Η έγκριση του Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών αποτελεί προαπαιτούμενο για την υλοποίηση συμφωνίας αγοραπωλησίας τουρκοκυπριακής γης. Αυτό προκύπτει από πρόσφατη απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου, το οποίο έκρινε πως ήταν νόμιμη και εντός των πλαισίων που καθορίζει ο νόμος, η άρνηση του Κηδεμόνα να εγκρίνει τη μεταβίβαση τουρκοκυπριακής γης σε Ελληνοκύπριους. Μάλιστα, η ύπαρξη δικαστικής απόφασης δεν αποτέλεσε εμπόδιο για την άσκηση της εξουσίας του Κηδεμόνα. 
 
Ενώπιον του Δικαστηρίου προσέφυγαν δύο Ελληνοκύπριοι οι οποίοι αγόρασαν, δυνάμει σχετικών συμφωνιών, ακίνητη περιουσία η οποία βρίσκεται στις ελεύθερες περιοχές και συγκεκριμένα στο Ζύγι και στην Τόχνη, και ανήκει σε Τουρκοκύπριους. 
 
Σε πρώτο στάδιο, πριν από χρόνια, ο Κηδεμόνας αρνήθηκε τη μεταβίβαση των ακινήτων. Οι Ελληνοκύπριοι αγοραστές αντέδρασαν με αγωγές εναντίον των Τουρκοκύπριων πωλητών, εξασφαλίζοντας δικαστικές αποφάσεις που τους επέτρεπαν την εκποίηση των ακινήτων. 
 
Ωστόσο και πάλι ο Κηδεμόνας αρνήθηκε να συναινέσει στην όποια πράξη αλλαγής του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των επίδικων ακινήτων και αυτές του τις αποφάσεις κλήθηκε να εξετάσει το Διοικητικό Δικαστήριο. 
 
Ειδικότερα, το παράπονο τους ήταν ότι η στάση του Κηδεμόνα συνιστούσε στέρηση του δικαιώματος εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων για την ικανοποίηση εξ αποφάσεως χρέους ή την αναγκαστική πώληση των επίδικων ακινήτων.
 
Επικυρώνοντας την απόφαση του Κηδεμόνα, η Δικαστής η οποία επιλήφθηκε των προσφυγών, υπέδειξε, μεταξύ άλλων, πως «ούτε η εισήγηση ότι οι Ελληνοκύπριοι αγοραστές  στερούνται των συνταγματικών τους δικαιωμάτων με βρίσκει σύμφωνη καθότι, επέλεξαν μεν να συναλλαχθούν με τον Τ/Κ ιδιοκτήτη των επίδικων ακινήτων, όφειλαν όμως να γνωρίζουν ότι η περιουσία του, εναντίον της οποίας δυνατόν να επιδιώξουν να λάβουν μέτρα εκτέλεσης για τη μη τήρηση της όποιας μεταξύ τους συμφωνίας, τελεί υπό τη διαχείριση του Κηδεμόνα, δυνάμει των προνοιών του σχετικού Νόμου. 
 
Σύμφωνα δε με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι πρόνοιες του νόμου του Κηδεμόνα, δικαιολογούνται στη βάση του δικαίου της ανάγκης και δεν αντιβαίνουν τις πρόνοιες του Άρθρου 23 του Συντάγματος (σ.σ. δικαίωμα ιδιοκτησίας) δοθέντος ότι η Πολιτεία, κάτω από τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν με την τουρκική εισβολή, είχε καθήκον να λάβει τα αναγκαία μέτρα για τη διαχείριση και προστασία των εγκαταλειφθεισών τουρκοκυπριακών περιουσιών προς το συμφέρον της κοινωνικής τάξης». 
Υπό αυτά τα δεδομένα οι προσφυγές απορρίφθηκαν.