Ο Χριστόδουλος Χαμπή εκφράζει το παράπονό του για την απόλυσή του από την πρεσβεία στη Δανία.
Γράφει ο Γεώργιος Τάσου στις 29.08.2008: «Προς Πρέσβη της Κύπρου στη Δανία: Ευχαριστίες προς κ. Χριστόδουλο Χαμπή “… Είμαι βέβαιος ότι με τέτοια στελέχη στις πρεσβείες μας μπορούμε να προσδοκούμε ό,τι καλύτερο για την πατρίδα μας.”» Ναι, κ. Υπουργέ. Αυτός που περιγράφει ο πρώην βουλευτής δεν έχει θέση στην πρεσβεία της Δανίας λόγω «αναδιοργάνωσης», όπως δικαιολόγησε την απόλυσή μου στις 29.01.2016. Η απόλυσή μου είναι άδικη και αδικαιολόγητη και αυτό μπορεί να σας το επιβεβαιώσει και η Κυπριακή Ομογένεια στη Δανία. Ο λόγος απλός: τόλμησα στις 16.09.2015 να ζητήσω γραπτώς από το ΥΠΕΞ διοικητική έρευνα εναντίον της ανωτέρας μου. Η ανωτέρα μου δεν σεβάστηκε το γεγονός ότι είχα υπηρεσία εννέα χρόνων στην Πρεσβεία και ότι είμαι πατέρας τεσσάρων παιδιών. Ο γιος μου γεννήθηκε στις 30.06.2014 με σύνδρομο Fragile-X και ο μικρός μου γιος γεννήθηκε με σύνδρομο Down στις 22.06.2016. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός οτι η Πρέσβης με απέλυσε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της συζύγου μου για την οποία γνώριζε πολύ καλά. Η ίδια είχε εγκρίνει διήμερη άδειά μου στις 07.01.2016 για να συνοδέψω την έγκυο σύζυγό μου στο νοσοκομείο για αμνιοπαρακέντηση.
Το γεγονός ότι η Πρέσβης κρύβεται πίσω από τη διπλωματική της ασυλία δεν τιμά ούτε το Υπουργείο ούτε την Κυπριακή Δημοκρατία. Η συντεχνία μου επανειλημμένα προσπάθησε να διεκδικήσει εκ μέρους μου τα νόμιμα διακαιώματά μου. Τον τελευταίο λόγο φαίνεται να έχει η Δανική Δικαιοσύνη. 
Κύριε Υπουργέ, δεν ζητώ τίποτα παράλογο. Ζητώ διαφάνεια, δικαιοσύνη και σεβασμό των νόμιμων διακαιωμάτων μου σύμφωνα με τα συμβόλαιά μας και τη νομοθεσία ως εργαζόμενος για την ΚΔ από τις 16.11.2006 μέχρι τις 31.07.2016.
Κατηγορήθηκα από την ανωτέρα μου ως «Προδότης της Κύπρου».
Είμαι πρόσφυγας από την Αμμόχωστο και παιδί του πολέμου. Η μητέρα μου, ο αδελφός της και ο πατέρας τους είναι στον κατάλογο των αγωνιστών της ΕΟΚΑ 1955. Το να υπηρετώ την πατρίδα και να αγωνίζομαι για το δίκαιο, το διδάχθηκα ενωρίς στη ζωή μου. Να είμαι «προδότης της πατρίδας» δεν το διδάχθηκα ποτέ και είναι μία κατηγορία που με θίγει βαθιά. Ζητώ την επίσημη απολογία της ανωτέρας μου, μέσω του τύπου, για την κατηγορία που βαραίνει τους ώμους μου και τη συνείδησή μου προς τα τέσσερα παιδιά μου.