμάμαι, πήγα τρέχοντας, κλαίγοντας, καταματωμένος, στο ιατρείο του ιατρού Χατζηαντώνη του πατέρα μου, να μου περιποιηθεί τις πληγές.Έχω ακόμη το σημάδι στο δάκτυλο του αριστερού δείκτη. Τον φίλο Άκη, που μια μέρα όταν σχόλναγε, τον πήρε στο κατόπι ένα μεγάλο λυκόσκυλο ενός γείτονά μας και φώναξε: «Βοήθεια…!»; Ευτυχώς, τον άκουσε η Χρύσω, η αδερφή μου, που έτυχε να ‘ναι στο μπαλκόνι, του άνοιξε την μπροστινή καγκελόπορτα και γλύτωσε από τον σκύλο. Απολογούμαι λοιπόν φίλοι μου, συμπολίτες, συν-πρόσφυγες, του Δήμου Κερύνειας. Δεν το πράττω για να σας θίξω ή διότι είμαι ακατάδεκτος. Δεν σας σνομπάρω. Επιλέγω τις παλιές, ωραίες θύμησες, με την παγερή τραμουντάνα της πόλης μας, τα αξέχαστα κυκλάμινα που γέμιζαν τους κήπους μας, το γραφικό μας λιμανάκι όπως ήτανε τότες! Τους παλιούς Τζερυνειώτες, όπως τους Κρίστη, Πολύκαρπο Ιωαννίδη (Αλατζιένο), τον «θείο» Ττοφή Χριστοφορίδη, τον μακαριστό επίσης Σίμο Σχίζα που είχε τη Mobil Oil, τον Καπετανόπουλο, που τον θυμάμαι πάνω σε ένα ποδήλατο με χοντρές άσπρες ρόδες, να κάνει τις βόλτες του, τους ζαχαροπλάστες Σιαξιατέ και Σκανναβή, τον εξαιρετικό αγγλοδιδάσκαλο Μιχαήλ Φυσεντζίδη, τον έντιμο καθηγητή Φυσικής, μακαριστό Τάκη Μουρούζη, και άλλους και άλλους, που δεν θα μας έφταναν δεκάδες σελίδων για να τους αναφέρουμε. Μη με παρεξηγείτε, συν-Κερυνειώτες μου. Εξάλλου, μας συνδέουν τόσες κοινές αναμνήσεις που πιστεύω ότι στην ψυχή, στην καρδιά μας, υπάρχει αυτή η απερίγραπτη επιθυμία για επιστροφή που, ως κοινός παρονομαστής, έτσι κι αλλιώς μας ενώνει…
Να περάσετε λοιπόν καλά, χαρείτε, γελάστε, απολαύστε το φαγητό ή το ποτό σας και αφήστε με να περιφέρομαι νοερά, κάπου εκεί γύρω… Θα σας βλέπω φίλοι μου και θα μοιράζομαι με όλους τις αναμνήσεις σας, τον καημό της προσφυγιάς που μας χώρισε από τη χιλιοβασανισμένη-προδομένη μας πόλη, που την έκαναν αγνώριστη -την επισκέφθηκα τον περασμένο Μάιο και επιδεινώθηκε η κατάθλιψή μου- οι νεοβάρβαροι εξ Ανατολίας…!
