Στον τόπο μας όλοι έχουν άποψη για όλα. Όλοι έχουν γνώμη κι ας μην έχουν γνώση. Κι αυτό δεν θα ήταν τόσο κακό αν η προσωπική, υποκειμενική τους τοποθέτηση δεν συνοδευόταν από τόση αλαζονεία και ισχυρογνωμοσύνη.
Στο κείμενο αυτό θέλω να μοιραστώ το βίωμα μου από μια παράσταση που είδα χωρίς να επικαλεστώ την όποια εμπειρογνωμοσύνη μου, μιας και η λέξη εμπειρογνωμοσύνη ομοιοκαταληκτεί δυσοίωνα με την λέξη ισχυρογνωμοσύνη. Θέλω μόνο να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αλεξία Παπαλαζάρου για την αλήθεια, την ουσία και την ευαισθησία με την οποία πραγματεύτηκε σκηνοθετικά το έργο του Χένρι Νέιλορ “Άγγελε μου”. Η Μυρσίνη Χριστοδούλου ήταν η νεαρή Κούρδισσα, της οποίας η αθωότητα συνθλίβεται μέσα στη βία και το αίμα.
Η παράσταση, σύντομη σε διάρκεια, συμπύκνωσε όλη τη δύναμη του θεάτρου και όλη την ουσία της τραγικης μοίρας του ανθρώπου.
Δεν με ενδιαφέρει να μιλήσω για φωτισμούς, για σκηνικά ή να κάνω κριτική θεάτρου. Τα αφήνω όλα αυτά στους πιο σοφούς. Εγώ μόνο να προσκυνήσω αυτό το θεατρικό εικόνισμα θέλω. Και κάτι ακόμη: εύχομαι οι εκπρόσωποι του σαθρού συστήματος που παρακολούθησαν την παράσταση να κατάλαβαν πως στην αυλή του Ιδρύματος Τσαγγάρη, με λιτά μέσα, με απλούς θεατρικούς κώδικες γίνονται πράγματα με πολύ μεγαλύτερη αξία από τα πολυδάπανα, ωραιοπαθή αλλά άψυχα δημιουργήματα της κάθε μεγάλης αυλαίας.
