Η στήλη αποκαλύπτει σήμερα, με ντοκουμέντα, καλπονοθεία ευρείας κλίμακας κατά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές και καλεί τον Έφορο εκλογών να τις επαναλάβει για να αποδειχθεί του λόγου το αληθές.
Με την ευκαιρία ο Έφορος καλείται να εκδώσει μία τελευταία ανακοίνωση στην οποία να γνωστοποιεί πως οι εκλογές έχουν ολοκληρωθεί και έχουν κατανεμηθεί οι έδρες, ώστε να τερματίσουν κάποιοι την προεκλογική τους εκστρατεία, διότι δεν αντέχουμε άλλο τις βαθυστόχαστες αναλύσεις.
Επανερχόμαστε, όμως, στην τεκμηρίωση της καλπονοθείας η οποία θεωρώ πως είναι απλουστάτη και ψηλαφητή ακόμη και σε τυφλούς (που λέει ο λόγος). Και όταν λέω τυφλούς αναφέρομαι στους «κανονικούς» και όχι στους κομματικά τυφλούς οι οποίοι βλέπουν τα πράγματα όπως τους βολεύει.
Ένα έχω να σας πω και είμαι βέβαιος, πως δεν θα σας πάρει καν ένα λεπτό να αντιληφθείτε ότι ο ισχυρισμός μου δεν είναι αίολος αλλά στηρίζεται σε (σχεδόν) τετράγωνη λογική.
Και ερωτώ: Πως είναι δυνατόν ο κ. Χριστόφορος Τορναρίτης να έχει περίπου 54.000 ακόλουθους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις εκλογές να εξασφαλίσει μόλις 400 ψήφους; Ακόλουθοι του είναι. Δεν θα τον ακολουθούσαν και στην κάλπη; Αν μαζευόμασταν εκεί στη γειτονιά για πιλότα, θα συγκεντρώνονταν περισσότεροι από 400 (που λέει ο λόγος).
Ή μήπως υπαινίσσονται κάποιοι ότι οι ακόλουθοι του έκαναν απλώς χαβαλέ (όταν τον ακολουθούσαν) ενώ ο ίδιος μετρούσε κάθε ακόλουθο και ψήφο; Πρέπει δε να σημειώσω, πως μόνο η μακαριστή πριγκίπισσα Νταϊάνα είχε τόσους ακόλουθους. Με βάση τα πιο πάνω ερωτώ: «Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων;», ότι υπήρξε νοθεία στις εκλογές;
Εκτός πάλι και αν δεχθούμε, πως στις εκλογές υπήρχαν πολλοί «μονόσταυροι» και παρακαλώ ας μην τους συγχύσουμε με τους Ροδόσταυρους διότι θα γίνει της Σάντης, ως προς τη σύγχυση που θα επέλθει.
Μόνο που ύψωσε τη γροθιά του και αυτή η αυτοπεποίθηση την οποία εξέπεμψε, εξαγγέλλοντας την υποψηφιότητα του, είχε σίγουρες 10.000 σιδεροκέφαλες ψήφους.
Πάντως, καλά κάνει που σκέφτεται να προσβάλει την εκλογική διαδικασία επικαλούμενος «την ισονομία, την ίση μεταχείριση και τον πολιτικό πλουραλισμό κατά την προεκλογική περίοδο». Παραπέμπω δε στην ανακοίνωση του δια της οποίας γνωστοποιούσε «περιστατικά και θεσμικές πρακτικές που δημιουργούν εύλογα και σοβαρά ερωτήματα ως προς την αμεροληψία θεσμών, την ισότιμη πρόσβαση στον δημόσιο διάλογο και την ελεύθερη αποτύπωση της λαϊκής βούλησης».
Πως τα λέει, όμως…
Είμαι δε σε θέση να γνωρίζω, πως τα περιστατικά αυτά ήταν περισσότερα από όσα τα κρούσματα αφθώδους πυρετού στα ζώα.
Παράλληλα ανέφερε ότι προχωρεί στη συλλογή και αξιολόγηση μαρτυρικού, οπτικοακουστικού, στατιστικού και νομικού υλικού, με στόχο την τεκμηρίωση των καταγγελιών ενώπιον της Δικαιοσύνης, αρμόδιων ανεξάρτητων αρχών και ευρωπαϊκών θεσμών. Σημειώνει ότι εξετάζει την καταχώριση εκλογικής ένστασης και άλλων ένδικων μέσων, ενώ απευθύνει δημόσια έκκληση προς διεθνείς οργανισμούς και αρμόδιους θεσμούς να αξιολογήσουν τα ζητήματα που, όπως υποστηρίζει, προέκυψαν κατά τη διάρκεια της εκλογικής διαδικασίας.
