Γνωρίσαμε τις σκηνοθετικές ικανότητες της Ειρήνης Ανδρονίκου από τη συν-σκηνοθεσία της «Φρουτοπίας» του Ευγένιου Τριβιζά (μαζί με τον Μάριο Κακουλλή). Τη φορά αυτή καταπιάνεται με μια άλλη ξακουστή, αλλοπαρμένη και «αλλιώτικη» πολιτεία, σκηνοθετώντας την «Ντενεκεδούπολη» της Ευγενίας Φακίνου. Συναισθανόμενη, παράλληλα, στους ώμους της την ευθύνη της ένταξης της παραγωγής στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια.
Ακόμη μεγαλύτερο, για την ίδια, είναι το στοίχημα για το πώς θα επικοινωνήσει ένα παιδί με μια θεματολογία που αφορά ταξικά ζητήματα. Διότι η «Ντενεκεδούπολη» συνιστά ουσιαστικά πολιτικό θέατρο για παιδιά. Αποτελεί μια αλληγορία της χούντας στην Ελλάδα του 1967, γραμμένο ένα χρόνο μετά την πτώση της, με τη συγγραφέα να επιχειρεί να δώσει απάντηση στο επίμονο ερώτημα του μικρού παιδιού της «γιατί οι άνθρωποι πανηγυρίζουν στο Σύνταγμα».
Οι συζητήσεις της Ειρήνης Ανδρονίκου με την Ευγενία Φακίνου μεγέθυναν ακόμη περισσότερο το αίσθημα ευθύνης απέναντι στο εμβληματικό αυτό έργο. «Η καταπίεση του μεγάλου προς το μικρό αποτελεί το βασικό ζήτημα του έργου, αλλά και η συνειδητοποίηση πως αυτό που έχει πραγματικά σημασία για κάθε πολίτη, είναι η προάσπιση της ελευθερίας και αξιοπρέπειας, που επιτυγχάνεται μέσα από τη δική τους ενεργή παρέμβαση, αμφισβήτηση της εξουσίας, αντίληψη της αυτοδυναμίας και συνεργασίας, επιβάλλοντας την υποχρέωση του κράτους για κοινωνική δικαιοσύνη» σημειώνει η σκηνοθέτις.
Κατά την άποψή της, αυτό που καθιστά το έργο διαχρονικό είναι οι αντιθέσεις, οι ανισορροπίες και οι ανισότητες που υπάρχουν στις κοινωνικές και ανθρώπινες σχέσεις. Και πιστεύει ότι το στοιχείο που συγκινεί περισσότερο τα παιδιά στις θεατρικές παραστάσεις είναι το αίσθημα της αισιοδοξίας.
Το συγκεκριμένο έργο επικοινωνεί μέσω του «αντικειμενοθεάτρου» που έχει επινοήσει η συγγραφέας, θέλοντας να σηματοδοτήσει την αντικατάσταση των κούκλων- ηρώων από τα αντικείμενα- ήρωες. Αιτία της έμπνευσής της ήταν η τάση που δείχνουν τα παιδιά να προσωποποιούν τα πράγματα. «Το αντικειμενοθέατρο διαφέρει απ’ το κλασικό κουκλοθέατρο, όσον αφορά την μορφή των ηρώων αλλά και ως προς την θεματολογία του, αφού αντλεί θέματα παρμένα από τη σύγχρονη πραγματικότητα, δίνοντας στα παιδιά μια γεύση της σύγχρονης κοινωνίας με τα προβλήματα και τη σκληρότητά της» εξηγεί.
Η σκηνοθετική φόρμα της παράστασης ακολουθεί τη φιλοσοφία του «αντικειμενοθέατρου», όπου κυριαρχεί η μεταμόρφωση ενός αντικειμένου σ’ έναν υποκειμενοποιημένο χαρακτήρα, συνδυάζοντας ταυτόχρονα την ανθρώπινη παρουσία. Σύμφωνα με την Ειρήνη, «αυτή η επιλογή απαιτεί έναν πολυδιάστατο υποκριτικό κώδικα δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα θεατρική σύμβαση».
* Ντενεκεδούπολη, 25/9 Θέατρο Ριάλτο, 26/9 Δημοτικό Θέατρο Λάρνακας, 29 & 30/9 Νέα Σκηνή ΘΟΚ, 70002212
