Τα όνειρα λέει είναι η κορυφή ενός βουνού που για να φτάσει κανείς, πρέπει να ανεβαίνει σιγά-σιγά. Μεθοδικά, προσεκτικά και κοιτώντας μπροστά. Με μια ταινία-ντοκιμαντέρ για την Ολυμπία Δουκάκη, που μόλις ολοκλήρωσε, ο Kύπριος σκηνοθέτης και χορογράφος που ζει στη Νέα Υόρκη, βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά σ’ αυτήν.
Για πoιο λόγο ακολούθησες την Ολυμπία Δουκάκη; Πώς αποφάσισες να κάνεις μια ταινία αφιερωμένη αποκλειστικά σ’ αυτήν; Γνώρισα την Ολυμπία όταν συνεργαστήκαμε με την εταιρεία που διευθύνω, την Dead Famous Productions, για ένα σεμινάριο στην Κύπρο. Συμπαθήσαμε ο ένας τον άλλο και έτσι κρατήσαμε επαφή. Όσο πιο πολύ την έβλεπα, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα ότι είχα μπροστά μου έναν πάρα πολύ ξεχωριστό άνθρωπο. Εκτός από ταλαντούχα ηθοποιός, είναι πανέξυπνη, ψάχνεται συνεχώς, δουλεύει σκληρά, συμπεριφέρεται σε όλους με σεβασμό και ειλικρίνεια, έχει απίστευτο χιούμορ, αλλά πάνω απ’ όλα είναι ευάλωτη και δεν φοβάται να έρθει αντιμέτωπη με τα πιο σκοτεινά σημεία του εαυτού της. Αυτά είναι μερικά από τα πράγματα που είδα και θέλησα να γυρίσω την ταινία αυτή.
Τι θα ήθελες να δει ο κόσμος μέσα από την ταινία σου; Αυτό που επιδίωξα ήταν να γυρίσω μια ταινία 90-100 λεπτών που να μπορούσε ο κόσμος να δει την Ολυμπία όπως την είδα εγώ. Η Ολυμπία μοιάζει με ένα καλειδοσκόπιο και τις εκατοντάδες όμορφες πλευρές του. Αν ο κόσμος φύγει από το σινεμά ερωτευμένος με αυτή τη γυναίκα, τότε έκανα καλά τη δουλειά μου.
Σε τι φάση σε πετυχαίνω επαγγελματικά; Η ταινία-ντοκιμαντέρ για την Ολυμπία τελειώνει σε περίπου 2 μήνες, γι’ αυτό είμαστε στη φάση που κάνουμε αιτήσεις για την προβολή της σε φεστιβάλ. Ταυτόχρονα έχω ολοκληρώσει τα γυρίσματα του δεύτερου ντοκιμαντέρ μου, κάτω από τον τίτλο «Yankee Restraint». Θα ξεκινήσουμε μοντάζ σύντομα και ελπίζω ότι σε 18 μήνες να είναι και αυτό έτοιμο – έχοντας πάντα υπόψη το οικονομικό κομμάτι, αν καταφέρουμε να μαζέψουμε τα λεφτά που χρειάζεται. Συνεργάζομαι ακόμα με έναν Ιταλό σεναριογράφο και ταυτοχρόνως δουλεύω ως σκηνογράφος και prop stylist σε διάφορες φωτογραφήσεις μόδας.
Συνεχίζει να ισχύει αυτό που είχες πει παλαιότερα, πως η θυσία που κάνεις όταν ακολουθείς τα όνειρά σου έχει αρνητικές επιπτώσεις στο εισόδημά σου; Δεν ξέρω για άλλους, αλλά για μένα αυτό ισχύει. Η ζωή του καλλιτέχνη είναι δύσκολη, όπως και η ζωή η ίδια εξάλλου. Χρειάζεται πολλές θυσίες. Ο καλλιτέχνης πρέπει να κάνει συνήθως μόνο μία. Έτσι αν τα ζυγίσεις όλα μαζί, θα επέλεγα τον δρόμο που πήρα πριν 21 χρόνια, ξανά και ξανά.
