Η δολοφονία κυρίως αμάχων δεν αποτελεί τη λύση κατά τη διάρκεια ένοπλων συγκρούσεων και είναι καταδικαστέα.
Αυτό βεβαίως δεν ισχύει μόνο για τη Χαμάς αλλά και για τον Ισραήλ ο οποίος στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών σκότωσε χιλιάδες αμάχους. Από παιδιά μέχρι και ηλικιωμένους και από κοριτσάκια μέχρι και γυναίκες.
Πολλές χιλιάδες άλλοι πολίτες, κακοποιήθηκαν βάναυσα. Θυμάμαι μια χαρακτηριστική περίπτωση που στρατιώτες έσπασαν τα οστά των άκρων Παλαιστινίου με τις πέτρες. Η βία φέρνει βία και αν στις πράξεις εκδίκησης και αντεκδίκησης (οφθαλμόν αντί οφθαλμού) προστεθούν και σκοπιμότητες τρίτων παικτών, τότε το πρόβλημα διογκώνεται και τη νύφη πληρώνουν συνήθως οι άμαχοι και γενικά οι πιο αδύνατοι.
Βεβαίως, όταν κάθεσαι στην πολυθρόνα και μιλάς εκ του ασφαλούς μπορεί να κάνεις κηρύγματα αλλά όσοι είναι εμπλεκόμενοι στο φαύλο κύκλο που δημιουργήθηκε, δρουν με βάση τη δική τους εμπειρία και τρόπο σκέψης, που πολλές φορές διαφέρει από τις δικές μας (ίσως και νερόβραστες) προσεγγίσεις. Όποια και αν είναι τα ελατήρια της κάθε πλευράς, δεδομένο είναι ότι αν ο Ισραήλ δεν τα βρει με τους Παλαιστίνιους το αίμα θα ρέει και από τις δύο πλευρές και η μία καταστροφή θα διαδέχεται την άλλη.
Β.
