Ο Πέτρος Μηνά τονίζει ότι το πολιτικό σύστημα οφείλει να κάνει το παν για την απόδοση δικαιοσύνης.
Κάθε φορά που ξεσπά ένα σκάνδαλο, που αντικατοπτρίζει τη βρώμα και τον οχετό από τη λειτουργία των θεσμών, η εκάστοτε Βουλή δημιουργεί εξεταστικές επιτροπές για να διερευνήσει το σκάνδαλο, να βρει τους υπαίτιους και να τους παραπέμψει στη Δικαιοσύνη για απονομή δικαιοσύνης.
Μέχρι τώρα για τα αναρίθμητα σκάνδαλα που είδαν το φως της δημοσιότητας στην Ελλάδα και την Κύπρο, όπως το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, του Βατοπεδίου, των υποβρυχίων, της Siemens, του αεροπορικού δυστυχήματος της Ήλιος, το Μαρί, την οικονομική καταστροφή, το τραπεζικό σύστημα, Novartis κ.α., κάθε φορά δημιουργούνταν εξεταστικές επιτροπές για την εξέταση της εκάστοτε υπόθεσης αλλά για κανένα σκάνδαλο δεν υπήρχε διαλεύκανση της υπόθεσης σε βάθος, με αποτέλεσμα να μένουν ατιμώρητοι οι πραγματικοί ένοχοι για κάθε σκάνδαλο.
Έχει παγκόσμια αναγνωριστεί ότι κριτές που έχουν σχέσεις πολιτικής, ή άλλης, εξάρτησης –συμμαχίας ή αντιπαλότητας– με τους κρινόμενους αποκλείεται να είναι αντικειμενικοί και να αποδώσουν δίκαιο.
Αυτό που επιδιώκεται πάντα με τις «εξεταστικές επιτροπές» είναι να πληγεί ο πολιτικός αντίπαλος και να αποκομισθούν κομματικά οφέλη, όχι να διερευνηθούν αντικειμενικά οι υποθέσεις και να λάμψει η αλήθεια.
Ο θεσμός των εξεταστικών επιτροπών δεν προσφέρεται για τη διαλεύκανση σκανδάλων και την απόδοση ευθυνών.
Κατά κανόνα εξυπηρετούν τις επικοινωνιακές ανάγκες όσων ζητούν τη σύστασή τους.
Η τακτική της δημιουργίας εξεταστικών επιτροπών για τη διερεύνηση σκανδάλων που αφορούν τη δημόσια ζωή έχει την αφετηρία της από το κοινοβούλιο της Αγγλίας.
Είναι μια τακτική που επινοήθηκε από το πολιτικό σύστημα για να ρίχνει στάχτη στα μάτια του κόσμου και να ικανοποιεί την απαίτηση του λαού για απόδοση δικαιοσύνης.
Στην ουσία είναι μια τακτική που κερδίζει χρόνο μέχρι να ξεχαστεί το σκάνδαλο, η όλη υπόθεση να κρυφτεί στο ράφι και οι πραγματικοί ένοχοι να γλυτώσουν την καταδίκη τους.
Πρέπει να υπάρξει κοινή συμφωνία όλου του πολιτικού συστήματος, ότι οσάκις υπάρχουν κατηγορίες για ένα δημόσιο πολιτικό πρόσωπο από οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα, η Βουλή θα ασκεί την προβλεπόμενη από το Σύνταγμα αρμοδιότητά της δηλαδή θα διώκει τον εγκαλούμενο/ους χωρίς να ερευνά καθόλου την υπόθεση.
Με αυτόν τον τρόπο και ο τύπος θα τηρείται (δηλαδή, η άσκηση δίωξης θα γίνεται από τη Βουλή) και η ουσία θα διασφαλίζεται (αφού οι εμπλεκόμενοι θα παραπέμπονται μόνον έπειτα από αμερόληπτη δικαστική κρίση).
Η λύση λοιπόν για να σταματήσει η φαρσοκωμωδία των εξεταστικών επιτροπών υπάρχει, είναι απλή και αμέσως εφαρμόσιμη.
Αν τα κοινοβουλευτικά κόμματα θέλουν πράγματι «ο λαός να μαθαίνει την αλήθεια», αν θέλουν πράγματι «να πηγαίνουν φυλακή οι κλέφτες» πολιτικοί και να επιστρέφουν «άμωμοι και άσπιλοι στην κοινωνία (και στην πολιτική)» δεν έχουν παρά να την εφαρμόσουν, «εδώ και τώρα».
Αν δεν το κάνουν, θα δείξουν, για άλλη μια φορά, την υποκρισία των λόγων τους και θα θεωρηθεί όλο το πολιτικό σύστημα συνένοχο για τη συγκάλυψη του κάθε πολιτικού σκανδάλου.
Οφείλει το πολιτικό σύστημα να κάνει το παν για την απόδοση δικαιοσύνης αφενός για να τιμωρηθούν οι ένοχοι και να υπάρξει κάθαρση και αφετέρου να αποφευχθούν στο μέλλον η δημιουργία ανάλογων σκανδάλων.
Το υπάρχον πολιτικό σύστημα, όπως απέδειξε η ιστορία, δεν θα προχωρήσει ποτέ σε τέτοια ενέργεια, γιατί είναι και το ίδιο μέρος του προβλήματος και ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τη σαπίλα που υπάρχει σε όλους τους θεσμούς
