Μας πούλησαν τη μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως το μεγάλο βήμα για ισχυρούς και οικονομικά βιώσιμους δήμους. Τελικά, τους έκαναν μεγαλύτερους και έγιναν μεγαλύτεροι και οι λογαριασμοί.
Πριν από τη μεταρρύθμιση, η κρατική χορηγία αποτελούσε περίπου το 29% των εσόδων των δήμων. Τώρα έφτασε στο 38%, ενώ σε ορισμένους δήμους ξεπερνά ακόμη και το 60%. Και επειδή η «αυτονομία» κοστίζει, αυξήθηκαν παράλληλα και τα δημοτικά τέλη.
Οι δήμοι εισπράττουν περισσότερα από τους δημότες, ζητούν περισσότερα από τον κρατικό προϋπολογισμό και εξακολουθούν να παρουσιάζονται ως θύματα οικονομικής ασφυξίας. Δηλαδή, ο πολίτης πληρώνει από τη μία τσέπη ως δημότης και από την άλλη ως φορολογούμενος, για να συντηρεί ένα σύστημα που βαφτίστηκε «μεταρρύθμιση» επειδή άλλαξαν οι πινακίδες και πολλαπλασιάστηκαν οι καρέκλες.
Με απλά λόγια, ο δημότης πληρώνει περισσότερα στον δήμο και ο φορολογούμενος περισσότερα στο κράτος, για να χρηματοδοτούν και οι δύο μια μεταρρύθμιση που υποτίθεται ότι θα κόστιζε λιγότερα.
Κατά τα άλλα, μας έλεγαν ότι οι συνενώσεις θα έφερναν οικονομίες κλίμακας. Προς το παρόν, το μόνο που απέκτησε κλίμακα είναι τα έξοδα και η εξάρτηση από το κράτος.
Ζακ.
