Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δηλώνει ότι «δεν υποστηρίζει την κατάργηση της αναγραφής των γονέων του παιδιού από τις ταυτότητες, αλλά το δικαίωμα της εθελοντικής εξαίρεσης». Και το ερώτημα είναι απλό. Η εθελοντική εξαίρεση πώς ακριβώς αποτρέπει τις διακρίσεις; Στις ταυτότητες κάποιων παιδιών θα αναγράφονται τα ονόματα των γονέων και σε άλλες όχι. Άρα, η απουσία των ονομάτων θα εξακολουθεί να προκαλεί σχόλια, ερωτήματα και υπονοούμενα. Η διάκριση δηλαδή δεν καταργείται απλώς γίνεται προαιρετική.
Δύο καθαρές θέσεις υπάρχουν. Είτε θεωρείς ότι τα ονόματα των γονέων πρέπει να αναγράφονται είτε θεωρείς ότι δεν πρέπει. Το «όποιος θέλει» δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά απλώς σε γλιτώνει από την υποχρέωση να εξηγήσεις ξεκάθαρα τη θέση σου στον ψηφοφόρο. Λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο δεν γίνεται. Μπορεί να είναι λάθος να αναγράφονται, μπορεί να είναι και σωστό. Αυτό είναι προς συζήτηση με βάση τα επιχειρήματα που έχει ο καθένας. Όμως, μισή τοποθέτηση για ένα ολόκληρο ζήτημα δεν είναι θέση. Και αυτό δεν τιμά κανένα κόμμα που ισχυρίζεται πως έχει την τόλμη ώστε με τις πολιτικές του να αλλάξει την Κύπρο.
Ζακ.
