Στο κυπριακό θεατρικό κοινό ίσως να «συστήθηκε» όταν τον περασμένο Γενάρη φιλοξενήθηκε η παραγωγή του ΚΘΒΕ με το «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου, όμως η Γεωργία Μαυραγάνη έχει τα τελευταία 15 χρόνια μια συνεπή όσο και ρεπερτοριακά ποικίλη παρουσία στα ελλαδικά θεατρικά δρώμενα. Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου την εμπιστεύτηκε στην πρώτη μετά τον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου» παραγωγή της σκηνής 018, πρόταση που η ίδια δέχτηκε με χαρά. «Με συγκινεί το θέμα του έργου, το ότι είναι παιδικό και το ότι είμαι στην Κύπρο» λέει σχετικά.
Όπως εξηγεί, στο έργο αυτό παρακολουθούμε από κοντά τη διαδρομή ενός ανώνυμου στρατιώτη, ενός δηλαδή ανθρώπου που έχοντας επιζήσει του πολέμου ξεκινά τη νέα του ζωή. «Δεν έχει καμία σιγουριά είναι σαν να ζει στην τύχη και θα χρειαστεί να περάσει από πολλές περιπέτειες μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι η πραγματική τύχη είναι η ίδια η ζωή του με όλα τα καλά, αλλά και τα άσχημά της». Σύμφωνα με τη Γεωργία Μαυραγάνη, στο συγκεκριμένο έργο η απώλεια, ο έρωτας ακόμη και ο θάνατος είναι κεντρικά και κυρίαρχα θέματα «που συχνά δεν δίνεται η ευκαιρία στα παιδιά να τα προσεγγίσουν μέσα από τη λυτρωτική εμπειρία του θεάτρου».
Για την ίδια, το κύριο ζητούμενο για μια παράσταση που απευθύνεται σε παιδιά είναι το ίδιο με όλες τις παραστάσεις: να δει κανείς από σκηνής τον εαυτό του και μάλιστα εκείνο το κομμάτι του που είναι ανομολόγητο ή καλά κρυμμένο. «Κι είναι βεβαίως πολύ απαιτητικό και για το σκηνοθέτη, αλλά και για τους ηθοποιούς να υπερασπίζονται από σκηνής την πηγαία τους γενναιοδωρία» τονίζει.
Η σκηνοθέτιδα διαβεβαιώνει ότι το αποτέλεσμα είναι πολύ κοντά σ’ αυτό που είχε από την αρχή στο μυαλό της. «Μέσα από την υπέροχη συνεργασία με τους ηθοποιούς και τους συντελεστές αυτής της παράστασης μου δόθηκε η ευκαιρία όχι μόνο να πραγματοποιήσω αυτό που φανταζόμουν, αλλά να δημιουργήσουμε συλλογικά μια παράσταση που ο καθένας μας έχει προσφέρει το προσωπικό του βίωμα. Αισθάνομαι πολύ τυχερή με αυτή την ομάδα».
Για τη Μαυραγάνη βασικό κίνητρο για τη δημιουργία είναι η συνάντηση των ανθρώπων και των αισθημάτων τους, όπως αυτή συμβαίνει μοναδικά στη λειτουργία του θεάτρου. Επίσης, τη συγκινούν πολύ οι προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων. «Αυτές προσπαθώ να υπερασπιστώ και από σκηνής».
