Ήμουν γύρω στα δέκα όταν πήγα γεμάτος ανυπομονησία σε ένα πολύ γνωστό δισκοπωλείο στο κέντρο της Λευκωσίας, ένα Σάββατο πρωί. «Καλημέρα σας», είπα στον πωλητή. «Θα ήθελα, σας παρακαλώ, τον δίσκο με εκείνο το τραγούδι που λέει “Αυτός ο Τούρκος, Τούρκο θα με κάνει”». Ο πωλητής χαμογέλασε και μου έδωσε το cd «Παυσίλιπον» του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Ήταν το πρώτο μου cd.
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Γιάννης Κότσιρας µάς σύστησε σε µια κοινή τους συναυλία στο Σκαλί Αγλαντζιάς. Ήταν χαµογελαστός και ευγενέστατος. Καθόταν στα παρασκήνια και γρατζουνούσε την κιθάρα του. Γύρω του ήταν όλοι οι µουσικοί, µε τους οποίους φαινόταν να έχει καταπληκτική σχέση. Ήταν ένας από αυτούς. Στη συναυλία ήταν υπέροχος όπως πάντα. Γεµάτος ενέργεια….
Λίγο καιρό αργότερα, επικοινώνησε μαζί μου ο νεαρός τραγουδιστής Χάρης Μακρής, για να μου πει για τα σχέδιά του για τον πρώτο του δίσκο, τον οποίο ξεκίνησε να ετοιμάζει, με την πολύτιμη βοήθεια του Γιώργου Νταλάρα. Μου εξήγησε ότι θα ήταν ένας πολυσυλλεκτικός δίσκος, στον οποίο ευελπιστούσε ότι θα συμμετείχαν -με ένα τραγούδι ο καθένας- όλοι οι μεγάλοι τραγουδοποιοί και συνθέτες της προηγούμενης γενιάς. Είχαν ήδη συμφωνήσει να του γράψουν τραγούδια ο Νικολόπουλος, ο Θαλασσινός και ο Νταλάρας. Μου ζήτησε να του γράψω ένα στίχο για τον δίσκο αυτόν, τον οποίο να μελοποιούσε ένας από τους μεγάλους της γενιάς εκείνης. Πρότεινε τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, αλλά μου είπε ότι δεν είχε τρόπο να επικοινωνήσει μαζί του.
Κατάφερα να βρω τον αριθμό του και του τον έστειλα. Λίγες μέρες αργότερα, ο Χάρης με ενημέρωσε χαρούμενος ότι ο Λαυρέντης ήταν θετικός. Του είχε πει ότι, λόγω της κακής σχέσης που είχε με τους υπολογιστές, θα ήταν καλύτερο να στείλει όλες τις πληροφορίες για τον δίσκο στο email της εταιρείας που διοργάνωνε τις συναυλίες του. Όταν τελικά είπε το «ναι», ο Χάρης επικοινώνησε ξανά μαζί του για να του στείλει τον στίχο. Ο Λαυρέντης του είπε να πάει τον στίχο σε ένα καφενείο στο οποίο σύχναζε και ότι θα του τον έδινε ο ιδιοκτήτης την επόμενη φορά που θα πήγαινε εκεί. Έτσι κι έγινε! Λίγες μέρες αργότερα, μας έστειλε το ντέμο τραγουδημένο με την τόσο χαρακτηριστική φωνή του. Τόσο ο Χάρης όσο και εγώ πετάγαμε στα σύννεφα! Το τραγούδι κυκλοφόρησε τελικά κάποιους μήνες αργότερα.
Η δεύτερη «συνάντηση» με τον Λαυρέντη ήταν για ένα cd με παιδικά τραγούδια και παραμύθια που ετοιμάζαμε με τον Ανδρέα Λάμπρου. Ο Λαυρέντης μάς έκανε την τιμή να μπει στο στούντιο και να πει ένα από τα τραγούδια. Σεμνά και ταπεινά τραγούδησε για τον «κύριο Ντο Ρε Ντο» που ερωτεύτηκε την κυρία «Μι Ντο Ρε» και κάνανε πολλά παιδιά. Τόσο απλά… Την ημέρα του θανάτου του έβαλα να ακούσω ξανά το -ακυκλοφόρητο ακόμα- εκείνο τραγούδι.
Ο Λαυρέντης ήταν ένας σπουδαίος τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Πάνω από όλα, όμως, ήταν ένα μεγάλο παιδί…
Φιλgood, τεύχος 238.
