>>Για πρώτη φορά ύστερα από πολύ καιρό ανέκτησα την χαμένη μου αισιοδοξία και μου δημιουργήθηκε η κραταιά πεποίθηση ότι η Κύπρος και ο λαός της, πέραν των δυσοίωνων προοπτικών, θα επιβιώσουν για πολλά χρόνια ακόμα.
Στηρίζω τις πιο πάνω προβλέψεις (και ελπίζω να είναι περισσότερο αποτελεσματικές από τις προβλέψεις της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας) στο γεγονός ότι επιβιώσαμε δέκα χρόνων και 100 ημερών διακυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη. Εκτός κι αν υπάρχει Κύπριος, ο οποίος θεωρεί πως άλλαξε η κυβέρνηση και ο Πρόεδρος. Στην καλύτερη περίπτωση έχουμε τον συνεχιστή του Νίκου Αναστασιάδη, ο οποίος άνοιξε ήδη πολιτικό γραφείο στη Λευκωσία, και προσωπικά διαφωνώ ότι το έκανε για να γλυτώσει τη μουρμούρα της τέως πρώτης κυρίας. Ολόκληρη Λεμεσός δεν τον χωρούσε; Μια σιηπεθκιά απόσταση είναι. Ή μήπως δεν θυμόμαστε τον καιρό της πανδημίας που πεταγόταν μέχρι τη Λεμεσό στο πρώην δικηγορικό και επέστρεφε.
Μεταξύ μας, διευθυντές θεάτρων της πρωτεύουσας ζήτησαν από τη κυβέρνηση να καταθέσει νομοσχέδιο με βάση το οποίο να απαγορεύεται η παράδοση μαθημάτων υποκριτικής από άτομα τα οποία δεν δραστηριοποιούνται γενικότερα στο χώρο του θεάματος. Πάντως, το γεγονός ότι τη πολιτικό γραφείο άνοιξε μετά τον απολογισμό του Προέδρου για τις 100 μέρες διακυβέρνησης συνέτεινε το να δοθεί χρόνος στους πολίτες να ξεπεράσουν το σοκ της επανεμφάνισης του τέως Προέδρου.
Όπως και να έχουν τα πράγματα, ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης πέτυχε τον στόχο του, αν ληφθεί υπόψιν, πως σε δημοσκόπηση που ακολούθησε τον μονόλογο του, τα μηνύματα ήταν άκρως ενθαρρυντικά αν ληφθεί υπόψιν πως μόλις 8 στους δέκα ερωτηθέντες κοιμήθηκαν κατά τη διάρκεια της ακατάσχετης φλυαρίας του.
>>>>>>>>
>>Η ημέρα που επελέγη για τον απολογισμό δεν ήταν τυχαία, αν ληφθεί υπόψιν πως επρόκειτο για την μεγαλύτερη μέρα του χρόνου (21 Ιουνίου) αν και ο Πρόεδρος απέδειξε πως κάνει μεσάνυχτα. Και τον ρωτάνε την επομένη για την κριτική που άσκησαν τα κόμματα μετά την παρουσίαση του έργου (;) της κυβέρνησης για τις πρώτες 100 μέρες και απαντά «όλα καλά, συνεχίζουμε». Βεβαίως να διευκρινίσουμε ότι κριτική δέχθηκε από τα δύο (προς το παρόν) μεγαλύτερα κόμματα και όχι από τα κόμματα του αχταρμά.
Αν θέλαμε να αποτυπώσουμε τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, θα λέγαμε πως αποδίδεται καλύτερα με τη φράση «καμήλα κλάνει στο Πεντάκωμο» διότι το «που σου νέφκω που πάεις», έχει προ καιρού ξεπεραστεί.
Όμως, το κορυφαίο που είπε, ήταν: «Δεν με ενοχλεί καθόλου η κριτική, γιατί προηγουμένως ήμουν κυβερνητικός εκπρόσωπος και έζησα μέσα σε αυτή την κριτική, και κατ’ επέκταση κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, (για να χαλαρώσουμε και λίγο το κλίμα), έχω αναπτύξει τέτοιου είδους «αντισώματα», τα οποία με βοηθούν να αντιμετωπίζω τέτοιου είδους κριτική, γι’ αυτό δεν με ενοχλεί σε καμία περίπτωση η κριτική».
Με άλλα λόγια, ούτε κατά διάνοια τον ενοχλεί η κριτική, αν και η γιαγιά μου σε περιπτώσεις που κάποιος ενοχλείτο πολύ όταν τον επέκρινες για κάτι, έλεγε «αν ππέσεις που τα μούτρα του, εν να σκοτωθείς».
Να τον προτείνουμε, όμως, για τα ρεκόρ Γκίνες, για το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος που ανέπτυξε τα αντισώματα. Να τον εγγράψουμε και στο ΓεΣΥ προτού κάποιοι ύποπτα κινούμενοι υποστηριχτές του διαλύσουν το σύστημα και αφήσουν τον κοσμάκη στο έλεος του Μόρφου.
