Η Ζαχαρούλα Χρίστου από τη Λεμεσό περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τον σχολικό εκφοβισμό που βίωσε το παιδί της και δίνει μέσα από αυτή την προσωπική εμπειρία πολύ δυνατά μηνύματα για όλους, γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικούς.
Όταν πας δουλειά και με το που κάθεσαι στο γραφείο παίρνεις το πιο κάτω μήνυμα από το παιδί σου, ποια θα ήταν η δική σου αντίδραση;
Papa ela na me piaseis pou to sxoleio thelo na fio Kapios mou ipen oti exo sindromo down kai ouloi arkepsan na geloun ka na me peripezoun Xoris na tous kamo tipota thelo na alaxo sxolio thelo na fio Ela na me piaeis plz
Πόσο χρόνο ξοδεύετε με το παιδί σας για να μιλήσετε, μέσα από ιστορίες, περιστατικά ίσως, για το θέμα του σχολικού εκφοβισμού, αλλιώς bullying; Πόσο νωρίς ξεκινάτε να εκπαιδεύετε το παιδί σας, για ανεπίτρεπτες συμπεριφορές μέσα στο κοινωνικό σύνολο; Νομίζετε ότι, σαν μικρά παιδιά που είναι, επιτρέπεται να «ψιλοκοροϊδεύουν» τους άλλους χωρίς συνέπεια; Νομίζετε ότι αν προσπεράσω ένα απλό «διακοσμητικό επίθετο», δεν θα επηρεάσει την αντίληψη του παιδιού, στο το τι είναι επιτρεπτό και το τι όχι; Υπάρχουν γονείς οι οποίοι είναι περήφανοι, όταν τα παιδιά τους ξεστομίζουν τις πρώτες «βρισιές» γιατί νομίζουν ότι ο εγκέφαλός τους άρχισε να «ωριμάζει» και αποκαλούν το παιδί «έξυπνο».
Και εδώ αγαπητοί μου αρχίζουν τα προβλήματα, που καταλήγουν αργότερα στον εκφοβισμό στα σχολεία, στο bullying. Όλα αρχίζουν από τον λεκτικό εκφοβισμό, ο οποίος αν δεν κοπεί νωρίς, στη ρίζα, τότε το πράγμα χοντραίνει, και φτάνει μέχρι τη σχολική βία, όπου υπήρξαν περιστατικά που παιδιά πήραν τη ζωή τους, γιατί δεν άντεχαν άλλο αυτή την ψυχολογική ή/και σωματική βία.
Η μοναδική μας έγνοια, σαν γονείς, με τη μετάβαση των παιδιών από το δημοτικό στο γυμνάσιο, είναι να μην γίνει στόχαστρο το παιδί μας στο σχολείο. Ας μην τα ρίχνουμε όλα όμως στο σχολείο και να ρωτούμε, «γιατί το επιτρέπουν;». Δεν το επιτρέπουν αγαπητοί. Εμείς το επιτρέπουμε, από το σπίτι. Εμείς το ξεκινούμε.
Το ξέρατε ότι υπάρχει εγκύκλιος από το Υπουργείο Παιδείας για θέματα σχολικού εκφοβισμού; Πρέπει σαν γονείς να ενημερωνόμαστε πώς τα δημόσια σχολεία χειρίζονται τέτοιου είδους περιστατικά και τι πρέπει να ξέρετε εσείς σαν γονείς. Όλα τα στοιχεία θα τα βρείτε στον ακόλουθο ιστότοπο, του Υπουργείου Παιδείας:- http://enimerosi.moec.gov.cy/archeia/1/dme7584a
Σήμερα αντιμετώπισα έναν από τους μεγαλύτερους μου φόβους σαν μάνα. Έπρεπε να σταθώ η δύναμη και ο βράχος του παιδιού μου, μόλις 12 χρονών, γιατί έγινε θύμα σχολικού εκβιασμού. Μόλις έλαβα το μήνυμα από τον σύζυγό μου, πήρα και άναψα. Φόρτωσα! Και πήγα στο σχολείο, έτοιμη για μάχη. Όπως εγώ δεν επιτρέπω στο παιδί μου να εφαρμόζει τακτικές εκφοβισμού, με καμία δύναμη δεν θα επιτρέψω να τις ανεχθεί.
Πήγα στο σχολείο, είδα όλα τα αρμόδια άτομα, ακολουθήθηκε η νενομισμένη διαδικασία, ήρθαν αντιμέτωπα τα παιδιά για το περιστατικό, αλλά δεν θα πιστέψετε το τι αντιλήφθηκα όταν ο «θύτης» αντιμετώπισε την κατάσταση. Καταρχάς πιστέψετέ με, δεν θα το επαναλάβει, γιατί του έγινε η παρατήρηση πολύ νωρίς και δώσαμε βαρύτητα στο πόσο πολύ πληγώνεται το «θύμα», αλλά συνειδητοποίησα ότι ο «θύτης» ήταν και ο ίδιος «θύμα» τέτοιου είδους εκφοβισμού, από άλλους συμμαθητές του και λόγω του ότι οι δικές του συνθήκες ίσως επέτρεψαν τέτοιες καταστάσεις, αυτόματα θεώρησε ότι είναι επιτρεπτό.
Η ψυχή μου πόνεσε για το δικό μου παιδί, αλλά πόνεσε που ένα άλλο, περνά τα ίδια. Φυσικά και δεν ζητήσαμε επιβολή «τιμωρίας». Ζητήσαμε όμως οι γονείς να ενημερωθούν, ότι ίσως το παιδί τους περνά δύσκολα.
Φεύγοντας από το σχολείο, ακόμη φορτισμένη και πιο σοφή, είπα στο δικό μου παιδί: «Εγώ είμαι η φωνή σου όταν δεν μπορείς να εκφραστείς, εγώ είμαι η δύναμή σου όταν εσύ δεν μπορείς να αγωνιστείς, εγώ είμαι ο βράχος σου από όπου μπορείς να στηριχθείς. Για πάντα!». Είδα την ανακούφιση στα μάτια του και αυτή ήταν και η δική μου.
