Δεκαέξι χρόνια από τον γάμο του Τραϊανού Δέλλα με τη Γωγώ Μαστροκώστα συμπληρώνονται σήμερα, μία ημέρα μετά την κηδεία του πρώην μοντέλου και γυμνάστριας, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών.
Ο προπονητής προχώρησε την Πέμπτη 28 Μαΐου σε μία συγκινητική ανάρτηση στα social media, δημοσιεύοντας ένα βίντεο από τις προετοιμασίες και την ημέρα του γάμου τους. Όπως περιέγραψε, θυμάται εκείνη την ημέρα ως την καλύτερη της ζωής του, τονίζοντας ότι λίγο πριν από την 16η επέτειό τους, έζησε τραγικές στιγμές στο τελευταίο αντίο στη Γωγώ Μαστροκώστα.
Όπως έγραψε ο Τραϊανός Δέλλας στη λεζάντα της δημοσίευσής του στο Instagram: «Σήμερα πριν 16 χρόνια μας ένωσε ο θεός με τα δεσμά του γάμου, χτες αυτά τα δεσμά κόπηκαν πάλι από αυτόν. Εγώ θα είμαι πάντα δεμένος μαζί σου, μα τα δικά σου δεσμά έγιναν φτερά για πετάξεις ψηλά. Εκείνη η μέρα ήταν η καλύτερη της ζωής μου και χτες η χειρότερη, τέτοιο σενάριο ούτε σε ταινία, αλλά έτσι το ήθελε ο σεναριογράφος μας. Θα σε θρηνώ πάντα και θα μας γιορτάζω κάθε τέτοια μέρα. Χρόνια μας πολλά αγάπη μου. Και όπως έλεγες πάντα μία φορά όμορφη, πάντα όμορφη, και έτσι ήσουν τότε, και έτσι θα είσαι για πάντα».
Δείτε το βίντεο
Η πρώην γυμνάστριαπέθανε από καρκίνο τα ξημερώματα της Δευτέρας στον «Ευαγγελισμό» έπειτα από δύο εβδομάδες νοσηλείας. Η δυσάρεστη είδηση γνωστοποιήθηκε μέσω μίας συγκινητικής ανάρτησης που έκανε η κόρη της, Βικτώρια στα social media. Την Τρίτη τελέστηκε στο Ελληνικό η εξόδιος ακολουθία για τη Γωγώ Μαστροκώστα, ενώ στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η ταφή στον τόπο καταγωγής της, στο Μεσολόγγι.
Ιδιαίτερα φορτισμένο ήταν το κλίμα κατά τη διάρκεια του τελευταίου αντίου, με τον επικήδειο λόγο του Τραϊανού Δέλλα να προκαλεί βαθιά συγκίνηση, καθώς αποχαιρέτισε τη σύζυγό του με λόγια αγάπης, αποκαλώντας τη μεταξύ άλλων «άγγελέ μου» και «μαχήτρια».
Ο Τραϊανός Δέλλας εκφώνησε πρώτος τον επικήδειο λόγο, αναφερόμενος με έντονη συγκίνηση στη δοκιμασία της συζύγου του και στη σχέση τους: «Άγγελέ μου, αγάπη μου, έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού, ο φύλακας άγγελός μου έκανες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια όταν έμεινα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για τη εντατική λύθηκαν όλα ξαφνικά προς το μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου. Με τη δική σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει, πόσο επιμονή για να τα ξεπέρασες. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου έριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορώ να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες».
Και συνέχισε: «Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου. Γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έφερε στον κόσμο το δικό μας μωρό. Τη Βικτώρια. Και έτσι είχα δύο μωρά, όπως έχω. Είχε τη δική του φροντίδα. Αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για εσάς. Και ευτυχώς είναι αστείρευτο. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως την φανταζόμουν. Παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Είμαστε μαζί. Κρατώντας ο ένας τον άλλο. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Ούτε στιγμή. Πάντα είσαι στο μυαλό μου και πάντα είναι προτεραιότητά μου. Γιατί είσαι το μωρό μου. Σε κάθε Τράι που φώναζες ήμουν εκεί. Μαζί σου. Έζησα τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές. Αλλά και αυτές ακόμα ήταν μαζί σου, με ένα χαμόγελο που όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις. Αλλά και οι πολύ δύσκολες μαθήματα».
Κλείνοντας ο Τραϊανός Δέλλας σημείωσε: «Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που έχεις μέσα σου. Τα σ’ αγαπώ που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για εσένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτά που μου έδωσες. Και η ευγνωμοσύνη μου στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά μεγάλη. Άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο. Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα, μην φοβάσαι, θα πάρω μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια. Και βγήκαμε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σε ωκεανό. Αλλά και πάλι σου είπα, μην φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα και το έκανες. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο σε έχασα από δίπλα μου. Ξεκουράσου αγάπη μου γιατί κουράσεις πάρα πολύ. Και πέτα, πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια, μακριά από κάθε φθόνο, μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά όπου και να είσαι να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει. Και ένα κομμάτι θέλω να πω, που αφιερώναμε ένας τον άλλον. Αν ήξερα που πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να μπλέξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη. Να ήσουν σίγουρη ότι πάλι, πάλι, πάλι σε σένα θα ερχόμουν, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα. Από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουνα, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ. Για να είστε εδώ όλοι κάτι σας έχει δώσει. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια αγκαλιά. Μια στιγμή. Κρατήστε τις αυτές τις στιγμές. Να αγαπιέστε επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο, να αγκαλιαστούμε περισσότερο, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαμε. Αυτό θα ήθελα να είναι ένα μήνυμα. Ήταν μια μαχήτριά, δεν λύγισε ποτέ. Και αισθάνομαι τόσο μικρός μπροστά της, σε αυτό που μας έχει μάθει, έχει μάθει την κόρη μας».
