«Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία (Κύπρου)» και «Η Χιώτισσα εν Λεμεσώ κατά το 1821», τα εμβληματικά ποιήματα του Βασίλη Μιχαηλίδη, θα παρουσιαστούν ως μουσικό θεατρικο-κινηματογραφικό δρώμενο με τίτλο «“Το τραούδιν του Τζυπριανού’’ τζαι ‘’Η κιουλσαπά’’». Η ιδέα ανήκει στον μουσικοσυνθέτη και ερμηνευτή, Λάρκο Λάρκου.
Ο τίτλος «“Το τραούδιν του Τζυπριανού” τζαι “Η κιουλσαπά”» αναφέρεται στον τρόπο, με τον οποίο ο ίδιος ο ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης αποκαλούσε το ποίημά του «Η 9η Ιουλίου του 1821 (εν Λευκωσία Κύπρου)» και στον τρόπο που διείσδυσε στη λαϊκή παράδοση το ποίημα «Η Χιώτισσα (εν Λεμεσώ κατά το 1821)», άτιτλο από πλευράς του ποιητή.
Η μουσική επένδυση γίνεται ζωντανά και οι ρόλοι εναλλάσσονται μεταξύ ζωντανού και οπτικογραφημένου. Εμφανίζονται οπτικογραφημένα οι ηθοποιοί Νεόφυτος Νεοφύτου, Ανδρέας Μελέκκης, Ανδρέας Νικολαΐδης, Κούλλης Νικολάου και Ιωάννα Παπαμιχαλοπούλου, υποστηριζόμενοι από πολλούς κομπάρσους καλλιτέχνες, εθνοφύλακες, χορευτές και άλλους.
Τα μηνύματα του έργου είναι διαχρονικά και πανανθρώπινα. Έχει αξία εθνική, εκκλησιαστική, ιστορική, παιδαγωγική, φιλολογική και μουσική.
Παραστάσεις
- Παρασκευή 1η Οκτωβρίου, ώρα 7:15 μ.μ. Λεμεσός, Δημοτικό Κηποθέατρο «Μάριος Τοκας», Είσοδος δωρεάν (δελτίου εισόδου στα τηλέφωνα: 25864340 και 25820780), Διοργάνωση: Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού με τη στήριξη του Δήμου Λεμεσού
- Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου, ώρα 7.30 μ.μ. «Αίθουσα Τελετών» Πολιτιστικού Ιδρύματος Ιεράς Μονής Κύκκου στον Αρχάγγελο, Λευκωσία, Είσοδος ελεύθερη.
Θα τηρηθούν όλα τα ενδεικνυόμενα υγειονομικά μέτρα.
Ο συνθέτης Λάρκος Λάρκου σημειώνει: «Σ΄ αυτό το παιχνίδι περσόνων, τους ρόλους αναλαμβάνουν προσωπικότητες με την ιδιότητα του ιερέα, ηθοποιού, παραδοσιακού τραγουδιστή, φιλόλογου, μουσικού, εικαστικού, αλλά και άλλων θεσμοφυλάκων της πολιτισμικής κληρονομιάς – ο καθένας με τη δική του αντιμετώπιση στη λεκτική ή/και μουσική απόδοση του κειμένου, στην ερμηνεία του, άλλοτε με όρους της υποκριτικής τέχνης, άλλοτε με τη στωικότητα της βιβλικής ανάγνωσης και της ψαλτικής διεισδυτικότητας, άλλοτε με τη φιλολογική διδακτική, άλλοτε με τον πρωτογενή ενθουσιασμό του ερασιτέχνη… Κι εγώ μαζί, ως ρυθμιστής και, ας πούμε, «ηχολόγος», να πλέκω, διαισθητικά, γεύσεις, υφές και αρώματα γι’ αυτόν τον λόγο του ήχου και για τον ήχο του λόγου. Έχω συνάξει όλη την εμπειρία του παρελθόντος, για να συντονίσω τις ανάγκες του παρόντος με τις υποσχέσεις του μέλλοντος. Γιατί εδώ, από πάντα, όλα έχουν τον λόγο τους και κυρίως αυτός – ο λόγος- που πρώτος εξυπηρετείται, «υπερυψούται εις πάντας τους αιώνας».
Δημιουργική ομάδα
- Μελοποίηση/ ενορχήστρωση/ δραματοποίηση: Λάρκος Λάρκου
- Σκηνοθεσία/ διδασκαλία τραγουδιού: Atys
- Φιλολογική επίβλεψη: Δρ Κυριάκος Ιωάννου
- Σχεδιασμός/κατασκευή κοστουμιών: Hatice Ardost
- Σχεδιασμός ήχου/ηχοληψία: Αντώνης Κωνσταντινίδης
- Σχεδιασμός/χειρισμός φωτισμού: Παντελής Κοτσιρέας
- Σχεδιασμός βιντεοπροβολών: Λάρκος Λάρκου
- Παραγωγή: Αθανασία Λάρκου
Λαμβάνουν μέρος:
- Λάρκος Λάρκου – αφηγητής
- Πρωτ. Νικόλαος Λυμπουρίδης – Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός
- Μιχάλης Χατζημιχαήλ – Μουσελλίμ αγάς
- Μιχάλης Ττερλικκάς – βοσκός Δημήτρης
- Γιάννα Λευκάτη – ρκα (Χατζημαρία)
- Άντρεα Δημητρίου – Xιώτισσα Ελένη (κιουλσαπά)
Μουσικοί:
- Μιχάλης Μέσσιος: κοντραμπάσο
- Άγγελος Μιχαηλούδης: κρουστά
- Ανδρέας Ιωάννου: κανονάκι
- Λάρκος Λάρκου: λαούτο
- Αγαθάγγελος Σημαντήρης: λύρα
- Παναγιώτης Τσαππής: νέυ
«Πάντα είχα την εντύπωση ότι κανείς δεν «ανακάλυψε την μουσική στην ‘9η Ιουλίου’» αναφέρει ο Λάρκος Λάρκου. «Ο πιο έγκυρος ίσως τρόπος θα ήταν να ακούαμε τον ίδιο ποιητή να την απαγγέλλει και να ‘κλέβαμε’ τους τόνους και τους ρυθμούς της φωνής του».
Στην «9η Ιουλίου…» είχα πάντα την αίσθηση ότι η αρτιότητα του λόγου, αυτή η μεγαλοφυής συνεύρεση λόγιου πνεύματος και λαϊκού ιδιώματος, υπερβαίνει ακόμα και το νόημα. Διότι ο Βασίλης Μιχαηλίδης δεν ήταν λαϊκός ποιητής όπως πχ ο Λιασίδης ούτε λόγιος όπως πχ ο Λιπέρτης. Ήταν και τα δύο εξίσου, και λαϊκός και λόγιος.
Κράτησα με αυστηρότητα τον λόγο, τη στροφή, τη συλλαβή, με μια μονοτονία που είναι δημιουργική, πλάθεται και αναπλάθεται και που, ως επανάληψη, υποβάλλει. Όπως το «νικάλεσμα» (ο θρήνος) της Παναϊας» που τραγουδιέται τη Μεγάλη Πέμπτη στις εκκλησίες. Μιας Παναγίας που παρηγορητικά υπάρχει διάχυτη στο ποίημα, με τον Κυπριανό να εστιάζει σε αυτήν με την προσευχή του, τις προσδοκίες του για τη σωτηρία του έθνους αλλά και της ψυχής του.
