Ο Σπύρος Δημητρίου απευθύνει ανοιχτή επιστολή προς τον πρόεδρο και τα μέλη της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων.
Αξιότιμη κυρία και κύριοι,
Θα προσπαθήσω να σας επεξηγήσω το αίτημά μου με δύο συμβάντα, που έγιναν στον τόπο μας και μπορούν να επαναληφθούν ανά πάσα στιγμή.
Το πρώτο αφορά την επίσκεψη ενός εκτοπισμένου στο σπίτι που γεννήθηκε, στα κατεχόμενα. Αφού κτύπησε την πόρτα, του ανοίγει ένας Τούρκος έποικος και αφού διαλέγεται μαζί του, του επεξηγεί «ξέρεις, αυτό το σπίτι μου ανήκει, είναι δικό μου» και ο έποικος απαντά «So what? Now is mine. Ε και λοιπόν; Τώρα είναι δικό μου».
Το δεύτερο αφορά μια οικογένεια Ελληνοκυπρίων προσφύγων. Μετά την τουρκική εισβολή τους έδωσαν ένα τουρκοκυπριακό σπίτι να διαβιούν μέσα σε συνθήκες «άνετης προσωρινότητας», όπως έλεγαν τότε, στο πλαίσιο του μακροχρόνιου αγώνα, σύμφωνα με την παρακαταθήκη που μας κληρονόμησε ο αείμνηστος Εθνάρχης Μακάριος ο Γ’. Τα χρόνια περνούν, η προσωρινότητα μετατρέπεται σε μονιμότητα, τα παιδιά αποκαθίστανται και δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες, ενώ οι γονείς εξακολουθούν να διαβιούν μέσα σε αυτό περιμένοντας την πολυπόθητη μέρα της επιστροφής.
Δυστυχώς αποβιώνει πρώτα ο πατέρας και μετά η μητέρα. Τότε συμβαίνει στην οικογένεια το ακόλουθο ανατριχιαστικό. Πριν περάσουν σαράντα μέρες από τον θάνατο της μητέρας, καταφθάνει μια επιστολή από τον Διαχειριστή Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, για να του παραδώσουν το σπίτι. Πριν ακόμη σβήσει το καντήλι που άναψαν για τη μακαρίτισσα, πριν φύγει η μυρωδιά της από τους χώρους του σπιτιού, τους ζητούν να μαζέψουν τα μπογαλάκια τους και να φύγουν. Έλεος!
Κύριοι, σας παρακαλώ να μελετήσετε σοβαρά το περιεχόμενο αυτής της επιστολής και να επεξεργαστείτε νομοσχέδιο που να προβλέπει την παράδοση του δεύτερου «πατρικού» σπιτιού μόνο στην περίπτωση της οριστικής λύσης και τη διασφάλιση της πατρογονικής περιουσίας. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι σε αρκετές περιπτώσεις θα δοθούν αποζημιώσεις. Αφού τα παιδιά έζησαν μέσα σε αυτό το σπίτι περισσότερο χρόνο από το πατρικό, γιατί να μην τους δοθεί η ευκαιρία να επιλέξουν ως αποζημίωση τον χώρο που έζησαν και αποβίωσαν οι γονείς τους;
Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα ήταν άδικο αν συνειρμικά οι αδικούμενοι εκτοπισμένοι συνδέσουν τον Διαχειριστή Τουρκοκυπριακής Περιουσίας και τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από αυτόν με έναν τρίτο Αττίλα;
Με εκτίμηση για το έργο σας.
