Δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με το ποδόσφαιρο, αλλά τον Πεπ Γκουαρδιόλα τον ξέρω.
Και δεν τον έχω σε μεγάλη εκτίμηση, χρόνια τώρα, όταν πρωτοστατούσε από την Ισπανία αλλά και την Αγγλία για την ανεξαρτησία της Καταλονίας.
Ούτε με τους Καταλανούς έχω κάτι, απλά με φόβιζε τότε όπως και τώρα το άγνωστο, η αλλαγή ακόμα και η πιθανή διάλυση της ΕΕ. Γενικότερα έχω μια αποστροφή στις αποσχιστικές δυνάμεις και παρατάξεις, καθότι πιστεύω πως όλοι λίγο πολύ είμαστε οι ίδιοι και πως ενωμένοι είμαστε και πιο δυνατοί. Τα όσα όμως είπε τις προάλλες από την Ελλάδα ο Ισπανός προπονητής της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Σίτι με προβλημάτισαν.
Στην αρχή, όπως φαντάζομαι πολλοί άλλοι, τα διάβασα με κριτική διάθεση, επειδή τα είπε ο Γκουαρδιόλα που το παίζει ιδεολόγος και αριστερός με τα εκατομμύρια του, αλλά αργότερα τα όσα είπε για την πείνα και τη χοληστερίνη στριφογύριζαν στο νου μου συνεχώς. Και σκέφτηκα πως είχε ακόμα παραπάνω δίκαιο όταν είπε πως τα διάφορα προβλήματα τα δημιουργούν οι ανισότητες και πως ο μισός πλανήτης υποφέρει από την πείνα, τη στιγμή που ο άλλος μισός πεθαίνει λόγω ανεβασμένης χοληστερίνης.
Στις ανισότητες έριξε δε και την οπαδική βία με αφορμή και τον άδικο χαμό του Μιχάλη της ΑΕΚ, αλλά και τον ρατσισμό γενικότερα. Γιατί, όπως υποστήριξε, η διαφορά του πλούσιου με τον φτωχό είναι πολύ μεγάλη και γιατί δεν υπάρχει πλέον η μεσαία τάξη για να ισορροπήσει την κατάσταση.
Των μάλλον υπερβολικών δηλώσεων του Ισπανού προπονητή προηγήθηκε στη δική μας επικαιρότητα η ανακοίνωση των στοιχείων για την πορεία του ΑΕΠ το δεύτερο τρίμηνο με την ανάπτυξη της οικονομίας να καταγράφει επιβράδυνση, καθώς το ΑΕΠ μειώθηκε ελαφρώς σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο. Ως αποτέλεσμα, υπήρξαν πολλές παρεμβάσεις και διαπιστώσεις για την οικονομία, το δεύτερο μετά το Κυπριακό εθνικό μας θέμα.
Για το πού πάμε, για την ανάγκη λήψης μέτρων κ.α. με τους πολίτες ενδεχομένως να μην πήραν μυρωδιά στις διακοπές τους τις ανησυχίες όλων σχεδόν των οικονομικών επιτελείων των κομμάτων, αλλά και πρώην αξιωματούχων.
Όχι γιατί δεν ενδιαφέρονται για την οικονομία, αλλά προφανώς γιατί τις λίγες πλέον μέρες που δικαιούνται ξεκούραση δεν θέλουν προφανώς να τις διακόψουν και χαλάσουν από τις ειδήσεις που συνήθως δεν είναι ευχάριστες.
Ασχέτως αν τα όσα συζητούνται ή θα συζητηθούν θα τους επηρεάσουν και ενδεχομένως να σμικρύνουν κι άλλο τις επόμενες διακοπές τους. Αυτό φυσικά θα εξαρτηθεί από το ποια μέτρα θα αποφασιστούν για επιτάχυνση της ανάπτυξης ή ποια μέτρα που ήδη συζητούνταν για ανακούφιση των εργαζομένων, αλλά και των συνταξιούχων θα προχωρήσουν τελικά.
Ήδη οι φωνές για περιστολή δαπανών και η κριτική για τα λίγα που έκανε η κυβέρνηση, όπως η αύξηση της ΑΤΑ εντείνονται, δυσχεραίνοντας μάλλον τις όποιες αποφάσεις θα ανακούφιζαν τους πολίτες και τους εργαζομένους από τα υψηλά επιτόκια και την ακρίβεια που συνεχίζεται ακάθεκτη παρά τη μείωση του πληθωρισμού.
Στο πλαίσιο αυτό τόσο τα στοχευμένα μέτρα για παρεμβάσεις στην αναλογιστική μείωση του 12% για όσους συνταξιοδοτούνται πρόωρα όσο και ο διάλογος που αναμένεται να αρχίσει για αναθεώρηση του εθνικού κατώτατου μισθού τίθενται προφανώς κάτω από άλλο φακό.
Εν ολίγοις θα φανεί προσεχώς και πόσο ανθρωποκεντρική είναι η κυβέρνηση, αλλά και κατά πόσο οι ανισότητες -που σωστά ο Γκουαρδιόλα κακίζει και χαρακτηρίζει ως πηγή προβλημάτων- θα συνεχιστούν.