Προσερχόμενος στο Δημοτικό θέατρο Λευκωσίας (δηλαδή στο στοιχείο του) κλήθηκε να σχολιάσει την αρνητική αντίδραση στην παρουσίαση των 100 ημερών, διερωτήθηκε: «Περιμένατε τίποτε άλλο;». Πρόσθεσε δε, ευφυώς: «Γιατί εγώ δεν περίμενα. Άρα όλα καλά, συνεχίζουμε».
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων διευκρινίζεται, πως όταν έγινε αναφορά στο θέατρο είπαμε ότι ο Πρόεδρος βρισκόταν στο στοιχείο του, δεν υπονοείτο με οποιοδήποτε τρόπο πως είναι ηθοποιός ή ότι προσποιείται ή υποκρίνεται. Διότι, όταν είσαι γεννημένος ηθοποιός είσαι ο εαυτός σου δεν παίζεις τον ρόλο σου. Να παίξει στο έργο «Ζητείται ψεύτης» και να κάνει τον Ντίνο Ηλιόπουλο να μοιάζει με κομπάρσος.
Όμως, να ερμηνεύσουμε το «συνεχίζουμε που είπε και να παρατηρήσουμε, πως για να συνεχίσεις, πρέπει να έχεις ήδη ξεκινήσει κάτι να έκανες κάποια βήματα και να συνεχίσεις. Ή να μην έχεις κάνει τίποτε και να ξεκινάς τώρα, που μάλλον αυτό συμβαίνει. Βεβαίως, υπάρχει και η άλλη εκδοχή, σύμφωνα με την οποίας επεχείρησες να κάνεις κάτι και γλίστρησες κατ’ επανάληψη με αποτέλεσμα να κάνει βήματα προς τα οπίσω.
>>>>>>>>
>>Πάντως, ο Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης, ο οποίος μπήκε στο πετσί του ρόλου (εννοώ του κυβερνητικού εκπροσώπου, μην νομίσει κανείς ότι εννοούμε ότι μας κυβερνά θίασος και όχι κυβέρνηση) δήλωσε, πως «η κριτική είναι καλοδεχούμενη». Για να ακριβολογούμε, ανέφερε ότι «η κριτική είναι θεμιτή και καλοδεχούμενη ιδιαίτερα όταν είναι εποικοδομητική». Δηλαδή τι ήθελε να πει ο ποιητής; Ότι η κριτική των δύο κομμάτων δεν ήταν θεμιτή; Για να μην ερμηνεύουμε το τι ήθελε να πει (παρ’ όλον που όλοι στην κυβέρνηση είναι πολύ «ξεκάθαροι και συγκεκριμένοι», αφήνουμε τον ίδιο τον κ. Λετυμπιώτη να μας πει τι εννοούσε, με την επόμενη ατάκα του: «Η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κινηθεί στη λογική της αντιπαράθεσης». Και στη συνέχεια, μας εξήγησε πως «ήταν μια πρώτη αποτίμηση της σκληρής δουλειάς που έγινε αλλά και η αρχή μιας μεγάλης προσπάθειας. Όλοι κρινόμαστε». Έχετε αντιληφθεί; Θεωρούν ότι δούλεψαν και μάλιστα σκληρά, όταν τον μόνο που δούλεψαν ήταν τους πολίτες.
Βεβαίως κρίνεστε. Και βαθμολογείστε με 10 (τα 100). Μα με πόσα περιμένατε να σας βαθμολογήσουμε όταν δεν κάνατε αναφορές στα επιτεύγματα στο επίπεδο του πολιτισμού (και του αθλητισμού. Ούτε καν μια αναφορά στο πιάνο που έπαιξε ο υφυπουργός Πολιτισμού Μιχάλης Χατζηγιάννης τη νύχτα των γενεθλίων του Νικόλα. Αλλά η στάση αυτή αποτελεί, εν μέρει, και αχαριστία. Διότι όταν ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ήταν στις δόξες του στην Αθήνα, ο Πρόεδρος δεν κατέβαινε από την πίστα κερδίζοντας αίγλη από τον νυν υφυπουργό. Και τώρα συμπεριφέρεται στο πλαίσιο της λογικής «ουκ οίδα τον άνθρωπο». Και ετοιμάζεται να τον καρατομήσει στον πρώτο ανασχηματισμό. Και θα θυσιαστεί όπως η Ιφιγένεια και ελπίζω να μη έχουμε δεύτερο Τρωϊκό πόλεμο διότι ο Μιχάλης Χατζηγιάννης είναι πολεμοχαρής και σκληρός, παρ’ όλον ότι κάποιοι ισχυρίζονται πως στο παζάρι κυκλοφορούν χαλβάδες πιο σκληροί από τον υφυπουργό. Πρόεδρε, μην μασάς. Συνέχισε όπως πας, κι όπου κοπεί ας μείνει.
