Συγκλονιστικά έργα του Προκόφιεφ και του Μπετόβεν παρουσιάζει η Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου στην Εναρκτήρια Συναυλία της νέας καλλιτεχνικής σεζόν, που φιλοξενείται από τις 14 Σεπτεμβρίου σε Λάρνακα, Λεμεσό και Λευκωσία.
Υπό τη διεύθυνση του νέου της καλλιτεχνικού διευθυντή και μαέστρου, Γκίντερ Νόιχολντ, η ΣΟΚ συμπράττει με τον Ουκρανό πιανίστα Ιγκόρ Τσετούεφ στο «Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 3 σε Ντο μείζονα, έργο 26» του Σεργκέι Προκόφιεφ, που παρουσιάζεται σε παγκύπρια πρεμιέρα. Το έργο διακρίνεται από εκφραστική οξύτητα, ευφορία και ρυθμική ενέργεια, γνώριμα στιλιστικά χαρακτηριστικά του συνθέτη.
Ο Τσετούεφ παίζει με τις σπουδαιότερες συμφωνικές ορχήστρες και μαέστρους της διεθνούς σκηνής. Σύμφωνα με μουσικούς κριτικούς, διαθέτει «μία πολύ σημαντική ερμηνευτική προσωπικότητα» και το έργο του «φέρνει στην επιφάνεια τη ζωτική ενέργεια κάθε κομματιού».
Ακολουθεί η περίφημη 7η Συμφωνία του Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν, γνωστή για τη μεθυστική χορευτική της διάθεση, γεγονός που οδήγησε τον μεταγενέστερό του συνθέτη Ρίχαρντ Βάγκνερ να την επαινέσει ως «αποθέωση του χορού».
Συναυλίες
- Λάρνακα, Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου, Δημοτικό Θέατρο Γ. Λυκούργος, 8.30μ.μ. cyso.org.cy
- Λεμεσός, Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου, Παττίχειο Δημοτικό Θέατρο, 8.30μ.μ. soldoutticketbox.com
- Λευκωσία,: Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου, Θέατρο Παλλάς, 8.30μ.μ. cyso.org.cy
* Προπώληση εισιτηρίων για τη Λευκωσία γίνεται επίσης από το Ταμείο του Θεάτρου Παλλάς κάθε Τετάρτη: 16:00-19:00 και 2 ώρες πριν την έναρξη. Στη Λεμεσό γίνεται από το Ταμείο του Θεάτρου: Δευ-Παρ: 10:00-13:00 & 16:00-19:00 και πριν την έναρξη. Πληροφορίες: 22 463144
Πρόγραμμα
- Sergei Prokofiev: Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 3 σε Ντο μείζονα, έργο 26
- Ludwig van Beethoven: Συμφωνία αρ. 7 σε Λα μειζονα, έργο 92
«Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 3 σε Ντο μείζονα, έργο 26»
Η παγκόσμια πρεμιέρα του Κοντσέρτου για πιάνο αρ. 3 έλαβε χώρα στο Σικάγο στις 16 Δεκεμβρίου 1921 από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου, υπό τη διεύθυνση του Friedrich Stock και με τον ίδιο τον Prokofiev στο πιάνο. Το έργο ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 1921 ενώ ο Prokofiev διέμενε στη Βρετάνη, ωστόσο τα πρώτα του σκίτσα χρονολογούνται από το 1917. Γραμμένο με βάση τις διατονικές κλίμακες, πιθανότατα για να ταιριάζει με το γούστο του αμερικανικού κοινού (ο Prokofiev σκόπευε να αναπτύξει την καριέρα του στις Ηνωμένες Πολιτείες εκείνη την εποχή), το Τρίτο Κοντσέρτο εκλαμβάνεται ως ένα λαμπρό παράδειγμα ενσωμάτωσης της μελωδικής ζωτικότητας της ανατολικοευρωπαϊκής μουσικής λαογραφίας σε εξαιρετικά εξατομικευμένα μοντερνιστικά μουσικά ιδιώματα.
Αν και η παγκόσμια πρεμιέρα στο Σικάγο έτυχε θετικών σχολίων, ήταν η περίφημη παράσταση στο Παρίσι το 1922 υπό τον Koussevitzky που εκτόξευσε το Τρίτο Κοντσέρτο στον αστερισμό της διασημότητας. Επιπλέον, το συγκεκριμένο κοντσέρτο ήταν το μόνο που προσκλήθηκε να ηχογραφήσει ο Prokofiev (1932 με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου), και παραμένει το πιο γνωστό κοντσέρτο για πιάνο του συνθέτη μέχρι σήμερα.
Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί έχει γοητεύσει τόσο τους κριτικούς όσο και το κοινό. Η συνταγή του Prokofiev περιλαμβάνει μια ξεκάθαρη δομή τριών κινήσεων, σχετικά συμβατικές αρμονικές δομές αν και «ραμμένες» σε μια πολυδιάστατη «τονική» πλοκή, αναζωογονητικά πιανιστικά μοτίβα, και μελωδικές γραμμές εμβαπτισμένες στον ανατολικοευρωπαϊκό λυρισμό και εμπλουτισμένες με ρυθμική πληθωρικότητα.
Το κοντσέρτο ανοίγει με ένα αιθέριο θέμα στο κλαρινέτο, το οποίο μεταπηδά σύντομα στα έγχορδα και το πλήρες τμήμα πνευστών. Αμέσως μετά, το πιάνο εισέρχεται με σφοδρότητα σαν να έχει την πρόθεση να επικρατήσει επί των άλλων οργάνων. Ωστόσο, σε αντίθεση με τη Ρομαντική παράδοση, η ορχήστρα αναδεικνύεται ως ισότιμος συνεργάτης του πιάνου, αναλαμβάνοντας έναν πλήρως ενεργό ρόλο σε αυτό τον χορό μουσικής ισορροπίας και μαγείας.
«Συμφωνία αρ. 7 σε Λα μείζονα, έργο 92»
Υπάρχουν πολλά χαρακτηριστικά τα οποία διακρίνουν την Έβδομη Συμφωνία από τις υπόλοιπες οκτώ που συνέθεσε ο Beethoven. Μαζί με τη Συμφωνία αρ. 5, η Έβδομη στερείται αναφοράς σε εξωμουσικές ιδέες. Περαιτέρω, με διάρκεια σχεδόν τεσσάρων λεπτών, η Εισαγωγή της Έβδομης Συμφωνίας είναι μακράν η μεγαλύτερη συγκρινόμενη με όλες τις συμφωνίες του Beethoven που γράφτηκαν πριν από αυτήν, και εξακολουθεί να είναι μία από τις μεγαλύτερες μέχρι σήμερα.
Σε αυτήν, ο συνθέτης ορίζει συγκεκριμένες τονικές περιοχές που πρόκειται να τύχουν αναφοράς και επεξεργασίας εκ νέου σε όλη τη σύνθεση. Είναι αξιοσημείωτο ότι υπάρχουν στιγμές όπου οι εναλλαγές μεταξύ αυτών των περιοχών χαρακτηρίζονται από αξιοσημείωτη αμβλύτητα. Αλλά ο πραγματικός στόχος του Beethoven δεν είναι απλώς να καταπλήξει, αλλά και να επικεντρώσει την προσοχή σε αυτές τις αρμονικές περιοχές.
Ταυτόχρονα, άλλες παράμετροι ενοποιούν αυτό το έργο με μερικά από τα αριστουργηματικά συμφωνικά έργα του συνθέτη όπως η Τρίτη, η Πέμπτη, η Έκτη, και η Ένατη συμφωνία, όλες χαρακτηριζόμενες από το νέο «συμφωνικό ιδεώδες» που τις διακρίνει από τις συνθετικές συμβάσεις του 18ου αιώνα. Υπάρχει μια σαφής δυναμική χτισμένη πάνω στο επεκτεινόμενο εύρος και την προφανή ριζοσπαστική πρόθεση αυτών των έργων, γενεσιουργός αιτία μιας αίσθησης ανάπτυξης – κάτι φαίνεται να αφικνείται ή να θριαμβεύει ή να υπερβαίνει. Όλα αυτά διευκολύνονται από τα συνεχώς εξελισσόμενα μοτίβα, την αίσθηση της κίνησης και απόστασης που προκαλείται από τις μεταβάσεις μεταξύ των τονικών περιοχών καθώς και τη στοχευμένη επαναφορά των θεμάτων στις τέσσερις κινήσεις.
Η Έβδομη Συμφωνία είναι μοναδική στην αέναη επεξεργασία των ζωηρών ρυθμικών μοτίβων, μια διαδικασία που όχι μόνο την τοποθετεί στο ίδιο επίπεδο με την Πέμπτη όσον αφορά την οικοδόμηση ενός συνόλου από ελάχιστα μοτιβικά κύτταρα, αλλά επιπλέον την καθιστά – κατά την άποψη του Richard Wagner – μια «αποθέωση του χορού»!
