Για το γεωπολιτικό πόκερ στη Μέση Ανατολή και τις προεκτάσεις του, γράφει ο Χαράλαμπος Μερακλής.
Η ολοσχερής στρατιωτική και πολιτική ήττα του «Ισλαμικού Κράτους» έφερε στην επιφάνεια την πραγματική φύση του συριακού εμφύλιου πολέμου που είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ περιφερειακών και διεθνών δυνάμεων σ’ αυτή την περιοχή που παίρνουν θέση μάχης για να προστατεύσουν τα συγκρουόμενα συμφέροντα και τις σφαίρες επιρροής τους.
Αυτή η ασυνήθιστη κλιμάκωση των μαχών σε όλη την έκταση της Συρίας σχετίζεται με το νέο στάτους που προσπαθούν να δημιουργήσουν οι εμπλεκόμενοι προς όφελός τους, ακυρώνοντας τις προσπάθειες των Αμερικανών να διαμελίσουν τη Συρία και την απομάκρυνση του Άσαντ από την εξουσία και τη νόμιμη παρουσία τους στη χώρα όπως συνέβη στις περιπτώσεις Ιράκ και Αφγανιστάν.
Γι’ αυτό, σ’ αυτό τον διεθνή πόλεμο βλέπουμε Σύρους, Ρώσους, Αμερικάνους, Τούρκους, Άραβες, Ιρανούς, Ιρακινούς, Αφγανούς, Κούρδους, Ισραηλινούς, Πακιστανούς, Λιβανέζους και άλλους που πριν 7 χρόνια, αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε ως εμφύλιος με προπέτασμα καπνού την «Αραβική Άνοιξη» και που τώρα έχει μετεξελιχθεί σε ένα επικίνδυνο περιφερειακό πόλεμο.
Η Ρωσία σ’ αυτή την αιματοβαμμένη και ερειπωμένη χώρα έχει το πάνω χέρι γιατί είναι η κυρίαρχη δύναμη στη χώρα και μιλά με όλους τους παίκτες.
Oι ΗΠΑ στηρίζουν τις κουρδικές δυνάμεις του PYD που πρόσκεινται στην οργάνωση του ΡΚΚ και που μάχονται κατά του καθεστώτος του Άσαντ, αλλά τις φέρνει αντιμέτωπες με την Τουρκία.
Αυτή η κατάσταση δημιουργεί νευρικότητα στην Τουρκία και με τα άλυτα προβλήματα που υπάρχουν εκδηλώνεται με απειλητικές διαθέσεις σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, προσπαθώντας να εξασφαλίσει ανταλλάγματα στα ενεργειακά της Κύπρου και στο Αιγαίο που χωρίς επίλυση τούτων και γενικότερα των ελληνοτουρκικών προβλημάτων και Κυπριακού θα υπάρξει συνέχεια και η απειλή «cususbelli».
Γι’ αυτό τα εθνικά θέματα και προβλήματά μας θα πρέπει να αντιμετωπισθούν στη βάση σωστού πολιτικού σχεδιασμού και με σοφία, χαμηλούς τόνους, διπλωματία και ρεαλιστική πολιτική.