Πότε κατάλαβες πως πρέπει να ακολουθήσεις μόνο τα όνειρά σου; Έγινε κάτι στη ζωή σου που σε οδήγησε σ’ αυτή την απόφαση; Υπήρξε μία στιγμή που καθόρισε την πορεία της ζωής μου. Ήμουν 23 χρονών, σπούδαζα στην Αμερική και μου είχαν απομείνει 6 μήνες για να πάρω το Bachelor μου στην Ισπανική Φιλολογία και τις Δημόσιες Σχέσεις. Ξαφνικά έλαβα ένα γράμμα με αποστολέα μια πολύ καλή μου φίλη. Ζούσε στην Αγγλία και μου ανακοίνωνε την απόφασή της να δώσει τέλος στη ζωή της. Τα παράτησα όλα και πήγα να την βρω, θέλοντας να την πείσω να μην το κάνει. Το μόνο που κατάφερα σε εκείνο το ταξίδι ήταν να αναβάλει την απόφασή της για μετά τα Χριστούγεννα. Της είπα όμως ότι ήθελα να περάσω τις γιορτές μαζί της στο Εδιμβούργο. Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα ταξίδεψα ξανά με προορισμό την Αγγλία και μαζί πήραμε το τρένο για τη Σκωτία. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, ζούσα σαν να ήταν η τελευταία της ζωής μου. Ήξερα ότι αυτός ο άνθρωπος που αγαπούσα τόσο πολύ θα έφευγε, έτσι ζήσαμε εκείνη την εβδομάδα στο έπακρον. Θυμάμαι όταν ήμουν στο αεροπλάνο επιστρέφοντας στην Αμερική ένιωθα χάλια γιατί δεν θα την έβλεπα ξανά, είχα όμως ανακαλύψει ένα κομμάτι της ζωής που δεν γνώριζα πιο πριν. Μέχρι τότε βασιζόμουν στις προσδοκίες άλλων. Ζούσα μισή ζωή, τίποτα δεν ήταν συναρπαστικό. Μέσα στο αεροπλάνο λοιπόν, έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα ζήσω τη ζωή μου όπως εγώ θέλω και θα τη ζήσω σαν να μην υπάρχει αύριο.
Ποια μεγάλα σου όνειρα έγιναν πραγματικότητα; Ήθελα να ζήσω Νέα Υόρκη. Από μικρός το έλεγα στους γονείς μου. Σπούδασα χορό και δούλεψα επαγγελματικά ως χορευτής καθώς και χορογράφος. Είχα τη δική μου ομάδα χορού για χρόνια. Χόρεψα στην Επίδαυρο. Χόρεψα στο Carnegie Hall. Στα 33 μου πήγα πίσω στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσω σκηνοθεσία ταινιών. Πάλεψα και παλεύω μαζί με πολλούς άλλους για να αλλάξουμε το πώς βλέπει τους γκέι η κοινωνία και για να έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα.
Από το χορό στη σκηνοθεσία… Πώς έγινε αυτό; Κατά λάθος. Ήθελα να κάνω μεταπτυχιακό στη χορογραφία, έτσι πήγα με μία φίλη μου που ήθελε και αυτή το ίδιο πράγμα, στο New York University για να δούμε το πρόγραμμα που είχαν για χορογραφία. Επειδή δεν μας άρεσε καθόλου, σκέφτηκε η φίλη μου να ενημερωθεί για το πρόγραμμα που προσφέρεται για τη σκηνοθεσία. Πήγα μαζί της για παρέα. Όταν άκουσα με λεπτομέρεια τι περιλάμβανε έπαθα την πλάκα μου. Τους ζήτησα να μου δώσουν μία αίτηση. Μου είπαν ότι δεν έχω χρόνο για να την τελειώσω, αφού η προθεσμία θα τελείωνε σε 2 εβδομάδες, κάθισα σπίτι για 2 εβδομάδες, δούλεψα και την κατέθεσα λίγα λεπτά πριν λήξει η προθεσμία. Για κάποιο λόγο με δέχτηκαν. Ειλικρινά ακόμα να καταλάβω πώς και γιατί, αλλά αυτό άλλαξε την πορεία της ζωής μου.
Θα έλεγες πως συνεχίζεις να είσαι τολμηρός, σε πολλές πτυχές της ζωής σου μέχρι σήμερα; Δεν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη τολμηρός. Όλες τις πτυχές της ζωής μου προσπαθώ να τις ζω με ειλικρίνεια, σεβασμό και ευγένεια. Και λέω «προσπαθώ» γιατί θέλει μεγάλη και καθημερινή προσπάθεια να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου και με τους άλλους που είναι δίπλα σου.
Τι ορισμό θα έδινες στα όνειρα; Είναι η κορυφή ενός βουνού που για να φτάσει κανείς, πρέπει να το ανέβει σιγά-σιγά. Μεθοδικά, προσεκτικά και πάντα κοιτώντας μπροστά.
