#flashforward ΘΟΚ με την έξοχη «Λυσσασμένη Γάτα» σε σκηνοθεσία Πάρι Ερωτοκρίτου.
Ο Πάρις Ερωτοκρίτου μαζί με την καθ’ όλα εξαιρετική ομάδα του μέσα σε 3,5 ώρες βγάζουν την Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου ΘΟΚ από το πολυετές τέλμα της και μας παρουσιάζουν μια παράσταση του μεγέθους που αρμόζει σε κεντρική σκηνή κρατικού θεάτρου. Μια παράσταση σημερινή, διεθνών προδιαγραφών που έχει θέση σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Ταπεινή μου εισήγηση όπως οι διοικούντες τον οργανισμό ξεπεράσουν το μαράζι για την Επίδαυρο («…που φεύγει») και διοχετεύσουν μικρό μέρος του σχετικού προϋπολογισμού για να προσκαλέσουν στην Κύπρο ξένους δημοσιογράφους και programmers από μεγάλα διεθνή φεστιβάλ.
Παρότι μιλάμε για άλλα είδη θεάτρου και άλλες εποχές, νιώθω ότι η «Λυσσασμένη Γάτα» (2023) είναι διαβατήριο υψηλού καλλιτεχνικού ειδικού βάρους όπως οι «Ικέτιδες» του Νίκου Χαραλάμπους (1979) και η «Σαμία» του Εύη Γαβριηλίδη (1993). Με τη συγκεκριμένη παράσταση του Πάρι Ερωτοκρίτου η νέα γενιά του Κυπριακού θεάτρου, που αρθρώνει ουσιαστικό λόγο εδώ και μια δεκαετία (και βάλε) και που έχει δώσει δυνατά δείγματα γραφής στο ελεύθερο θέατρο, στέκεται για πρώτη φορά με σιγουριά στην Κεντρική Σκηνή και κλείνει το μάτι στον Εύη Γαβριηλίδη (το όνομα του οποίου φέρει η Κεντρική Σκηνή) και στους σπουδαίους ογκόλιθους του θεάτρου μας.
Το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς περιστρέφεται γύρω από μια οικογένεια στον Αμερικανικό Νότο. OΜπρικ (Γιώργος Κριθάρας) και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γκούπερ (Μάριος Μεττής), επισκέπτονται μαζί με τις οικογένειες τους την οικογενειακή φυτεία βαμβακιού στο ανατολικό Μισισιπή για να γιορτάσουν τα 65α γενέθλια του πλούσιου πατριάρχη Big Daddy (Χάρης Πισίας). Ο Big Daddy έχει εμφανίσει καρκίνο του παχέος εντέρου και η διαθήκη του πυροδοτεί την κρίση ανάμεσα στα δύο αδέλφια και τις συζύγους τους, Μάγκι (Μαρία Σκουλά) και Μέι (Μαρία Φιλίππου), αντίστοιχα. Η Μάγκι (η λυσσασμένη γάτα του τίτλου), αποφασισμένη και όμορφη, έχει δραπετεύσει από την παιδική ηλικία της φτώχειας για να παντρευτεί τον πλούσιο Μπρικ, ένα ώριμο ήρωα του ποδοσφαίρου και προσωποποίηση (ίσως) του ανάπηρου «American dream».
Οι θεατρόφιλοι της Κύπρου έχουν βιώσει σειρά παραστάσεων του Πάρι Ερωτοκρίτου τα τελευταία χρόνια κι έχουν εκτεθεί στο χείμαρρο των σκηνοθετικών του προτάσεων. Αυτή τη φορά οι προτάσεις του -και δεν είναι λίγες- έχουν οργανική σχέση με το κείμενο κι έχουν τοποθετηθεί με ακρίβεια στη ροή της παράστασης. Αρκετοί σκηνοθέτες, ξεκινώντας την προετοιμασία τους για κάθε νέα σκηνοθεσία, μελετούν το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο του έργου, αναλύουν το βίο του συγγραφέα αναζητώντας τις πηγές έμπνευσής του και διαβάζουν, διαβάζουν πολύ. Στη συνέχεια μοιράζονται με την δημιουργική τους ομάδα και το θίασο εκείνες τις λεπτομέρειες από την έρευνα τους που στηρίζουν την σκηνοθετική τους προσέγγιση. Το κοινό, αν είναι τυχερό, μπορεί να βρει τις αναφορές αυτές στο πρόγραμμα της παράστασης τις οποίες μπορεί να προλάβει ή να μην προλάβει να μελετήσει πριν ή μετά την παράσταση.
Ο Ερωτοκρίτου πολύ γενναιόδωρα μοιράζεται όλη του την έρευνα με το κοινό δίνοντας στους θεατές την ευκαιρία να απολαύσουν το κείμενο του Ουίλιαμς, στην εύστοχη ρέουσα μετάφραση του Νίκου Χατζόπουλου, μαζί με στοιχεία της έρευνας αυτής που ενέπνευσαν τον σκηνοθέτη. Μας δίνει πρόσβαση στο δαιδαλώδες μυαλό του χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του το σύγχρονο θέατρο: την κινηματογραφική τέχνη, άρτια ζωντανά και μη βίντεο (Σταύρος Χαραλάμπους), αποσπάσματα από την κινηματογραφική ταινία του 1958 (με τους ΕλίζαμπεθΤέιλορ και Πολ Νιούμαν στους ρόλους της Μάγκι και του Μπρικ), σκηνικές οδηγίες του συγγραφέα και στοιχεία από τη ζωή του, άψογες εικαστικά εικόνες και ηχοτοπία.
Η δημιουργική ομάδα της παράστασης -Έλενα Κοτασβήλι (σκηνικά), Shona Muir (κοστούμια), Χρίστος Γερολατσίτης (μουσική), Έλενα Αντωνίου (κινησιολογία) και Γιώργος Κουκουμάς (φωτισμοί) – μαζί με την ομάδα ηθοποιών δείχνουν να έχουν συμμετάσχει βαθιά στο κτίσιμο της παράστασης στην οποία όλοι φαίνονται βαθιά αφοσιωμένοι. Εξαιρετική δουλειά έγινε και στο casting από τον Ερωτοκρίτου, με τη Μαρία Σκουλά να βάζει πολύ ψηλά τον πήχη της υποκριτικής από τα πρώτα λεπτά της Α’ πράξης, τον Γιώργο Κριθάρα να επιμένει ψηλά μαζί με την Έρικα Μπεγέτη (Μητέρα) και τον Χάρη Πισία στην Β’ πράξη και όλο τον υπόλοιπο θίασο να συμπορεύεται ισότιμα.
Αφήνω τελευταίους τους αφανείς ήρωες που μου γέννησαν σε μεγάλο βαθμό την ανάγκη για το παρόν κείμενο. Αναφέρομαι στην τεχνική ομάδα του ΘΟΚ στα φώτα, στον ήχο, στα εργαστήρια ραπτικής και σκηνικών και στους επί σκηνής τεχνικούς. Πίστεψαν στο όραμα του Πάρι Ερωτοκρίτου και το στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις δείχνοντας ότι ο ΘΟΚ είναι έτοιμος για το αύριο, έτοιμος για τα μεγάλα, έτοιμος για την 2η πεντηκονταετία του.
Μπράβο σε όλους!
* Ο Γιώργος Γ. Παπαγεωργίου είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Λευκωσίας και Γενικός Διευθυντής του Nicosia For Art, πρώην Διευθυντής του ΘΟΚ και τέως Γενικός Διευθυντής του Θεάτρου Ριάλτο
