Εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου του Χρίστου Ζάνου «Χαρούλα» διοργανώνουν τη Δευτέρα 24 Απριλίου οι εκδόσεις Αλμύρα και η Κίνηση Πολιτισμού.
Το βιβλίο περιλαμβάνει το ομώνυμο θεατρικό έργο, που είχε ανέβει το 2012 από την ΕΘΑΛ σε σκηνοθεσία Άδωνη Φλωρίδη.
Η παρουσίαση θα φιλοξενηθεί στην Πάνω Σκηνή του Σατιρικού Θεάτρου στην Αγλαντζιά. Για το έργο του Χρίστου Ζάνου θα μιλήσει ο ποιητής Γιώργος Μολέσκης, ενώ ο θεατρικός συγγραφέας Γιώργος Νεοφύτου ανακρίνει τον Χρίστο Ζάνο ως για το βιβλίο Χαρούλα αλλά και ως άνθρωπο.
- Λευκωσία, Πάνω Σκηνή Σατιρικού Θεάτρου, Δευτέρα 24 Απριλίου, 7.30μ.μ. 99658683
Η Χαρούλα, ένα δεκαπεντάχρονο εγκλωβισμένο κορίτσι μαζί με την αδερφή της, παίρνουν τον δρόμο για την νότια πλευρά του νησιού για ένα καλύτερο μέλλον. Σκηνές και εικόνες που μέχρι τον Απρίλιο του 2003 ήταν η καθημερινότητα των Κυπρίων, διαδραματίζονται ελεύθερα χωρίς φιλτραρισμένες παρωπίδες εθνικής περηφάνιας, λες κι είναι βαλμένες από τον συγγραφέα σε περίοπτη θέση με σκοπό την υπενθύμιση του κυπριακού δράματος, της μόνιμης κατάστασης κατάπαυσης του πυρός και των ατέρμονων συζητήσεων για επίλυση του κυπριακού προβλήματος.
Η Χαρούλα, πέρα από ένα έργο που εκτυλίσσεται με φόντο την διαιρεμένη πατρίδα και με αφορμή την κοινωνική ομάδα των εγκλωβισμένων της Κύπρου, αποτελεί συνάμα και ένα έργο με έντονους και σχεδόν ωμούς συμβολισμούς που διατρέχουν με ειλικρίνεια την σκληρή και άδικη κοινωνία. Μέσα από το δράμα της Χαρούλας εμφανίζονται οι τάσεις της σήψης, της διαφθοράς, των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, της φυλετικής βίας και άλλων κοινωνικών προβλημάτων που διαχρονικά οδηγούν το κυπριακό κράτος και κατ’ επέκταση την κυπριακή κοινωνία σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Ο συγγραφέας για το έργο
Κύπρος, δεκαετία του 1980. Οι όποιες αναφορές σε άτομα, περιοχές, οδούς, χωριά της Κύπρου, στρατιωτικά φυλάκια, κυβερνητικά ή άλλα κτήρια, είναι εντελώς συμπτωματικές. Τα διαδραματιζόμενα στο έργο είναι επινόηση μιας εφιαλτικής φαντασίας σε αντιπαραβολή με την πραγματικότητα. Τη δική μας πραγματικότητα. Την κυπριακή.
Προσπάθησα να αφηγηθώ την θλιβερή ιστορία μιας εγκλωβισμένης 16χρονης μαθήτριας, της Χαρούλας,, που αφήνει το χωριό και τους δικούς της για να φοιτήσει –μόνη- σε γυμνάσιο της κυπριακής πρωτεύουσας, όπου της προσφέρεται φιλοξενία σε εκκλησιαστικό οικοτροφείο.
Η ερωτική περιπέτεια της έφηβης μαθήτριας μ’ ένα νεαρό έποικο από τα Άδανα, που εγκαταστάθηκε με τους δικούς του στο χωριό της, δίνει την αφορμή να παρακολουθήσουμε στις ελεύθερες περιοχές ένα δράμα με βασικούς πρωταγωνιστές από τη μια την ανυπεράσπιστη «αμαρτωλή» Χαρούλα και από την άλλη τον σύγχρονο –δημιούργημα της μετά το 1974 εποχής – Κύπριο. Αυτό το εκπληκτικό ανθρωπολογικό και κοινωνικό φαινόμενο… Ήρωες με στρεβλωμένα, παραμορφωμένα και αποκρουστικά χαρακτηριστικά. Χωρίς συναισθήματα, χωρίς ψυχή.
Ενώ προχωρούσα, ολοένα και πιο συχνά και με ένταση, εμφανίζονταν στον ύπνο και στο ξύπνιο μου οι φοβερές φιγούρες του ζωγράφου Μαγκρίτ! Αναρωτιόμουν: αυτοί είμαστε; Όταν έφτασα στο τέλος, ανακάλυψα ότι είχα περιγράψει ψυχρά και χωρίς έλεος τη ψυχογραφία της κοινωνικής μας πραγματικότητας. Τα πρόσωπα γνωστά και οικεία. Κατοικούν στη διπλανή πόρτα, στη γειτονιά μας. Βγάζουν τα σκυλάκια τους περίπατο κάθε απόγευμα. Φορώντας μάσκα με ανυποψίαστο, υποκριτικό χαμόγελο, μας χαιρετούν.
Το έργο αποπειράται να τραβήξει αυτή τη μάσκα και να αποκαλύψει τα αληθινά χαρακτηριστικά του προσώπου. Δεν ξέρω αν τα καταφέρνει. Τουλάχιστον στραπατσάρει τη μάσκα! Και την κάνει να είναι πιο κοντά στην αλήθεια…
