Δημήτρης Χειμώνας, ετών 25, περφόρμερ

Σπούδασε σύγχρονο θέατρο στο East15 Acting School και εκπαιδεύτηκε στο σωματικό θέατρο, θέατρο της επινόησης και κλόουν όπου επικεντρώθηκε στη σκηνοθεσία. «Αφού πέρασα όλα μου τα παιδικά χρόνια κάνοντας θεατρικό εργαστήρι, στα 15 μου άρχισα να γράφω και να σκηνοθετώ δικές μου θεατρικές παραστάσεις. Στα 18 άρχισε να με ενδιαφέρει το θέατρο, όχι μόνο ως μέσο επικοινωνίας, αλλά και ως αντικείμενο έρευνας. Έτσι άρχισα να φτιάχνω έργα τα οποία εξερευνούσαν τα όρια της θεατρικής αναπαράστασης.

 

Στα 18, μπροστά από μία τηλεόραση που έδειχνε την ταινία ”Η Χιονάτη και οι 7 Νάνοι” της Ντίσνεϊ, έπαιξα τους διαλόγους όλων των χαρακτήρων που είχα απομνημονεύσει ως παιδί». Αργότερα, στο έργο «Γενέθλια» (2016), σε ανάθεση του ΝΕΟΝ + ΜΑΙ, γιόρτασε τα γενέθλιά του τραγουδώντας και σβήνοντας κεράκια για τρία οκτάωρα.

 

Στο έργο «Πρώτη του Χρόνου» (2016) διοργάνωσε τρία πρωτοχρονιάτικα πάρτι μέσα στον Οκτώβρη, όπου το κοινό «έπαιξε» το σενάριο και τους ρόλους της τελετής. «Όταν πηγαίνουμε στο θέατρο, υπογράφουμε ένα φανταστικό συμβόλαιο που μας αναγκάζει να ενδώσουμε στον όρο “suspension of disbelief”. Ένας όρος περιγράφει τη θελημένη αναστολή της κριτικής σκέψης, τη θυσία του ρεαλισμού για χάρη της απόλαυσης του θεατρικού “ψέματος”. Παραμένοντας σταθεροί στη θέση μας και ζώντας ένα προβαρισμένο “παρόν”, ταξιδεύουμε σε διαφορετικούς χώρους και χρονικές περιόδους, παίζοντας το ρόλο του θεατή. Αυτή η αόρατη συμφωνία, είναι απαραίτητο εργαλείο επιβίωσης, εμφανίζεται σε διάφορες μορφές στην καθημερινότητά μας, αποτελεί εργαλείο σχέσεων εξουσίας και βρίσκεται στο κέντρο της καλλιτεχνικής μου έρευνας», λέει ο Δημήτρης, στο βιογραφικό του οποίου βρίσκεται και η συμμετοχή του στην Μπιενάλε Νέων με την παράσταση «Αισθητή η Μείωση της Σκόνης από Αύριο» (2017) της Enacttheatre.

Αυτές τις μέρες συμμετέχει στην Prague Quadrennial for Space Design & Scenography όπου παρουσιάζει ξανά το έργο «Πάυση» (2016). «Για δύο εξάωρα, ακίνητος στο κέντρο της πλατείας των Prague Exhibition Grounds θα μετρώ αντίστροφα από το 10 μέχρι το 1 σε αναμονή. Συνεχίζοντας στις έννοιες του τέλους και της αρχής, το έργο εξερευνά τη δραματική ροή του χρόνου σε σχέση με την ανθρώπινη ύπαρξη.

 

Οι γεμάτες -ή άδειες- παύσεις στο τέλος κάθε μέτρησης ενεργοποιούν την ευθύνη του ατόμου να δράσει, να συμμετάσχει και να αντιμετωπίσει με κριτική στάση το νέο παρόν που μονίμως έρχεται».