Ο Χριστόδουλος Γ. Παχουλίδης μεταφέρει τη συγκλονιστική περιγραφή του αντιστράτηγου ε.α. Παπαγεωργόπουλου, το 1995, σε εφημερίδα των Αθηνών για την παραλαβή της Καλύμνου από τους Γερμανούς.
Το έτος 1945 σηματοδοτεί τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 7 Μαΐου 1945, οι γερμανικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν άνευ όρων, με τις δυνάμεις που πολεμούσαν κατά του Άξονα, στην Ευρώπη.
Τα Δωδεκάνησα από το 1943, που η Ιταλία τα είχε υπό την κατοχή της, αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει, αυτά είχαν περιέλθει στην κατοχή των Γερμανών. Τώρα έπρεπε να παραδοθούν από τους Γερμανούς στις συμμαχικές υπέρ της ελευθερίας δυνάμεις. Ο «Ιερός Λόχος», που τον συγκροτούσαν κυρίως Έλληνες αξιωματικοί -αυτοεξόριστοι από την Ελλάδα μετά την ιταλογερμανική κατοχή- είχε αγωνιστεί σκληρά για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου, συμπαραστατούμενος από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.
Στις 8 Μαΐου 1945, στη Σύμη, ο διοικητής των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων Δωδεκανήσου, υπέγραψε το πρακτικό παράδοσης των νησιών της Δωδεκανήσου στους αντιπροσώπους των Συμμάχων (Ελλάδας, Αγγλίας- Γαλλίας). Αμέσως μετά την υπογραφή του Πρακτικού ξεκίνησαν μικτές δυνάμεις Άγγλων και Ελλήνων (Ιερολοχιτών), για την παραλαβή των νησιών της Δωδεκανήσου από τους Γερμανούς.
Το πρώτο νησί που έπρεπε να παραληφθεί ήταν η Λέρος, γιατί εκεί υπήρχε μεγάλη γερμανική δύναμη που το φρουρούσε. Το νησί της Λέρου διέθετε ένα από τα καλύτερα πολεμικά λιμάνια της Μεσογείου. Οι Ιταλοί εκεί είχαν κάνει σπουδαία τεχνικά έργα (δεξαμενές καυσίμων, αερολιμένα κ.λπ.). Μπορούσε να περιλάβει στόλο ολόκληρο.
Στις 9 Μαΐου 1945, δύναμη 240 Ιερολοχιτών μαζί με το Επιτελείο του αποσπάσματος Σύμης, επιβιβάστηκαν του αντιτορπιλικού «ΚΡΗΤΗ» και αναχώρησαν για τη Λέρο, για να παραλάβουν την εκεί γερμανική ναυτική βάση Δωδεκανήσου. Λίγα μίλια πριν φθάσουν στη Λέρο, το πολεμικό πλοίο «ΚΡΗΤΗ» σταμάτησε απότομα και διατάχτηκαν όλοι οι άνδρες να βγουν στη γέφυρα και να φορέσουν σωσίβια. Είχαν πέσει σε ναρκοπέδιο θαλάσσης. Έφτασαν τότε επιταγμένα πλοιάρια από τη Λέρο και άρχισε με αυτά τμηματική μεταφορά των Ιερολοχιτών στο νησί αυτό.
Ένα από τα πλοιάρια αυτά με εξήντα Ιερολοχίτες, υπό τον ταγματάρχη Παπαγεωργόπουλο, έπαθε βλάβη και με πολλές προσπάθειες το προσάραξαν στην Κάλυμνο, που απέχει ένα μίλι από τη Λέρο. Έτσι παρέλαβαν την Κάλυμνο, μόνο Έλληνες.
Το 1995, ο αντιστράτηγος ε.α. πια, Παπαγεωργόπουλος, έγραψε σε εφημερίδα των Αθηνών την παραλαβή της Καλύμνου από τους Γερμανούς: «… Το πρωί, (της ημέρας αυτής), κατά τις 9, μόλις είχα εγκατασταθεί στο διοικητήριο (Καλύμνου) και σημείωνα τις ενέργειες που έπρεπε να κάνω. Τότε ήλθε ο δήμαρχος Καλύμνου Μπουλαφέντης, δικηγόρος, και με παρακάλεσε, αν ήθελα, να παρευρεθώ σε μια τελετή στις 11 η ώρα, μαζί με το τμήμα μου, την οποία οργάνωσε ο Δήμος για να γιορτάσει την απελευθέρωση της νήσου ύστερα από 600 χρόνια δουλείας σε διάφορους κατακτητές. Στις 11 η ώρα μάς υπέδειξαν να παραταχθούμε έξω από το νεκροταφείο της Καλύμνου που ήταν σ’ ένα μικρό υψωματάκι έξω από την πόλη. Εκεί μαζεύτηκε όλος ο κόσμος, όλη η πόλη της Καλύμνου και από τα γύρω χωριά, και μέσα σε νεκρική σιγή ο δήμαρχος, μπήκε στο νεκροταφείο, έβγαλε το καπέλο του, γονάτισε, και με δυνατή φωνή που ακουόταν μακριά, παλλόμενη από συγκίνηση, απευθυνόμενος στους νεκρούς είπε:
“Σας αναγγέλλω ότι η νήσος μας απελευθερώθηκε! Και αυτή τη στιγμή που σας μιλώ, τμήμα του Ελληνικού Στρατού είναι παρατεταγμένο κοντά μας και σας αποδίδει τις τιμές που σας πρέπουν…”. Ήταν φανερό, ότι ο δήμαρχος είχε σκοπό να ειπεί και άλλα, γιατί έμεινε γονατιστός, αλλά η συγκίνηση τον έπνιγε και δεν μπορούσε να συνεχίσει.
Η σκηνή ήταν αφάνταστα επιβλητική και συγκινητική. Η τέλεια σιωπή, οι τάφοι των νεκρών και η φωνή ενός λαού υπόδουλου για 600 χρόνια, μας είχε κόψει πραγματικά την ανάσα και όλοι προσπαθούσαμε να συγκρατήσουμε τα δάκρυα που έτρεχαν από τα μάτια μας. Πραγματικά άξιζαν τον κόπο όλοι οι αγώνες που κάναμε, αφού είχαμε την τύχη να παρευρεθούμε σ’ αυτή την υπέροχη ώρα της Καλύμνου».
Είθε, ο Πανάγαθος Θεός, κάποια ώρα που ο Ίδιος θα ήθελε ορίσει, να μας αξιώσει και μας, όλους τους εκτοπισμένους Ελληνοκυπρίους, να αισθανθούμε παρόμοια χαρά, με την εν ελευθερία επιστροφή μας στην πατρώα μας γη.
Πηγές: Εγκλ. Ήλιου, Ι. Μανέτα: «Ιερός Λόχος», 1977, Εφημ. «ΕΣΤΙΑ» 06-02-1096.
