«Δεν θα μπορούσα ποτέ να σκεφτώ τη ζωή μου δίχως τα ποικιλόμορφα ερεθίσματα που μου χαρίζουν τα ταξίδια. Σε κάποια μέρη του κόσμου όλα είναι τόσο αλλιώτικα – οι μυρουδιές, τα χρώματα, οι άνθρωποι, η φύση- που το πρωτόγνωρο ξυπνά με ένα μαγικό τρόπο τη νιότη στην ψυχή.»
Ο Σταμάτης Κραουνάκης γράφει στην αρχή της ποιητικής συλλογής σας «Ευλογημένα τα ταξίδια σου Μάριε. Αυτά που σε φόρτωσαν κυττάγματα για να ξέρεις και να μας μαθαίνεις πότε αγκαλιάζει η θάλασσα τη στεριά και πότε κάνουμε το Σταυρό μας για τη ζωή που τραγουδάει». Τα ταξίδια τι ρόλο έπαιξαν στη ζωή σας; Τα ταξίδια ήταν και είναι για μένα ο τόπος και ο χρόνος που η ψυχή ανασαίνει και ο εγκέφαλος μαθαίνει. Νιώθω πως δίχως αυτά θα ήμουν κάποιος άλλος. Δεν θα μπορούσα ποτέ να σκεφτώ τη ζωή μου δίχως τα ποικιλόμορφα ερεθίσματα που μου χαρίζουν τα ταξίδια. Σε κάποια μέρη του κόσμου όλα είναι τόσο αλλιώτικα – οι μυρουδιές, τα χρώματα, οι άνθρωποι, η φύση- που το πρωτόγνωρο ξυπνά με ένα μαγικό τρόπο τη νιότη στην ψυχή. Κάθεσαι σε μια γωνιά και παρακολουθείς τον κόσμο που περνά μπροστά σου προς κάθε κατεύθυνση και παρακολουθείς για δύο δευτερόλεπτα επιλεκτικά εκείνους που σου κάνουν κάποια εντύπωση- είτε γιατί περπατούν τόσο ιδιαίτερα, είτε γιατί η ματιά τους ξεχειλίζει ενέργεια, είτε πάλι γιατί απλά η ύπαρξή τους εκείνο το συγκεκριμένο δευτερόλεπτο ακούμπησε τη δικιά σου ύπαρξη- και ξέρεις πως τούτα τα άτομα δεν θα τα ξαναδείς ποτέ ξανά στη ζωή σου. Αυτό σε κάνει να νιώθεις λιγότερο «εσύ» και πιο πολύ «εμείς». Σου δίνει την αίσθηση του συνόλου σε όλους τους τομείς και σε αποδεσμεύει από τη μίζερη ασφάλεια της καθημερινότητάς σου.
Και στην ποίηση σας; Πώς λειτούργησαν τα ταξίδια; Είναι απλό. Τα ταξίδια φτιάχνουν εικόνες και ερεθίσματα για την ψυχή και όλα οδεύουν στο χαρτί ξεδιάντροπα.
Πώς αποφασίζετε τις μικρές ιστορίες που θα αφηγηθείτε κάθε φορά στα ποιήματά σας; Δεν αποφασίζω για ποιες στιγμές θα γράψω, δεν είναι μια συνειδητή επιλογή. Είναι πιο πολύ η αίσθηση. Αυτό που με ακούμπησε πιο πολύ και αναζητά να ξεπηδήσει στο χαρτί και να κοινοποιηθεί.
Έχετε καταλάβει τι είναι έμπνευση; Μ’ αρέσει αυτή η ερώτηση. Νομίζω πως ναι! Την έμπνευση τη βλέπεις και την καταλαβαίνεις όταν βλέπεις δημιουργίες άλλων. Όταν όμως εσύ δημιουργείς την έμπνευση δεν την καταλαβαίνεις. Τη στιγμή που δημιουργείς όλα γίνονται με τόση ειλικρίνεια, που το μόνο που μετρά είναι η σύνδεση με το μέσα σου. Εκείνη την ώρα είναι που ο δημιουργός φτάνει στο «καθ’ ομοίωσιν». Όταν η στιγμή της δημιουργίας τελειώσει τότε και ο ίδιος ο δημιουργός καταλαβαίνει πως ήταν έμπνευση, γιατί εκείνη η στιγμή, της συγκεκριμένης δημιουργίας δεν πρόκειται να επαναληφθεί ποτέ ξανά. Είναι μοναδική…
Απ’ τη νέα σας συλλογή ποιο στίχο αγαπάτε; Γενικά δεν ξεχωρίζω στίχους μου. Είναι όλοι τους παιδιά μου και σαν παιδιά μου τους αντιμετωπίζω, με τον ίδιο τρόπο και την ίδια αγάπη. Έχω κάποια ποιήματα όμως με τα οποία νιώθω μια αλλιώτικη σύνδεση, ίσως γιατί η στιγμή της δημιουργίας να ήταν πιο έντονη, η αλήθεια τους να ήταν πιο οδυνηρή. Σ’ αυτά ανήκουν η «Ανάσταση», το «Κρυφτό» και η «9η Συμφωνία».
Ποια βιβλία διαβάσατε το τελευταίο διάστημα και σας άρεσαν; Τα «Το Πνεύμα ως Πάθος» της Σούζαν Σόνταγκ και «Ποίηση 1963-2011» της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ. Φυσικά τρελαίνομαι πάντα για την ειλικρίνεια του Καζαντζάκη στην «Αναφορά στον Γκρέκο».
* Η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Μάριου Ταραμίδη «Νυχτερινοί Περίπατοι» θα γίνει στην Αίθουσα Καστελιώτισσα στη Λευκωσία στις 18/5, στις 20:00
.
