Ο Αντώνης Χατζηαντώνης περιγράφει μια προσωπική του εμπειρία, όταν τον χτύπησε μια τεράστια νταλίκα.
Πριν λίγες εβδομάδες, είχε δημοσιευτεί μια έρευνα σχετικά με την οδική συμπεριφορά των Κυπρίων οδηγών. Τα αποτελέσματα ήταν αποκαρδιωτικά, απελπιστικά. Υπήρχαν ενδείξεις ότι στην πλειονότητά τους είναι απρόσεκτοι, ξεροκέφαλοι και επικίνδυνοι… Μιλάνε στο κινητό τους ενώ οδηγούν, οι γυναίκες μακιγιάρονται και ούτω καθεξής…
Εγώ, θεώρησα κάπως υπερβολικά όλα αυτά. Είπα, ε, δεν μπορεί να είναι τόσο άσχημη η κατάσταση…! Σημειώστε ότι οδηγούσα στην Ελλάδα από το 1986 ίσαμε το 2014 που ήρθα εδώ για επανεγκατάσταση.
Φευ…! Έμελλε να αποδειχθεί ότι η ατυχία θα χτυπούσε και μένα, εδώ στην πατρίδα μας. Και με μεγάλο κίνδυνο να μην ήμουνα εδώ να επικοινωνώ μαζί σας, φίλοι μου…! Και εξηγώ:
Στις 30 παρελθόντος Μαρτίου, επέστρεφα στο σπίτι μου. Πρέπει να ήταν 5.00 – 5.30μ.μ. Εκινούμουν με νορμάλ ταχύτητα, στην αριστερή λωρίδα, με κάπου 65 – 70 km/h, αν και δεν συνηθίζω να πηγαίνω τόσον αργά… Μεταξύ των κόμβων Μέσα Γειτονιάς και Αγ. Αθανασίου, στο λεγόμενο high way(αυτοκινητόδρομο).
Ξαφνικά, ένιωσα σαν να γίνεται σεισμός άνω των 6 Ρίχτερ, σαν να με χτύπησε από δεξιά (πλευρά οδηγού) η σιδερένια γροθιά ενός γίγαντα…!
Ένα τεράστιο Scania, ίσως μήκους 10 μέτρων ή περίπου τόσο, προσπαθώντας να με προσπεράσει, πήρε σβάρνα, πλαγιοκόπησε, πώς να το πω, τη δεξιά μου πλευρά, σπρώχνοντάς με προς το χαμηλό περιτοίχισμα που βρισκόταν αριστερά μου στην άκρη του δρόμου…
Επειδή τυγχάνει να έχω γρήγορα αντανακλαστικά, πρόλαβα και έστριψα λίγο αριστερά πατώντας ελαφρά φρένο… Βλέποντας ταυτόχρονα το καθρεφτάκι μου να θρυμματίζεται και το όχημα να κάνει οκτάρια, ανεξέλεγκτο…!
Τέλος πάντων, κατάφερα τελικά να το ακινητοποιήσω ομαλά, σταθμεύοντας στη λωρίδα εκτάκτου ανάγκης…! Άγιο είχα! Πραγματικά, πρέπει να ήταν οι ευχές της μακαριστής μητέρας μου που με έσωσαν! Αφού επικαλέστηκα εκείνα τα δευτερόλεπτα το όνομα της Παναγίας μας, κατατρομαγμένος, δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές!
Μπροστά μου, στάθμευσε και το φορτηγό. Έξαλλος, πλησίασα τον οδηγό, φωνάζοντάς του: «Μα, πώς οδηγείτε εδώ στην Κύπρο; Πήγα να σκοτωθώ εξαιτίας σου! Έλεος…!”. Και αυτός, μου απαντά: «Εν σε είδα… μάστρε! Ίντα ‘ν’ πον να κάμουμεν; Ήσουν στο τυφλό σημείο του καθρέφτη μου… Εν να σου το σάσει η Ασφάλεια, μεν φοάσαι…!».
Τηλεφώνησα στην Ασφάλειά μου, και σε 15 λεπτά ήρθε ένας νεαρός Ελλαδίτης και προέβη στα σχετικά. Το όχημά μου τώρα ευρίσκεται με σοβαρές ζημιές στον ισιωτή (φαναρτζή). Θα αργήσω να το πάρω, μου είπανε από την εταιρεα…
Αλλά, υπάρχει και μια μικρή συνέχεια…
Την επομένη, τηλεφωνώ σε ένα συγγενικό μου πρόσωπο, πολύ αγαπητό, αλλά επίσης έξυπνο και δυναμικό. Αφού εξήγησα το περιστατικό, με ερωτά: «Πήγες στο νοσοκομείο;». «’Οχι… αφού δεν χτύπησα, δόξα τω Θεώ…», απάντησα.
Για να λάβω τη θυμωμένη απάντηση: «Μα, καλά πόσο ηλίθιος είσαι τελικά;». Για να συνεχίσει: «Ένας γνωστός μας έπαθε κάτι παρόμοιο με σένα. Πήγε αμέσως στο Νοσοκομείο Λεμεσού, επικαλούμενος ότι είχε ζαλάδες και πόνους στον αυχένα… Και εισέπραξε από την ασφαλιστική του άλλου 600 ευρώ…!». Και μου κλείνει το τηλέφωνο.
Ε, τι να πω; Εγώ δεν μπορώ να λέγω ψέματα. Και ούτε επρόκειτο να σωθώ με 600 ευρώ. Αλλά, ερωτώ από τις ταπεινές αυτές γραμμές τους νομικούς, τον Γεν. Εισαγγελέα ή όποιον άλλον γνωρίζει: «Γίνονται αυτές οι ατασθαλίες; Έπρεπε να πράξω, όπως ο συνομιλητής μου, μου είπε; Δηλαδή να ισχυριστώ -και με χαρτί γιατρού- ότι υπέστην κάποια σωματική βλάβη κατά το ατύχημα; Για να εισπράξω χρήματα;».
Ή είμαι τόσον βλαξ τελικά και δεν το γνωρίζω… Για να ξέρω δηλαδή…!
