Ο Ιάκωβος Γ. Αρτεμίου (M.A. Leeds), περιγράφει την κατάσταση στο Δημοκρατικό Κόμμα από την ίδρυσή του.
Οι διαγραφές σημαντικών αξιωματούχων του ΔΗΚΟ που δεν υποστήριξαν την υποψηφιότητα για την Προεδρία της Δημοκρατίας Νικόλα Παπαδόπουλου, όπως του πρώην προέδρου του ΔΗΚΟ Μάριου Καρογιάν, που έχασε το αξίωμά του το 2013 από τον Νικόλα Παπαδόπουλο, της Αντιγόνης Παπαδοπούλου, προέδρου της ΓΟΔΗΚ και πρώην ευρωβουλευτίνας που έχασε το αξίωμά της στις τελευταίες Ευρωεκλογές αλλά και άλλων στελεχών, ανώτερων και κατώτερων, που δεν υποστήριξαν επίσης την εκλογή Ν. Παπαδόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας, δημιούργησαν σημαντική αναστάτωση στο ίδιο το κόμμα αλλά και γενικότερα στην κομματική ζωή της Κύπρου. Χαρακτηριστική για την περίπτωση είναι η δήλωση του Άγγελου Βότση, βουλευτή του ΔΗΚΟ στη Λεμεσό, που ούτε λίγο ούτε πολύ εξέφρασε την άποψη ότι «το κόμμα διαλύεται μ’ αυτές τις διαγραφές και στο τέλος θα μείνουμε μόνο… πέντε», φοβούμενος και ο ίδιος για το μέλλον του στο κόμμα.
Όμως το φαινόμενο αυτό δεν είναι κάτι νέο στο ΔΗΚΟ, που ιδρύθηκε το 1976 από τον αείμνηστο Σπύρο Κυπριανού πρώτα ως Δημοκρατική Παράταξη, με τις ευλογίες του αείμνηστου πρώτου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’, πράγμα που του έδωσε την προσωνυμία «μακαριακό κόμμα». Μόλις πέντε χρόνια κατόπιν, στις βουλευτικές εκλογές του 1981, για πρώτη φορά στην Κύπρο με το αναλογικό σύστημα, τρία στελέχη του δημιούργησαν δικά τους κόμματα, ο Αλέκος Μιχαηλίδης, ο Πάνος Ιωαννίδης γνωστός ως PIP από τα ομώνυμα φρουτοποτά, και ο Χρυσόστομος Σοφιανός πρώην υπουργός Παιδείας που ίδρυσε το ΠΑΜΕ (Πατριωτικό Μέτωπο).
Το δεύτερο χαρακτηριστικό στην πορεία του ΔΗΚΟ είναι η τάση μελών ή αξιωματούχων του που είτε θεωρούσαν ότι παραμερίζονταν ή που αποβάλλονταν, να καταλήγουν στον Δημοκρατικό Συναγερμό, αν και το κόμμα αυτό από την εποχή της ίδρυσής του περιελάμβανε είτε αντιμακαριακούς ή αντιμακαριακούς από οικογενειακή παράδοση, αρκετοί από τους οποίους υπήρξαν και υπουργοί σε κυβερνήσεις του ΔΗΣΥ μέχρι και το 2018. Τέτοια πρώην μέλη ή αξιωματούχοι του ΔΗΚΟ που ήταν μέλη σε κυβερνήσεις του ΔΗΣΥ ήταν ο Αλέκος Μιχαήλιδης ως υπουργός Εξωτερικών στην πρώτη προεδρία Γλαύκου Κληρίδη (1993), τα τέκνα Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη, inter alia πρώην γενικού εισαγγελέα, Κρις και Στέλλα Κυριακίδου, βουλευτίνα τώρα του ΔΗΣΥ, και η Ελένη Θεοχάρους που διεκδίκησε μάλιστα και την προεδρία του ΔΗΣΥ ως αντίπαλος του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη. Από την άλλη, το 2014 η αποχώρηση του ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση ΔΗΣΥ δεν προκάλεσε καμία παραίτηση των τριών υπουργών του από το κυβερνητικό σχήμα του ΔΗΣΥ. Απεναντίας, ο ένας υπουργός του ΔΗΚΟ εξακολουθεί να κατέχει μέχρι σήμερα το υπουργείο που κατείχε το 2014, ο δεύτερος δηκοϊκός υπουργός μετακινήθηκε στο αξίωμα του συμβούλου του προέδρου για ανθρωπιστικά θέματα και ο τρίτος υπουργός, της Παιδείας, μετακινήθηκε ως πρεσβευτής της Κύπρου στην Αθήνα. Εκείνος που μπαινόβγαινε στο ΔΗΚΟ λόγω Μ. Καρογιάν είναι ο Ζαχαρίας Κουλίας, ενώ ο Γιώργος Κολοκασίδης χάθηκε, φαίνεται, οριστικά για το ΔΗΚΟ. Πάλιν εξαιτίας Μ. Καρογιάν.
Είναι φανερό ότι το ΔΗΚΟ σταδιακά ξέφυγε από τις ρίζες του και κατάντησε κόμμα των πάντων και πασών και της πρώτης ευκαιρίας, με κίνδυνο σταδιακά να διαλυθεί! Φαίνεται ότι η άνοιξη που έφερε στο ΔΗΚΟ ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος πέρασε ανεπιστρεπτί.
