Στον ενεργειακό πεδίο της μάχης , οι παλιές έχθρες πάνε περίπατο. Εκεί που πυρηνικοί και ορυκτά καύσιμα ήταν στα μαχαίρια για το ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας, τώρα βρίσκουν κοινό έδαφος, κοινό εχθρό τις ΑΠΕ. Γιατί, όπως φαίνεται, ο πραγματικός αντίπαλος δεν είναι πια ο ένας τον άλλο, αλλά οι ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά.
Το παράδειγμα του Indian River στο Ντέλαγουερ είναι χαρακτηριστικό. Ένα εργοστάσιο-σύμβολο του άνθρακα, που επί δεκαετίες φόρτωνε καρκίνους και ρύπανση στις γύρω κοινότητες, βρέθηκε έτοιμο να δώσει τη σκυτάλη στην υπεράκτια αιολική ενέργεια. Και κάπου εκεί άρχισαν τα όργανα. Think tanks με «πράσινα» ονόματα, αγωγές, τοπικές αντιδράσεις και ξαφνικά μια νέα ιδέα στο τραπέζι: όχι ανεμογεννήτριες, αλλά… μικροί πυρηνικοί αντιδραστήρες.
Η σύμπραξη είναι απλή: τα ορυκτά καύσιμα προσφέρουν πολιτική επιρροή και δίκτυα, η πυρηνική βιομηχανία υπόσχεται «σταθερότητα» και «ενεργειακή ασφάλεια». Το αφήγημα τεριάζει με τη νέα ομοσπονδιακή γραμμή στις ΗΠΑ, όπου ο άνθρακας επιστρέφει ως λύση ανάγκης.
Στο μεταξύ, οι ΑΠΕ, φθηνότερες από ποτέ, σκοντάφτουν σε διατάγματα, επανεξετάσεις και νομικά τρικ. Ο ενεργειακός χάρτης ξανασχεδιάζεται και, όπως πάντα, το παιχνίδι δεν παίζεται μόνο με κιλοβατώρες, αλλά με συμμαχίες. Και αυτές, καμιά φορά, είναι πιο «ραδιενεργές» απ’ όσο δείχνουν. ΠΡΟΚΕ
