Ο Αιμίλιος Οικονόμου εκφράζει την άποψή του για τις αμβλώσεις και κάνει προτάσεις.
Για το πιο πάνω θέμα υπάρχει μια διαμάχη μεταξύ Πολιτείας και Ιεράς Συνόδου. Η Ιερά Σύνοδος της Κύπρου είναι εναντίον των αμβλώσεων σε αντίθεση με την Πολιτεία που επιζητεί να τις αποποινικοποιήσει.
Η θέση αυτή της Ιεράς Συνόδου είναι ισχυρή και, πιθανόν, εάν οδηγείτο σε δημοψήφισμα, ίσως η κυπριακή κοινωνία να δικαίωνε τη θέση της.
Φαίνεται όμως η Πολιτεία, για δικούς της λόγους, θα ακολουθήσει άλλη γραμμή, θέτοντας ψηλές προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες θα διακόπτεται μια κύηση. Τέτοιες προϋποθέσεις είναι όπως μια άμβλωση γίνεται στην παρουσία γιατρού-μαιευτήρα-γυναικολόγου-αναισθησιολόγου και πλήρως οργανωμένης νοσηλευτικής ομάδας, σωστές προϋποθέσεις που όμως θα απαιτούν μια περιουσία.
Το θέμα είναι τεράστιο και πέραν από τις δικές μου δυνάμεις για να το αναλύσω. Εκείνο, όμως, που ήθελα να θίξω είναι το εξής: Η Ιερά Σύνοδος έχει, μόλις πρόσφατα, προχωρήσει στη διοργάνωση και λειτουργία, για δικούς της λόγους, νηπιαγωγείων, δημοτικών, γυμνασίων και Θεολογικής Σχολής, όπως επίσης και ιδρυμάτων για αναβάθμιση των προσόντων του Ιερατικού Κλήρου και ανεβάζει τον πήχη του μορφωτικού επιπέδου των κληρικών.
Διερωτώμαι, λοιπόν, αν μια έφηβη ή κάποιο κορίτσι ή ακόμη και ώριμη γυναίκα για διάφορους λόγους δεν θέλει να κάνει άμβλωση και θέλει να κρατήσει ένα μωρό, αλλά οικονομικά αδυνατεί να συντηρήσει τον εαυτό της και πολύ περισσότερο ένα παιδί, μήπως, λέω, η Ιερά Σύνοδος θα μπορούσε να σκεφτεί τη δημιουργία κατά επαρχία, ας πούμε, ενός βρεφοκομείου-«φυτωρίου», όπου θα μπορούσαν τα βρέφη να φιλοξενηθούν μαζί με τις εργαζόμενες μαμάδες και να μεγαλώσουν κάτω από ένα χριστιανικό περιβάλλον. Ήδη η υποδομή μόρφωσής τους έχει δημιουργηθεί και ίσως ακόμη αυτά τα παιδιά θα μπορούσαν να ακολουθήσουν και τον εκκλησιαστικό ή μοναχικό βίο. Με τον τρόπο αυτό η Ιερά Σύνοδος θα βοηθούσε και ουσιαστικά το θέμα του δημογραφικού που σήμερα μαστίζει την Κύπρο. Επίσης από τις στέγες που θα δημιουργηθούν θα μπορούσαν άτεκνα ζευγάρια να ζητούν όπως υιοθετούν παιδιά, αντί να υιοθετούν από το εξωτερικό, που οι διαδικασίες είναι πιο πολύπλοκες.
Υιοθέτηση μιας τέτοιας εισήγησης, εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου, θα τεκμηρίωνε κατ’ απόλυτον τρόπο και τις θέσεις της εναντίον των αμβλώσεων και συμπαράσταση με όλα στη διάθεσή της μέσα.
Βέβαια ο ρόλος της Ιεράς Συνόδου είναι το ένα, όμως από την άλλη πλευρά τι κάνει η Πολιτεία; Εισάγει νομοθεσία για αμβλώσεις που απαιτούν εκατοντάδες ευρώ. Πού θα τα βρει ένα έφηβο κοριτσάκι; Πώς μεριμνά μέσω της νομοθεσίας; Προνοείται η ύπαρξη κατάλληλων νοσηλευτικών ιδρυμάτων για εχέμυθη ιατρική και δωρεάν φροντίδα, για ταχεία εξυπηρέτηση και ψυχολογική στήριξη; Προνοεί η νομοθεσία την ύπαρξη βρεφοκομείων για φροντίδα των ιδίων των νεογνών που θα γεννηθούν αλλά και οικονομικής στήριξης της μητέρας; Διότι η Πολιτεία έχει μεγαλύτερη ευθύνη, εκτός των άλλων λόγων, και για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος. Όλα αυτά και πολλά άλλα που μου διαφεύγουν τα αντιμετωπίζει ουσιαστικά η νέα νομοθεσία ή «Άσ’ τους να φακκούν» κατά τη γνωστή ρήση!