Και ποιο είναι αυτό που τα καταστρέφει; Η άρνηση να είμαστε περιπετειώδεις φοβούμενοι το άγνωστο. Ζώντας τις προσδοκίες άλλων. Από συμβιβασμό.
Για ποια πράγματα αξίζει να πολεμήσει σήμερα κανείς; Για την ευτυχία του. Για να ζήσει την πραγματικά δική του ζωή.
Τη χώρα που γεννήθηκες τη σκέφτεσαι με το μεγεθυντικό φακό της νοσταλγίας ή με ρεαλισμό; Έχω κάποιο θέμα με τα σύνορα. Δυστυχώς ή ευτυχώς από τα 11 μου άλλαζα χώρα κάθε 1, 2 ή 3 χρόνια. Αποφοίτησα από ένα σχολείο που είχε 51 εθνικότητες. Το νησί που γεννήθηκα το λατρεύω. Τη θάλασσά του, το φαγητό του, τα βουνά του, τη φιλοξενία των απλών ανθρώπων. Μπορεί αυτό που λέω να ακούγεται ιδεαλιστικό, αλλά πραγματικά το πιστεύω. Σύνορα δεν θα έπρεπε να έχουμε. Η γη ολόκληρη μάς ανήκει. Πιστεύω πως ο μόνος λόγος που υπάρχουν είναι για να μπορούν κάποιοι να δημιουργούν μια ιεραρχία για να βρίσκονται στην κορυφή, να φανατίζουν για την «πατρίδα» και τη θρησκεία, να οδηγούν τον κόσμο σε αλληλοσκοτωμούς. Κι ύστερα –πατρίδα και θεός – να τους δίνουν συγχώρεση. Θα έλεγα πως την πατρίδα μου την βλέπω ρεαλιστικά με τον φακό του ιδεαλισμού και με την ελπίδα ότι κάποτε θα καταλάβουμε ότι το ίδιο αίμα τρέχει στις φλέβες όλων των ανθρώπων.
Ποια κομμάτια της Νέας Υόρκης αγαπάς να ζεις; Τι απολαμβάνεις περισσότερο σ’ αυτή την πόλη; Λατρεύω το μέγεθός της, είναι σαν ένα χωριό που μπορείς να περπατάς καθημερινά. Λατρεύω τον κόσμο που ζει εδώ, κόσμος που δουλεύει σκληρά και προσπαθεί να ξεπεράσει τους άλλους. Τα εστιατόριά της. Τις παραστάσεις της, που δεν προλαβαίνεις να τις δεις, ακόμα κι αν πηγαίνεις σε μία κάθε μέρα. Τα μουσεία της. Το πόσο ανοιχτός είναι ο κόσμος της και πόσο πρόθυμος να βοηθήσει (αν και η μούρη όλων μας είναι κάπως άγρια όταν περπατάμε με ταχύτητα στο δρόμο, όταν ζητήσεις βοήθεια, την έχεις αμέσως). Λατρεύω ότι σ’ αυτή τη μικρή πόλη ζουν άνθρωποι από όλες τις γωνιές της γης. Αλλά και το γεγονός πως όταν κάθεσαι σε ένα εστιατόριο, αυτός που είναι δίπλα σου μπορεί να είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος του Μανχάταν ή κάποιος που κερδίζει πολύ λίγα λεφτά, αλλά σχεδόν ποτέ δεν καταλαβαίνεις ποιος είναι και τι κάνει.
Το βιντεάκι με την πρόταση γάμου που έκανες στον σύντροφό σου, αλλά και ο γάμος σας, ήταν ο δικός σου αγώνας για την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων, είχες πει… Ναι κι είναι ένας αγώνας που θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια ακόμα. Το βλέπουμε τώρα με τον Τραμπ που συνεχώς προσπαθεί να καταστρέψει αυτά που καταφέραμε να κάνουμε. Το βλέπουμε με την Εκκλησία της Κύπρου που παλεύει σκληρά για να πείσει τον κόσμο ότι είμαστε αφύσικοι. Το βλέπουμε με το φασισμό που δηλητηριάζει την Ευρώπη σιγά σιγά (και την Ελλάδα και Κύπρο) και που χρησιμοποιούν την «πατρίδα» για να δικαιολογήσουν το μίσος που έχουν σε όποιους είναι διαφορετικοί από αυτούς.
Τι θα ήθελες να εστιάσεις στο φακό της κάμεράς σου; Ποια γεγονότα να εξιστορήσεις; Την ιστορία του πώς ο Χριστιανισμός κατέστρεψε το πνεύμα των ανθρώπων και συγκεκριμένα των Ελλήνων.