Εγείρεται, όμως ακόμη ένα ερώτημα: Πως είναι δυνατόν να ανέδειξε ο ίδιος τον Φειδία Παναγιώτου, και το κόμμα του Φειδία να έχει εξασφαλίσει πολλαπλάσιες ψήφους από ότι το «Σήκου Πάνω» το οποίο τελικά (ας μου επιτραπεί) έμεινε χαμαί βουνάρι αντί να Σηκωθεί.
Βεβαίως, το κόμμα του Φειδία εξέλεξε βουλευτές λαϊκής αποδοχής και μάλιστα ένας εξ’ αυτών εξασφάλισε περί τις 280 ψήφους, κάτι το οποίο οδήγησε ευρωπαίους εταίρους μας να διερωτηθούν κατά πόσον οι εκλογές που διεξήχθησαν αφορούσαν την ανάδειξη βουλευτών ή αζάδων.
Πάντως, ο ηγέτης του «Σήκου Πάνω» δώλωσε απόλυτα ικανοποιημένος από τον προσωπικό του στόχο, καυτηριάζοντας, ωστόσο τη νοοτροπία ημών των ψηφοφόρων. Είπε επίσης (και ελάλησε) πως οι περίπου 2.000 ψήφοι που έλαβε το κίνημα αποτελούν άθλο.
Είναι, ας πούμε, κάτι όπως τον 13ο άθλο του Ηρακλή.
Συγκινητική (μέχρι δακρύων) ήταν η αναφoρά του, πως ο ίδιος δεν επεδίωξε ποτέ καρέκλες, ρόλους προέδρου ή γραμματέα, καθώς η ελευθερία του είναι πάνω από όλα, ενώ αποκάλυψε πως η αρχική του πρόθεση ήταν να μαζέψει ανθρώπους της αυτογνωσίας και ψυχολόγους, κάτι που αποδείχθηκε εξαιρετικά δύσκολο.
Τώρα, πόσοι έχουν αυτογνωσία στην Κύπρο, πόσοι είναι οι ψυχολόγοι και προς τα πού θα τον ακολουθούσαν, είναι άλλου Τυχικού ευαγγέλιο.
Ενδιαφέρουσα είναι η διάγνωση του «Σήκου Πάνω», πως «ο κόσμος στην Κύπρο έχει μάθει να ζει μέσα στην αυτοκαταστροφή και επιζητά την ψευδαίσθηση και το «δούλευμα» αντί για τις σκληρές αλήθειες».
Η αλήθεια είναι πως είμαστε ζοππόβορτοι. Είχαμε να επιλέξουμε μεταξύ Χριστού ή έστω Χριστόφορου και Βαρραβά ή έστω Φειδία και επιλέξαμε τον δεύτερο. Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς τον Τορναρίτη;
Θα αποτελούσε ασυγχώρητη παράλειψη αν η στήλη δεν μνημόνευε τη συντρόφισσα Τσελεστίνα Ντε Πέτρο αδιαμφισβήτητη ηγέτιδα του κόμματος «Άκρο – Αριστερή Αντίσταση Κομμουνισμός» (κι εμείς καλώς σας ήβραμεν) για την άνιση μάχη που έδωσε συγκεντρώνοντας 38 ολόκληρες ψήφους (χωρίς τα άκυρα και τα λευκά). Η δυναμική παρουσία (τι λέει ο άνθρωπος) δημιουργεί την προοπτική επικράτησής της στις προεδρικές εκλογές του 2028 ή έστω για την προεδρία της διαχειριστικής επιτροπής της πολυκατοικίας που διαμένω.
Η Τσελεστίνα είναι ίσως η μόνη υποψήφια που είπε όλη την αλήθεια στους ψηφοφόρους. Ανάμεσα στους στόχους της ήταν να αποκαταστήσει τα παιδιά της. Διότι όταν είσαι βουλευτής εισπράττεις κι ένα καλό μισθό και, αν είσαι επιρρεπής, μπορεί να έχεις και τα τυχερά σου κοκ.
