Την ευριπίδεια τραγωδία, Μήδεια, παρουσιάζει το ουγγρικό θεατρικό σχήμα Spectrum Theatre, που εδρεύει στην Τρανσυλβανία της Ρουμανίας στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος 2018. Προγραμματίζονται δύο παραστάσεις, μία στη Λευκωσία και μία στην Πάφο.
Η αριστουργηματική αυτή τραγωδία είναι μείγμα ηθικής ιδιαιτερότητας και ισχυρού πάθους. Πραγματεύεται την τελευταία πράξη της παθιασμένης σχέσης του Ιάσονα με τη Μήδεια, ο Ιάσονας αποφασίζει να εγκαταλείψει τη σύζυγό του για να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά Κρέοντα και η προδομένη Μήδεια τον εκδικείται με τον πιο σκληρό τρόπο: τη δολοφονία των παιδιών τους.
Σε ένα λιτό σκηνικό χώρο, η σκηνοθέτις Βιόλα Τoρόκ εστιάζει μέσω του λόγου, στον εσωτερικό κόσμο των δραματικών προσώπων, αναδεικνύοντας τον ψυχισμό του καθενός. Η χρήση μουσικής, βασισμένη σε παραδοσιακά ουγγρικά δημοτικά τραγούδια, έχει ως στόχο να τονίσει το «πάντρεμα» του παλιού με το σύγχρονο, τις διαχρονικές αξίες της ηθικής, της δικαιοσύνης και τον αγώνα της Μήδειας για εκδίκηση σε έναν κόσμο απατηλό, άδικο και σκληρό.
Η παράσταση παρουσιάζεται με αγγλικούς και ελληνικούς υπέρτιτλους. Πληροφορίες εισιτήρια: www.greekdramafest.com
* Δευτέρα 16 Ιουλίου, Αμφιθέατρο «το σκαλί» Αγλαντζιά, 8.45μ.μ. 70002414
* Τετάρτη 18 Ιουλίου, Αρχαίο Ωδείο Πάφου, 8.45μ.μ. 70002414
Συντελεστές
Μετάφραση: Σούζα Ρακόβσκι
Σκηνοθεσία: Βιόλα Τορόκ
Σκηνογραφία: Τίμεα Τακάτς
Μουσική: Λάζλο Κέλεμεν
Σχεδιασμός ήχου και φωτισμού: Ρόμπερτ Ίνκζε
Υπεύθυνη παραγωγής: Σούζα Μέντβε
Διανομή:
Έμοκε-Κατίνκα Μάρτον (Μήδεια), Άννα Σας (Τροφός), Αντράς Κόρπος (Ιάσων), Γκιόργκι Καρπ (Κρέων, βασιλιάς της Κορίνθου), Σάντορ Ταταΐ (Αιγέας, βασιλιάς της Αθήνας)
Η εκδοχή του Θεάτρου Σπέκτρουμ
Η εκδοχή του θεατρικού έργου που παρουσιάζει το Θέατρο Σπέκτρουμ, έχει ως επίκεντρο κυρίως τον εσωτερικό κόσμο του κάθε χαρακτήρα – την πανέμορφη ψυχή κάθε προσώπου που εμφανίζεται στη σκηνή. Για να τονίσουν αυτό το επίκεντρο, χρησιμοποίησαν ελάχιστη σκηνογραφία. Παράλληλα με αυτό το σκεπτικό η εκδοχή της Μήδειας σε σκηνοθεσία Βιόλα Τορόκ, είναι μοναδική λόγω των μουσικών τμημάτων που εισάγονται στο έργο.
Η ίδια η μουσική είναι ειδικά σχεδιασμένη και επιλεγμένη για το συγκεκριμένο δράμα, έχοντας ως αρχική έμπνευση παραδοσιακά ουγγρικά λαϊκά τραγούδια. Το σκεπτικό πίσω από τη μουσική που χρησιμοποιείται στο δράμα σχετίζεται με το «πάντρεμα» αληθινών αξιών με αξίες φαινομενικά παλιές – από τη μία οι (φαινομενικά) απαρχαιωμένες αξίες της Μήδειας κι από την άλλη η φαινομενικά παλιά και ξεχασμένη πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής της Τρανσυλβανίας.
«Η πολυσυζητημένη ιστορία της Μήδειας είναι η διαχρονική τραγωδία της γυναίκας, που δεν έχει άλλη επιλογή, από το να αγωνίζεται για δικαιοσύνη στον απατηλό, άδικο και σκληρό κόσμο. Η μοναξιά της Μήδειας ενισχύεται από την απομόνωσή της, την κατάστασή της ως ξένη και τον ξεριζωμό τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίσει κάποιος που φεύγει από την πατρίδα του» σημειώνει η σκηνοθέτις Βιόλα Τορόκ.
«Η ιστορία της Μήδειας είναι η τραγωδία της γυναίκας που αναλαμβάνει την ευθύνη στην ανατροφή των παιδιών της, η οποία – αφού έχει πληγωθεί κι απογοητευθεί πρώτα από το σύντροφό της, τον έρωτα της ζωής της – απογοητεύεται από τις κοσμικές αρχές και την αδιαφορία των ανθρώπων. Κάνει την συγκλονιστική επιλογή να αφαιρέσει τη ζωή των γιων της αντί να τους αφήσει στα χέρια του εχθρού, σε αυτόν τον κακοήθη και ψευδή κόσμο» προσθέτει.
Η Βόλια Τορόκ επισημαίνει ότι η Μήδεια είναι η τραγική ηρωίδα που εναντιώνεται όχι μόνο στις αρχές που προσπαθούν να τη σβήσουν, αλλά και στον ίδιο τον εαυτό μέσα της, στις δικές της αγωνίες και θυμούς, στα συναισθήματά της, στο πεπρωμένο της, στις θείες παρορμήσεις, προκειμένου να μπορέσει να καταλάβει καλύτερα γιατί η ζωή της έχει καταλήξει έτσι. «Αναζητεί δικαιοσύνη και ορκίζεται εκδίκηση, αλλά αναφερόμενη στον εαυτό της αναγνωρίζει κάποια θεϊκή έγκριση, ειδικά αφού μπορεί να θεωρήσει τη νέα αυτή ευκαιρία ως δώρο, ως την υπόσχεση ενός νέου ξεκινήματος στην Αθήνα» αναφέρει.
«Όπως οι αξίες της Μήδειας, η μουσική που χρησιμοποιείται στην παράσταση φαντάζει πολύ ‘παλαιομοδίτικη’ για τον μοδάτο σύγχρονο κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα» σημειώνει η ίδια. «Τα ερωτήματα που μπορεί να κατακλύσουν το μυαλό κάποιου γνωρίζοντας τη Μήδεια, μπορούν να καταλήξουν σε ένα ζύγισμα για την αλήθεια τέτοιων αξιών όπως η ηθική και η δικαιοσύνη – έννοιες που (δεν θα έπρεπε να) έχουν ημερομηνία λήξης».
Πηγή: philenews
