O Αντώνης Χατζηαντώνης, Κυπριλανδέζος εκτοπισθείς, περιγράφει μια ιστορία που δυστυχώς είναι πραγματική.
Σε ένα όμορφο νησάκι, κάπου στις παρυφές Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, ζούσε ένας υπέροχος, φιλόξενος λαός. Η χώρα είχε το όνομα Κυπριλάνδη και συνδύαζε όλα τα καλά. Εξαιρετικό κλίμα, φανταστικές παραλίες με σπάνια ζώα, φώκιες, χελώνες, αγρινά, αλεπούδες, φλαμίγκο και άλλα.
Η ατυχία των αθώων κατοίκων του νησιού, που για πολλές δεκαετίες απολάμβαναν μια ήσυχη ζωή, εργαζόμενοι σκληρά ως φιλότιμοι και εργατικοί που ήσαν, και αρκούμενοι στα λίγα, λιτοδίαιτοι και αγαθοί, ήταν η γειτνίαση με μια περίεργη χώρα, που εκατοικείτο από έναν επεκτατικό λαό, που είχε έρθει από τα βάθη της Ασίας…
Η επεκτατική χώρα εποφθαλμιούσε από καιρό την ευημερία των Κυπριλανδέζων και ορεγόταν κυρίως το βόρειο και πιο όμορφο τμήμα της νήσου. Μια στενή λωρίδα, κάτι σαν επίγειο Παράδεισο, καταπράσινης γης μεταξύ βουνού και μιας εξαιρετικής θάλασσας. Που μύριζε θυμάρι και ήταν γεμάτη κυκλάμινα και άλλα άνθη. Τη λεγόμενη γη των Κυρηναίων… Κάποια στιγμή βρήκε την ευκαιρία λοιπόν, να εισβάλει και σχεδόν χωρίς αντίσταση -εφόσον οι ιθαγενείς της νήσου ήταν άνθρωποι φιλήσυχοι και πράοι- να καταλάβει το κομμάτι αυτό του νησιού.
Η τραγωδία, ανείπωτη… Χιλιάδες ανθρώπων εκδιώχθηκαν διά της βίας των όπλων από τα σπίτια τους, έχασαν τις περιουσίες που με ιδρώτα και αίμα πότισαν οι πατέρες τους και ευρέθησαν πάμπτωχοι και ανέστιοι στον νότο…
Μετά από 3 – 4 δεκαετίες , οι νοτιο-κυπριλανδέζοι, κατάφεραν να σταθούν στα πόδια τους, λόγω εργατικότητος, σκληρής εργασίας και βοηθητικών δανείων από τράπεζες. Έτσι μπόρεσαν να ορθοποδήσουν. Έφθασαν μάλιστα σε ένα αξιοζήλευτο επίπεδο ζωής, είχαν πολυτελή αρχοντικά, με πισίνες, όλοι σχεδόν είχαν Ασιάτισσες να τους καθαρίζουν τα σπίτια και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, πανάκριβα αυτοκίνητα πολλών κυβικών, και ούτω καθεξής…
Όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν, οι πληγές του πολέμου με το πολεμοχαρές Οθωμανιστάν έκλεισαν, οι νέες γενιές ούτε που θυμόντουσαν την καταστροφή που είχε συμβεί πριν χρόνια στον τόπο τους, ζούσαν σε έναν περίεργο «λήθαργο» ψευδεπίγραφης άνεσης και χλιδής, οι εκτοπισθέντες έφευγαν από τη ζωή ένας – ένας, με την καρκιάν καμένην χωρίς να προλάβουν να δουν ελεύθερο – επανενωμένο τον τόπο τους.
Όμως, τα καλά πράγματα δυστυχώς, δεν διαρκούν για πολύ.
Κάποιοι ερευνητές, ανακάλυψαν τυχαία, κάτω από τον βυθό της θαλάσσιας ζώνης της Κυπριλάνδης, κοιτάσματα φυσικού πλούτου υπό μορφήν υδρογονανθράκων, απίστευτης αξίας…!
Οι κάτοικοι του νησιού, εν τη αφελεία τους, το είδαν ως ευλογία Θεού. Παραβλέποντας ωστόσο, ότι ο παρανοϊκός Δικτάτωρ των Οθωμανών, απαιτούσε ένα 50% από τα έσοδα του πλούτου αυτού. Και με τον πανίσχυρο στόλο του, παρεμπόδιζε τις έρευνες ενετικής εταιρείας.
Με πολιτικές εκκλήσεις, προσπαθούσαν να αποκτήσουν τη βοήθεια και στήριξη, της ένωσης πολιτισμένων χωρών, της οποίας αποτελούσαν μέλος, της Ευρωλάνδης. Εκτός όμως, από φραστικές δηλώσεις συμπαράστασης, λόγια του αέρα δηλαδή, κανένα χειροπιαστό αποτέλεσμα δεν υπήρχε. Ουδείς εξ αυτών, τολμούσε να τα βάλει με τον παρανοϊκό Δικτάτορα Ερδογάνιο τον Α’, που βασιζόμενος στην ισχύ των οπλικών του συστημάτων, δεν έδειχνε ούτε το ελάχιστο ίχνος συμβιβασμού και προκαλούσε ποικιλοτρόπως τη μικρή, ανίσχυρη Κυπριλάνδη…! Εκβιάζοντας παράλληλα τους Ευρολάνδους ότι θα ανοίξει την στρόφιγγα και θα τους κατακλύσει με τρία και πλέον εκατομμύρια, εξαθλιωμένων Συριλάνδων…!
Την εξέλιξη της ιστορίας αυτής, αγαπητοί μου φίλοι, δεν μπορώ να την προβλέψω. Ωστόσο, ανησυχώ. Δεν προβλέπω ευοίωνη κατάληξη…!
Θα αναμένω, όπως και εσείς, να την δω στην πράξη.
