Ο πατήρ Σάββας Μιχαηλίδης, ιερέας Ρωσικής Εκκλησίας Λεμεσού, γράφει για το νομοσχέδιο που αφορά την άμβλωση.
Θα ήθελα να δώσω μια ιδέα στους κατασκευαστές σατυρικών αρμάτων για το Καρναβάλι της Λεμεσού, που αναφέρεται στο δημογραφικό πρόβλημα του κυπριακού ελληνισμού και στην αλλοπρόσαλλη αντιμετώπισή του από τους πολιτικούς μας. Διευκρινίζω ότι δεν είμαι οπαδός του Καρναβαλιού. Αν εξαιρέσω τους κανταδόρους και κάποια επιτυχημένα σατιρικά άρματα, αυτό που παραμένει είναι η ξενόφερτη έξαλλη μουσική, η προσωπική επίδειξη, ο παλιμπαιδισμός και η ευτραπελία.
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είπε προεκλογικά ότι η συμφωνία για τη μελλοντική εγκατάσταση στην Κύπρο Ελλήνων και Τούρκων υπηκόων σε αναλογία 4 προς 1 εξασφαλίζει τη δημογραφική ισορροπία στην Κύπρο. Πρώτο ερώτημα: Μήπως οι πολιτικοί μας έχουν κάποιο μυστικό σχέδιο για τον έλεγχο της ψηλής γεννητικότητας των χιλιάδων εποίκων, που θα παραμείνουν μετά τη λύση; Δεύτερο ερώτημα: Το νομοσχέδιο για τις εκτρώσεις που προωθούν ορισμένοι βουλευτές και του οποίου η βασική πρόνοια είναι η ελεύθερη έκτρωση μέχρι τις 12 εβδομάδες συνιστά ορθή δημογραφική πολιτική;
Θα μας πούν ίσως οι εμπνευστές του νομοσχεδίου ότι εμείς ενδιαφερόμαστε να μη γεννιούνται ανεπιθύμητα παιδιά. Αφήνοντας κατά μέρος το καίριο ηθικό ερώτημα αν η ζωή ενός αγέννητου παιδιού στη μήτρα, το φυσικό του καταφύγιο για τους πρώτους 9 μήνες της ζωής του, πρέπει να εξαρτάται από το κατά πόσο είναι επιθυμητό ή όχι από τη μητέρα του, ερωτώ όσους βουλευτές υποστηρίζουν αυτό το «επιχείρημα»: Ποιος σας είπε ότι ανεπιθύμητο αγέννητο παιδί είναι και ανεπιθύμητο νεογέννητο; Μια σοβιετική πινακίδα του 1961, παρουσιάζει μια ευτυχισμένη μητέρα με το βρέφος της να σκέπτεται: «Και ήθελα να σκοτώσω αυτό το παιδί».
Αντί η Βουλή να εξετάσει μέτρα κατά της υπογεννητικότητας και πρακτική βοήθεια στις έγκυες γυναίκες προς αποτροπή της έκτρωσης, θα τροποποιήσει επί το χειρότερον τον ήδη επιτρεπτικό νόμο για τις εκτρώσεις του 1974 (άρθρο169Α του Ποινικού Κώδικα). Ο νόμος αυτός είναι πιστή αντιγραφή του κακόφημου βρετανικού εκτρωτικού νόμου Abortion Act 1967, του οποίου η πεντηκονταετής εφαρμογή στη Βρετανία (Αγγλία, Σκωτία, Ουαλία) επέφερε 8,8 εκατομμύρια νόμιμες εκτρώσεις.
Το 97% – 98% των νομίμων αυτών εκτρώσεων –υπάρχουν πάντοτε και οι παράνομες– γίνονται με τη βεβαίωση δύο ιατρών για τον κίνδυνο βλάβης της πνευματικής υγείας της εγκύου (https://www.spuc.org.uk/abortion/uk/law). Το «παραθυράκι» της βλάβης της πνευματικής ή ψυχικής υγείας της εγκύου υπάρχει και στον ισχύοντα κυπριακό εκτρωτικό νόμο. Στην Κύπρο, όμως, σε αντίθεση με τη Βρετανία, δεν χρησιμοποιείται η ψυχιατρική ένδειξη για τη νόμιμη έκτρωση στα κρατικά νοσοκομεία, διότι η παράνομη έκτρωση από τους ιδιώτες ιατρούς είναι βολική και εχέμυθη.
Έτσι οι εμπνευστές του νομοσχεδίου, επιθυμώντας να διευκολύνουν τις γυναίκες που επιζητούν την έκτρωση, αντιγράφουν τώρα τον ελληνικό εκτρωτικό νόμο (άρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα), δηλαδή την ελεύθερη έκτρωση μέχρι τις 12 εβδομάδες χωρίς καμιά ιατρική βεβαίωση. Το εξωφρενικό είναι ότι αυτό γίνεται σε έναν τόπο που βιώνει τον εξισλαμισμό της κατεχομένης Κύπρου και τη δημογραφική ανάπτυξή της εξαιτίας της ψηλής γεννητικότητας των εποίκων, ενώ είναι πλέον ορατός ο κίνδυνος εξισλαμισμού και της ελεύθερης Κύπρου κατά τις επόμενες γενεές. Εδώ αρμόζει ένα απόφθεγμα του Σοφοκλέους: «τό κακόν δοκείν ποτ’ εσθλόν τωδ’ έμμεν ότω φρένας θεός άγει πρός άταν», δηλαδή, «το κακό φαίνεται κάποτε να είναι καλό για εκείνον του οποίου τον νου σκοτίζει ο θεός» (Αντιγόνη, στίχ. 622 – 624). Για περισότερα επί του θέματος παραπέμπω στο κείμενό μου «Ανοιχτή επιστολή προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου για τις εκτρώσεις», που είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο. Αν η Σύνοδος δεν δείξει την ίδια ευαισθησία έναντι των βουλευτών που θα ψηφίσουν το εκτρωτικό νομοσχέδιο με αυτή που έδειξε στην περίπτωση του γνωστού θεολόγου, που απλώς υποστήριξε φραστικά τις εκτρώσεις, τότε ο κόσμος θα δικαιούται να λέγει ότι οι συνοδικοί έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.
