Η μισή μας καρδιά βρίσκεται στην Περσία. Στους δρόμους της Τεχεράνης, στο Ταμπρίζ, στην Ισφαχάν, στη Μασχάντ, στη Σιράζ, στην Κερμανσάχ του ανατολικού Κουρδιστάν. Εκεί δοκιμάζεται το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων, όχι από τις απειλές του Τραμπ, τις παρεμβάσεις ή τον Ρέζα Παχλαβί, αλλά από έναν λαό που ακυρώνει στην πράξη την περιβόητη αστυνομία ηθών. Ως συνέχεια του κινήματος «Γυναίκα, Ζωή Ελευθερία» του 2022 (κουρδικά: Jin, Jîyan, Azadî), η παρούσα κοινωνική έκρηξη είναι φυσική εξέλιξη για μια κοινωνία που δεν θα επιστρέψει στις εποχές της επιβολής της χιτζάμπ και στη θεοκρατία.
Και ασφαλώς, όσα συμβαίνουν εκεί, δεν καθορίζονται ούτε από τη CIA και τη Μοσάντ ούτε από τον Τραμπ και τον Παχλαβί. Καθορίζονται από έναν εξεγερμένο λαό που πια δεν έχει τίποτα να χάσει εκτός από τις αλυσίδες του. Έναν λαό που προτάσσει τη λευτεριά του και την πτώση ενός καθεστώτος που απαντά με καταστολή, φυλακίσεις και δολοφονίες. Έναν λαό που ζητά να αντιμετωπιστεί ως εξεγερμένος και να ακουστεί, παρόλο που πολλοί δυσκολεύονται να μιλήσουν εναντίον του Χαμενεΐ και του μεσαιωνικού καθεστώτος του. Έναν λαό, ο οποίος ζητά καθαρή τοποθέτηση και στέλνει μήνυμα σαφές στη διεθνή κοινότητα: Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.
ΑΛ.ΜΙΧ.
