Η Νίκη Κονομή Φωκά, χειρούργος οδοντίατρος, μας μεταφέρει στην Αίγυπτο των παλιών χρόνων.
Ήταν Αύγουστος μήνας πριν πολλά χρόνια και αποφασίσαμε μια ομάδα φίλων να πάμε ταξίδι στην Αίγυπτο. Η ζέστη ήταν αφόρητη και στην Κύπρο και στην Αίγυπτο. Τα πλοία που πηγαινοέρχονταν ήταν δύο τούρκικα: το Istanbul και το Skenderun. Έφευγαν από Κύπρο για Αίγυπτο και συνέχιζαν μετά για Λίβανο και Ελλάδα. Τα λεφτά για το εισιτήριο ήταν τότε ₤1.50 (λίρα κυπριακή) για Αίγυπτο. Για τώρα αυτή η τιμή φαίνεται τόσο φθηνή μα τότε που δεν υπήρχαν λεφτά, ήταν μιάμιση λίρα. Φυσικά χωρίς καμπίνα στο πλοίο, αλλά κατάστρωμα. Για στρώμα ήταν μια καρέκλα ξαπλωτή για τον κάθε επιβάτη.
Το πλοίο σταματούσε στην Αίγυπτο για μερικές ώρες. Όσοι προορίζονταν για Αίγυπτο κατέβαιναν από το πλοίο και υπήρχαν λεωφορεία που πήγαιναν τον κόσμο σε Κάιρο, Αλεξάνδρεια και άλλες πόλεις. Μεγάλη εντύπωση μας έκανε ο πολύς κόσμος, πολλή κίνηση στο λιμάνι γιατί ξεφόρτωναν και πράγματα. Εμείς κατεβαίνοντας από το πλοίο πήγαμε Κάιρο. Κοσμοσυρροή παντού, στα παζάρια τους, στα καταστήματά τους και στα λεωφορεία τους. Μέσα στην πόλη ήταν τόσος κόσμος που κρεμόντουσαν και απέξω από τα λεωφορεία, ήταν ένα θέαμα αξέχαστο. Κυκλοφορούσαν βέβαια και ταξί και άμαξες με άλογα. Οι περισσότεροι προτιμούσαν τις άμαξες, ήταν τότε 10 σελίνια η κάθε κούρσα εντός του Καΐρου. Οι άνθρωποι γενικά πολύ ευγενείς και πρόσχαροι να βοηθήσουν. Πήγαμε στο μεγάλο τους παζάρι με την άμαξα. Στο Χαν – Ελ-Χαλίλι. Εκεί χανόσουνα από την κοσμοσυρροή και τους τουρίστες. Πράγματι παζάρι. Έπρεπε να μείνεις εκεί μια ολόκληρη μέρα για να δεις τα πράγματα που πουλούσαν. Ασημένια – χρυσά – μπρούντζινα – πορσελάνες – βάζα και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Είχαν παλαιά κομμάτια και νεότερα. Όλοι οι τουρίστες αγόραζαν παλαιά αντικείμενα – παλαιά πράγματα και έργα τέχνης. Χρειαζόταν πολλή ώρα για να γυρίσει κάποιος και να μπορέσει να δει το παζάρι, έτσι πωλητές περνούσαν και πουλούσαν έτοιμα φαγητά ώστε ν’ αντέξει ο κόσμος. Πρώτο και καλύτερο φαγητό οι φελάφελ τους ζεστές – ζεστές. Αξέχαστο το παζάρι, ανεπανάληπτο και με χίλια δυο ωραία πράγματα.
Την επόμενη μέρα, γυρίσαμε όσο γινόταν το Κάιρο και φτάσαμε στις όχθες του Νείλου. Πολύ όμορφος ο Νείλος με τα καραβάκια του, αλλά και οι όχθες θαυμάσιο θέαμα. Κάτι που θέλαμε να δούμε ήταν το μοναστήρι του Σινά, που δυστυχώς λόγω μεγάλης αποστάσεως και λόγω χρόνου δεν μπορούσαμε να πάμε. Παντού συναντήσαμε Έλληνες της Αιγύπτου. Είχαν τα μεγαλύτερα μαγαζιά και όλοι ήταν καλοβαλμένοι. Είχαν οικονομική άνεση, καλές δουλειές και τα αυτοκίνητά τους.
Την επόμενη μέρα πήγαμε στις Πυραμίδες. Εκεί πάλι κοσμοσυρροή απ’ όλα τα μέρη του κόσμου, οι ντόπιοι με τις καμήλες τους σεργιάνιζαν τον κόσμο. Ειδικά οι τουρίστες δεν χόρταιναν να βλέπουν τις Πυραμίδες. Από εκεί πλέον τραβήξαμε για Αλεξάνδρεια. Αξέχαστη η corniche με τα καταστήματά της, τόσα πολλά και τόσο αριστοκρατικά. Άλλη όψη η Αλεξάνδρεια. Πιο συγυρισμένη – πεντακάθαρη, με ωραιότατα ξενοδοχεία. Εκεί είδαμε και την ξακουστή βιβλιοθήκη της. Ένα στολίδι σπάνιο. Στα καταστήματα υπήρχαν πολύ ωραία πράγματα, σαν να βρισκόμαστε σε άλλη χώρα και όχι στην Αίγυπτο.
Δυστυχώς οι μέρες τελείωσαν και φτάσαμε στην επιστροφή πίσω στην Κύπρο. Πήγαμε στο λιμάνι και ανεβαίνοντας στο πλοίο αποχαιρετίσαμε την Αίγυπτο. Ξέχασα να σας πω, πως από αραβικά δεν είχαμε κανένα πρόβλημα, γιατί στην παρέα μας είχαμε άνθρωπο που καταγόταν από την Αίγυπτο, ήξερε τέσσερις γλώσσες και τ’ αραβικά πολύ καλά.
Αυτό ήταν το ταξίδι από τις παλιές θύμησες.
