Ο δρ Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή, επίκουρος καθηγητής στο Τ.Ε.Ι. Λάρισας, από το Μονάγρι Λεμεσού, αναφέρεται στην κατάσταση επί χούντας.
Διαδίδεται η άποψη για δήθεν σπουδαία πορεία της Ελλάδας επί χούντας, ειδικότερα την περίοδο που επικεφαλής της ήταν ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος. Για το θέμα αυτό κατέθεσα τη διαφωνία μου σε σχετικό κείμενο και ακολούθησε μια μικρή αναφορά/ανάλυση, απολύτως τεκμηριωμένη και άκρως ενδιαφέρουσα, του αναγνώστη μαθηματικού Παναγιώτη Κωσταρέλη. Για την καλύτερη κατανόηση των σχολίων του κ. Κωσταρέλη, παρατίθεται αυτούσιο ένα μικρό απόσπασμα από το εν λόγω σημείωμα:
«…Ο δικτάτορας Γιώργος Παπαδόπουλος είναι αυτός που ενώ από τη μια διαλαλούσε μονότονα και φούσκωνε τα μυαλά μας με την ιδέα της ένωσης, από την άλλη έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να αποδυναμώσει αμυντικά την Κύπρο. Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος (κατά τα άλλα εθνοσωτήρας) είναι αυτός που υπέκυψε στις ιταμές τουρκικές προκλήσεις και απέσυρε με συνοπτικές διαδικασίες, ύστερα από τουρκικό τελεσίγραφο, την Ελληνική Μεραρχία από την Κύπρο. Τη Μεραρχία που μετέφερε στη Μεγαλόνησο ο Γεώργιος Παπανδρέου (συγκρούσθηκε ακόμα και με τον Μακάριο στον οποίον κάποιοι αποδίδουν σοβαρές ευθύνες για την αλλοπρόσαλλη στάση ), ο οποίος με τη διορατικότητα, τη μεθοδικότητα και την πατριωτική του συνέπεια έφθασε μια ανάσα από την πραγματοποίηση της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Η απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας αποτέλεσε την απαρχή της κατάρρευσης της αμυντικής ισχύος της Μεγαλονήσου, αφήνοντάς την έρμαιο στις ορέξεις της Άγκυρας. Κι αν η καταστροφή της Κύπρου δεν αποτελεί για πολλούς κριτήριο αξιοσύνης ενός ηγέτη (αν είναι ποτέ δυνατόν), θα τους παραπέμψω στα περίφημα πανηγύρια και τα αυτόματα διαζύγια, προκειμένου ο δικτάτορας Παπαδόπουλος να έρθει εις γάμου κοινωνίαν με την αγαπημένη του Δέσποινα! Και φυσικά στις διώξεις των αντιφρονούντων που έστελνε στα ξερονήσια και στα κρατητήρια …». Ας δούμε τώρα τα σχόλια του κ. Παναγιώτη Κωσταρέλη, στο μικρό σημείωμά του υπό τον τίτλο «Περί φιλοδικτατορικών πολιτών…»: «Εις επίρρωσιν όσων γράψατε να επαναλάβω και να προσθέσω και τα παρακάτω. Όμως, ας πάρω το ζήτημα… από την αρχή. Έπεσε η χούντα και για ένα μακρύ χρονικό διάστημα πορευόμουν με την πεποίθηση ότι όλος σχεδόν ο κόσμος το είχε ξεκαθαρισμένο εντός του ότι η δικτατορία υπήρξε όχι μόνο τροχοπέδη για τον τόπο αλλά και καταστροφή.
Αυτά έως ότου άρχισαν να φτάνουν στα αφτιά μου κουβέντες όπως: Η χούντα έκανε έργα και τι κακό έκανε η χούντα, ο κόσμος τότε περνούσε καλά και διάφορα τέτοια. Στην αρχή έμεινα άναυδος και μετά σκέφτηκα ότι από υποχρέωση και ευθύνη για προστασία της ίδιας της Δημοκρατίας πρέπει να οργανώσω την επιχειρηματολογία μου, οπότε άρχισα να την κτίζω σιγά-σιγά.
Πρώτο, καίριο και οδυνηρό επιχείρημα ήταν η περίπτωση της Κύπρου. Η ύπαρξη της Ελληνικής Μεραρχίας εξασφάλιζε de facto την ΄Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Της ίδιας κατηγορίας άτομα, όταν τους λες για την Κύπρο, ανοήτως σου λένε: Δεν φταίει ο Παπαδόπουλος. Φταίει ο Ιωαννίδης που τον… ξεγέλασαν οι Αμερικανοί! Ξεχνούν (;) όλοι αυτοί τις απόπειρες πραξικοπημάτων στην Κύπρο που εκπορεύτηκαν από το ίδιο τον Παπαδόπουλο. Εδώ πλέον ψάχνεις αν ο συνομιλητής σου έχει…σώας τας φρένας ή απλά πάσχει από ιστορική και πολιτική σύγχυση. Επιεικώς δέχομαι ότι ισχύει το δεύτερο.
Στην επιχειρηματολογία πλέον προσπαθείς να αναιρέσεις ένα-ένα τα επιχειρήματα. Έργα επί χούντας: Δηλαδή πως φαντάζονται την οποιαδήποτε κυβέρνηση; Να… πανηγυρίζουν τα μέλη της για την… επιτυχία κατάληψης της εξουσίας; Εξάλλου τα προγράμματα που είχαν καταρτιστεί από τις προηγούμενες εκλελεγμένες κυβερνήσεις έτρεχαν και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Πάντως εγώ θυμάμαι την αποτυχία εν τέλει της προσπάθειας εκβιομηχάνισης στη Θράκη και τις διάφορες εγκαταστάσεις-κουφάρια που έγιναν με δανειοδοτήσεις και που δεν λειτούργησαν. Αν θελήσει κάποιος να εξετάσει τα οικονομικά στοιχεία για εκείνη την περίοδο, δεν πρέπει να τα δει μόνο σε σχέση με το σήμερα αλλά κυρίως σε σχέση με την οικονομική πραγματικότητα των χωρών της Ευρώπης».
